Een sfeer impressie van een totaal niet touristisch stadje, zomaar in de provincie.
Ik heb een tijdje door Salama gezwalkt en dit stadje eens op mij in laten werken. Stank van brommers, herrie van verkeer en lokale nieuwsomroepers, drukke, rommelige, volle straten, marktstalletjes, winkeltjes, restaurants met vooral pollo, pollo en nog eens pollo.
Kleuren te over en vriendelijke en nieuwsgierige mensen. Een overvol luierend Plaza Central. Cash automaten die niet werken, gelukkig doet er een het wel.
Een goed restaurant, tussen de comedores met pollo, pollo en nog eens pollo. Zelfs in het goede restaurant is het moeilijk om aan de kip te ontsnappen, maar daar hebben ze tenminste een champignosaus bij gedaan.
Dit is de gift die Guatemala mij gunt, nadat ik van de bekende attracties ben afgeweken. Hier ga ik voor. Dit laat ik maar vooral op mij inwerken.
Ik ga dus maar niet naar Semuc Champey en Lanquin. Ik wou mijn ontdekkingstocht maar vooral richten op wat IK kan ontdekken. Dat is genieten!!!!!
Saturday, July 3, 2010
Kennismaken met mijn foster kind Waldemar
Sinds 12 jaar doneer ik aan Plan, het vroegere Foster Parents Plan, ivm een jongen in Guatemala. Waldemar is inmiddels 16 jaar. Het werd eens tijd om kennis te maken. Zeker omdat hij vorig jaar schreef dat hij het leuk zou vinden, als ik in Guatemala zou zijn, dat ik langs zou komen. Zo gezegd, zo gedaan. Plan heeft me erg goed geholpen en ze waren erg enthousiast. Normaal duurt een voorbereiding, gezien de formaliteiten ca 9 weken, maar dat hebben ze sterk verkort (mijn voorbereiding van deze reis was nl veel korter). Ik had afgesproken om 1 juli in Rabinal te zijn, plus of min een dag of wat, omdat mijn reis niet eenvoudig te plannen is. Alhier heb ik, na mijn trip naar El Mirador, gevraagd of het inderdaad naar 2 juli verschoven kon worden. Het leek erop dat ze wat moeilijk deden, maar achteraf snap ik echt wel waarom, details later.
Om 7:00 vertrokken we, Francisco, de gezinscoach, Alma, de tolk en Arturo, de chauffeur met de 4x4 vanuit Salama naar Rabinal. Ik had niet om een tolk gevraagd, maar af en toe vond ik het toch wel heerlijk dat Alma er bij was, want anders mis je net een belangrijk detail. In Rabinal aangekomen, waar Plan net een splinternieuw kantoor had betrokken werd ik welkom geheten en toegesproken door de manager, die mij wel duizend keer bedankte voor de steun en dat ze allemaal blij waren dat ik op bezoek kwam. Overigens Plan fostert in Guatemala 48000 kinderen, dmv. 7 kantoren.
Dus wij op weg naar Cimientos 3 Cruces een zeer afgelegen bergdorp op 2100 m hoogte. Eerst een enorm bochtige weg, waar ik zowel op de heen als op de terugweg groen en geel van zag. Daarna een onverhard pad, met gaten en kloven, niet te beschrijven, gedurende ca. 1 uur. En dat allemaal tijdens de wedstrijd Nederland-Brazilie, waarbij wij natuurlijk favoriet waren.
In Cimientos 3 Cruces moesten we over een nog onmogelijker paadje, waarvan we een paar rotsblokken moesten verwijderen, naar de school rijden. Daar aangekomen kwamen er eerst een heleboel kinderen naar mij toe die me allemaal een handje wilden schudden. Ik dacht dat dat wel nieuwsgierigheid zou zijn. Op het schoolplein zat het vol met hele gezinnen, de feest versiering hing er en er stond een stereo muziek uit te brullen. En ja hoor dat was allemaal vanwege de Padrino uit dat verre Nederland die zijn Ahijado Waldemar kwam opzoeken.
Het begon eerst met toespraken van diverse hoogwaardigheidsbekleders, de voorzitter van een 'Comite tot steun van de gemeenschap', het hoofd van de school, de gezinscoach, waarna het feestprogramma pas echt inzette. Alle klassen hadden iets voorbereid, varierend van een dans tot zingen. Niet altijd even gelijk en de muziek wilde ook nog wel even blijven steken, maar dat mag geen naam hebben (waar is het wel perfect?). Na een half uurtje kwam Waldemar met zijn vader met mij kennis maken. Ook zijn broer Julio was erbij, die geestelijk gehandicapt is, maar er ontzettend veel plezier in had dat hij direct voor mijn voeten mocht zitten.
