Weer in Antigua en de Pacaya

Zo goed als de bussen hier aansluiten, zo slecht starten de lanchas op tijd. Om 8:00 zit ik dus trouw te wachten in de lancha die over 10 minuten vertrekt (volgens zeggen, ja ja dat zal wel, de vorige keer werd dat een uur!). Ik ben Nederlander op reis dus gewend aan 'manana', en in Nederland dus gauw geergerd. Maar nu zaten de lokalen zich te ergeren omdat hij al een half uur eerder had moeten vertrekken. Het werd toch 10 minuten, dus boven verwachting.
In Panajachel werd mij dus diverse busjes aangeboden naa Antigua, maar ik durf het niet aan (voor mijn buik). Ik pak dus de chicken bus, met 3 keer overstappen en halsbrekende toeren net mijn rugzak (niet door mij maar door het hulpje, die doen van alles op en achter een crossende bus, alsof hun leven er van afhangt. Ineens, met 100 km per uur gaat de achterdeur open en komt het hulpje naar binnen, alsof het de boze geest zelf is. Zal wel van het dak zijn gekomen.). Uiteindelijk ben ik om 12:00 in Antigua en ik laat mij meetronen naar het dichtstbijzijnde redelijke hotel. Wel een rustig hotel, maar goed voorzien. Er hoort ook een reisbureau bij (zoals bij de meeste) en hij wil mij de Pacaya laten zien, die stond nog op mijn lijstje, voor Q125. Ik zal later beslissen en ga eerst maar even bij Claudia informeren (reis naar Flores en geadviseerd door de school). Die biedt aan voor Q100. Terug in het hotel valt het de man wel tegen, maar dat is businbess doen. Hij zou het ook wel voor Q100 hebben gedaan, zei hij. Te laat ... :-)! Ik verwacht niet zo heel veel van de excursie want het schijnt maar heel beperkt toegankelijk te zijn.

Ik geniet een heerlijke maaltijd (penne met Champignonsaus) en ga daarna naar Rainbow. Daar zit een prima zanger/gitarist ons prachtige latin liedjes te presenteren.
Ik moet om 6:00 met het busje mee, dus de mug in mijn kamer maakte mij niet direkt rustiger daarop. Dus ben ik nog even een spuitbus gaan kopen. Verder geen last meer gehad. Het stinkt alleen en is ongezond, maar volgens mij heb ik meer ongezonde dingen gedaan.

Het busje zit propvol en over de kinderkopjes van Antigua voel ik al meteen dat dit niet goed zal gaan, dus ga ik voorin zitten. De chauffeur scheurt er 2 uur op los. Ik heb ook niet ontbeten dus als ik uit het busje stort moet ik eerst een half uur bekomen.
Wat we zien is een grote vulkaan in de wolken, dus naar de top krater gaan zou toch al geen optie zijn geweest. Er zijn bijkraters, waarvan er een goed te zien is. Deze heeft een enorme lavastroom te weeg gebracht over de hellingen en een boeren land. De boer heeft uiteraard veel schade, maar heft dus nu Q50 voor de toegang op zijn terrein. Gelijk heeft hij. We lopen over de (gestolde) lava. Brokken en platen en stukken zwavel. Het rookt, stoomt en stinkt, ik krijg meteen associaties met Hoogovens (vroeger). Hier en daar zit nog wat gloeiends dat door te poeren de houten stok in de fik steekt. Er schijnt nog steeds lava uit de bijkrater te kopmen, maar dat kunnen we niet zien.
Op de terugweg krijg ik van een Australier een paar boterhammen, dat doet me goed en de chauffeur rijdt op mijn verzoek wat minder nerveus, het is geen wedstrijd.
Om 12:00 zijn we net terug, net op tijd om nog even wat mensen van school goedendag te zeggen. Alma (lerares) is erg enthousiast en wil alles van de reis weten. Eric en diverse andere leraren komen mij ook enthousiast begroeten.
Ik koop nog wat snuisterijen bij een kind, dat vasthoudend en overtuigend is. Waarom beleef ik daar geen genoegen aan??? Ze verdienen er geld mee, maar je ziet meteen hoe uitzichtloos het voor ze is. Tegelijk houdt dit verdienen ze ook vast in hun situatie. Volgens mij gaat ze niet naar school (zal ze 10 jaar zijn), net als die vele schoenpoetsertjes (7 jaar???) die flink 'shine' lopen te roepen, zelfs naar mijn Teeva sandalen. Tegeleijk zie je ook heel veel ontwikkel- en opleidingsprojekten. Een druppel...? of toch ...?

http://picasaweb.google.com/recumbent.tom.picasa/AntiguaAgainAndPacaya#