Arcas, de Zoo en Radio Peten

IK heb inmiddels contact met twee jongens uit Spanje en Duitsland (Michael en Julio) die ook naar El Mirador willen. Zij hebben iemand gevonden die een gids aanbeveelt (vanuit eigen ervaring). Als het goed is gaat Julio vandaag proberen om een trip te arrangeren voor morgen. Dan gaat het nog net lukken.
Vandaag weer een hele actieve dag gehad. Als eerste eindelijk weer even uitgeslapen (tot 7 uur, haha wat actief). Vervolgens naar de markt, altijd wel aardig, maar deze was wat kleiner dan ik had verwacht. Op het schiereiland (bij San Miguel) ligt ook een dierentuin. Dus overgestoken met de Lancha. Die schipper wilde me naqtuurlijk graag helemaal wegbrengen, dan liegen de prijzen er niet om, en ik wil liever wandelen. Het pad was behoorlijk gecompliceerd en stevig, met diverse verdwaalkansen. Maar als je wie dan ook tegenkomt zijn ze altijd behulpzaam en vriendelijk. Op zoek naar de Zoo stootte ik op een dierenpark waar verwaardloosde of kansarme dieren worden opgevangen en rijp gemaakt voor terugkeer in de natuur. Prachtig werk wat ze daar doen en triest om te zien hoe kortzichtig mensen met de dieren omgaan. Ik werd rondgeleid door Kyra (Denemarken) en Kate (USA), beide vrijwilligers. Indrukwekkend hoe ze tegen de bierkaai moeten knokken. Een Jaguar gezien, die al heel lang rijp is voor terugkeer, maar er wordt zoveel oerwoud gekapt dat dat waarschijnlijk niet gaat lukken, te weinig ruimte.En over de grens (naar Belize) mag niet. Ook spider monkeys gezien. Als jongen zijn ze schattig. Als ze volwassen worden worden ze opstandig en ze zijn ontzettend sterk. Dat gaat dus niet. Maar terug in de natuur kan ook niet want daar weten ze niets van. Kansarme apen zullen we maar zeggen.
Vervolgens naar de Zoo gelopen, ook nog een heel eind door smalle paadjes. Ik had inmiddels gezelscchap gekregen van een hond, die me trouw bleef volgen. In de Zoo zat ook een Puma, die toen hij mijn metgezel ontdekte behoorlijk onrustig werd en eigenlijk wel wilde gaan jagen. In de zoo werkt een hele groep ´Seminaristas´, middelbare scholieren in de laatste klas die verplicht zijn een half jaar goede diensten te bewijzen aan het land, in dit geval schoonmaken in de dierentuin). Ik heb een hele tijd op het strand, wachtend op de lancha met hun zitten praten. Mecanica Naranja (ons voetbal team) en Amsterdam, wat ze alleen van de softdrugs kennen, waren natuurlijk populaire onderwerpen. Ik mocht met hun boot meevaren. Ik heb nog even met mijn metgezel de ingang van de zoo opgezocht en daar geprobeerd hem terug te sturen naar waar hij vandaan kwam, maar zij verstond geen Nederlands en mijn honden Spaans is niet echt goed. Ze keek mij dus triest, niet begrijpend aan, en bleef iets verder weg nu, maar toch wel achter mij aan gaan. De leider ontdekte dat ik een eilandje nog niet had gezien dus mocht ik nog even snel daarheen (je krijgt 2 minuten!). Toen ik terug keerde zaten ze al met z´n allen in de lancha op mij te wachten. Dat werd dus een echte Mecanica Naranja run. Al wegvarende konden we mijn metgezel eindelijk achter laten. In de boot hebben we uitgebreid ons voorgesteld, wat veel hilariteit te weeg bracht, 15 18 jarigen, kun je wel iets bij voorstellen.Ik werd uiteindelijk helemaal naar het hotel gebracht, lancha, auto.
Na de lunch (een heerlijke zeer gezonde vruchtenmix, ben ik naar een eilandje gevaren, waar een museum gevestigd is.
Ook hier probeerde de lancha schipper mij af te zetten (normale prijs naar San Miguel Q5 (50 cent). Over de zelfde afstand naar het eiland wilde hij wel mij voor Q100 brengen en op mij wachten. Daar had ik dus geen zin in. We zijn er wel uitgekomen voor Q10.
Het museum leek meer op een soort rariteiten kabinet. Luis een 43 jarige zoon des huizes leidde mij rond. Het hele eilandje was in 65 door zijn vader gekochyt en die had er van alles mee gedaan. Er waren heel veel Maya artefacten. Interessant, maar kennelijk was het wel een echt museum, want ze werden in een dik boek over Maya kunst diverse keren vernoemd. Wat het het rariteiten kabinet maakte is dat er heel veel heel oude zend en ontvang apparaten stonden, motoren en een oude gramofoon, met 78 toerenplaten. Later kwam ik er achter dat de familie een radio zender bedrijft, Radio Peten. Overigens wel met moderne hulpmiddelen. Luis was erg vriendelijk, zag er een beetje uit als Joep van t Hek, en was geloof ik ook wel erg een moederskindje. Heel bijzonder. Een van de personeelsleden heeft me uiteindelijk gewoon weer met de lancha over gezet.
Een welbestede dag. In het hotel zijn Michael en Julio nog niet terug van Tikal, dus dat wordt afwachten.

De foto´s

http://picasaweb.google.com/recumbent.tom.picasa/ArcasEnRadioPeten#