Nu was ik wel blij dat Alma, de tolk, er bij was, want ook ik heb zo mijn emoties en dan is het Spaans verstaan wel wat lastiger.
Nu was ik aan de beurt voor een speech. Ik heb in het Spaans allerlei aardige dingen gezegd, ook nu maar weer uit het hoofd, want ik had geen tijd om het behoorlijk op papier te zetten. Ze vertelden mij achteraf dat het heel mooi was en goed te begrijpen, dus dat geloof ik dan maar. Als laatste was de vader van Waldemar, Marcario, aan de beurt. Een heel vriendelijke man, die een goede toespraak in het Spaans en in de lokale taal hield.
Toen was het tijd voor de familie en mij om te gaan lunchen, nou ja: we liepen met ons allen, met een groot gevolg en twee volg autos naar hun huis. Dat was inmiddels hun huis niet meer, want vanwege de studie van Waldemar zijn ze verhuisd naar Cubulco, beneden in het dal. Maar goed, in dit huis zaten we te praten en kregen we een lunch aangeboden. Daar heb ik ook kennis gemaakt met de moeder, Sebastiana, wiens plaats toch in de keuken is. Na de lunch kreeg ik Cusha aangeboden en gelukkig heb ik die niet geweigerd, want dan had niemand wat gehad. Cusha is de lokaal gestookte likeur, smaakt wel prima, maar ik moest aan de bochtige hobbelige weg terug denken, dus ik heb mij maar gematigd tot een glas.
Ik snapte nu helemaal waarom het verzetten met een dag zo lastig was. Het was ook nog marktdag, dus extra lastig. Als ze me hadden geschreven dat hier ca 150 gezinnen en twee scholen bij betrokken zouden zijn had ik mij diep geschaamd voor die dag verschuiving.
Na de lunch zijn we met onze 4x4 en de familie naar hun woonplaats gereden. Daar heb ik Waldemar en Julio een voetbalshirt cadeau gedaan, die waren daar heel gelukkig mee. Pa en ma heb ik voorzien van allerlei voedingsmiddelen, zoals suiker, rijst en je kunt het zo gek niet bedenken wat in de super maar te koop is.
Iedereen super gelukkig.
Ik stond nu in het zonnetje, maar ik vind dat Plan en de lokale gezinnen in het zonnetje moesten staan. Die zetten daar een supergoede ontwikkel prestatie neer. Zo een gemeenschap vaart daar zeer wel bij. Je merkt hier duidelijk het positieve imago dat Plan heeft bij de lokale bevolking. Ook in Salama, Coban en Chilasco kun je dat goed aan de mensen merken aan de wijze waarop ze op de naam Plan reageren. Ik ben blij dat ik daaraan een bijdrage kan leveren.
Dat Nederland van Brazilie heeft gewonnen is wel mooi en heeft in de auto wel de nodige herrie veroorzaakt, maar deze herinnering is blijvend en een superdag!!!!
Ik heb zelf een paar fotos gemaakt, die ik binnenkort, bij betere faciliteiten wel op de blog zal zetten. Maar de echte reportage komt pas over ca 2 maanden, want Francisco heeft een komplete story gemaakt. Dat kost alleen enige tijd om die te verwerken.
De eerste foto´s, door mijzelf gemaakt, de fotoreportage van Plan komt over ca 2 maanden: http://picasaweb.google.com/recumbent.tom.picasa/WaldemarInCimientos3Cruces#
Om 7:00 vertrokken we, Francisco, de gezinscoach, Alma, de tolk en Arturo, de chauffeur met de 4x4 vanuit Salama naar Rabinal. Ik had niet om een tolk gevraagd, maar af en toe vond ik het toch wel heerlijk dat Alma er bij was, want anders mis je net een belangrijk detail. In Rabinal aangekomen, waar Plan net een splinternieuw kantoor had betrokken werd ik welkom geheten en toegesproken door de manager, die mij wel duizend keer bedankte voor de steun en dat ze allemaal blij waren dat ik op bezoek kwam. Overigens Plan fostert in Guatemala 48000 kinderen, dmv. 7 kantoren.
Dus wij op weg naar Cimientos 3 Cruces een zeer afgelegen bergdorp op 2100 m hoogte. Eerst een enorm bochtige weg, waar ik zowel op de heen als op de terugweg groen en geel van zag. Daarna een onverhard pad, met gaten en kloven, niet te beschrijven, gedurende ca. 1 uur. En dat allemaal tijdens de wedstrijd Nederland-Brazilie, waarbij wij natuurlijk favoriet waren.
In Cimientos 3 Cruces moesten we over een nog onmogelijker paadje, waarvan we een paar rotsblokken moesten verwijderen, naar de school rijden. Daar aangekomen kwamen er eerst een heleboel kinderen naar mij toe die me allemaal een handje wilden schudden. Ik dacht dat dat wel nieuwsgierigheid zou zijn. Op het schoolplein zat het vol met hele gezinnen, de feest versiering hing er en er stond een stereo muziek uit te brullen. En ja hoor dat was allemaal vanwege de Padrino uit dat verre Nederland die zijn Ahijado Waldemar kwam opzoeken.
Het begon eerst met toespraken van diverse hoogwaardigheidsbekleders, de voorzitter van een 'Comite tot steun van de gemeenschap', het hoofd van de school, de gezinscoach, waarna het feestprogramma pas echt inzette. Alle klassen hadden iets voorbereid, varierend van een dans tot zingen. Niet altijd even gelijk en de muziek wilde ook nog wel even blijven steken, maar dat mag geen naam hebben (waar is het wel perfect?). Na een half uurtje kwam Waldemar met zijn vader met mij kennis maken. Ook zijn broer Julio was erbij, die geestelijk gehandicapt is, maar er ontzettend veel plezier in had dat hij direct voor mijn voeten mocht zitten.
Nu was ik wel blij dat Alma, de tolk, er bij was, want ook ik heb zo mijn emoties en dan is het Spaans verstaan wel wat lastiger.
Nu was ik aan de beurt voor een speech. Ik heb in het Spaans allerlei aardige dingen gezegd, ook nu maar weer uit het hoofd, want ik had geen tijd om het behoorlijk op papier te zetten. Ze vertelden mij achteraf dat het heel mooi was en goed te begrijpen, dus dat geloof ik dan maar. Als laatste was de vader van Waldemar, Marcario, aan de beurt. Een heel vriendelijke man, die een goede toespraak in het Spaans en in de lokale taal hield.
Toen was het tijd voor de familie en mij om te gaan lunchen, nou ja: we liepen met ons allen, met een groot gevolg en twee volg autos naar hun huis. Dat was inmiddels hun huis niet meer, want vanwege de studie van Waldemar zijn ze verhuisd naar Cubulco, beneden in het dal. Maar goed, in dit huis zaten we te praten en kregen we een lunch aangeboden. Daar heb ik ook kennis gemaakt met de moeder, Sebastiana, wiens plaats toch in de keuken is. Na de lunch kreeg ik Cusha aangeboden en gelukkig heb ik die niet geweigerd, want dan had niemand wat gehad. Cusha is de lokaal gestookte likeur, smaakt wel prima, maar ik moest aan de bochtige hobbelige weg terug denken, dus ik heb mij maar gematigd tot een glas.
Ik snapte nu helemaal waarom het verzetten met een dag zo lastig was. Het was ook nog marktdag, dus extra lastig. Als ze me hadden geschreven dat hier ca 150 gezinnen en twee scholen bij betrokken zouden zijn had ik mij diep geschaamd voor die dag verschuiving.
Na de lunch zijn we met onze 4x4 en de familie naar hun woonplaats gereden. Daar heb ik Waldemar en Julio een voetbalshirt cadeau gedaan, die waren daar heel gelukkig mee. Pa en ma heb ik voorzien van allerlei voedingsmiddelen, zoals suiker, rijst en je kunt het zo gek niet bedenken wat in de super maar te koop is.
Iedereen super gelukkig.
Ik stond nu in het zonnetje, maar ik vind dat Plan en de lokale gezinnen in het zonnetje moesten staan. Die zetten daar een supergoede ontwikkel prestatie neer. Zo een gemeenschap vaart daar zeer wel bij. Je merkt hier duidelijk het positieve imago dat Plan heeft bij de lokale bevolking. Ook in Salama, Coban en Chilasco kun je dat goed aan de mensen merken aan de wijze waarop ze op de naam Plan reageren. Ik ben blij dat ik daaraan een bijdrage kan leveren.
Dat Nederland van Brazilie heeft gewonnen is wel mooi en heeft in de auto wel de nodige herrie veroorzaakt, maar deze herinnering is blijvend en een superdag!!!!
Ik heb zelf een paar fotos gemaakt, die ik binnenkort, bij betere faciliteiten wel op de blog zal zetten. Maar de echte reportage komt pas over ca 2 maanden, want Francisco heeft een komplete story gemaakt. Dat kost alleen enige tijd om die te verwerken.
De eerste foto´s, door mijzelf gemaakt, de fotoreportage van Plan komt over ca 2 maanden: http://picasaweb.google.com/recumbent.tom.picasa/WaldemarInCimientos3Cruces#
Subscribe to:
Posts (Atom)