Lago Atitlan

In Rio Dulce was beloofd door Linea Dorada (de bus), dat er in Guatemala nog een aansluitende bus naar Panajachel zou zijn. Mooi niet dus, om 18:00 aangekomen kan ik in Guatemala blijven of een bus pakken naar Antigua. Guatemala vind ik te onveilig, dus neem ik de taxi naar het busstation. Voor Q50 ($5) zou hij mij wegbrengen, maar naar Antigua kost Q200. Dat laat ik mij geen 2 keer zeggen. In Antigua aangekomen snel een hotelletje opgezocht en naar Rainbow om te eten. Bekende plek. Daar komt na enige tijd Zack (mijn logeer genoot bij de familie tijdens de cursus) aanlopen met nog een heel stel mensen van de school, waaronder Jorge (de manus van alles van de school). Dat werd dus een heel gezellige bijpraat avond.
De volgende ochtend zou er een rechtstreekse Pullman bus vertrekken van mijn hotel naar Panajachel, mooier kan ik het niet hebben, om 6:30. De bus kwam helaas niet opdagen wegens panne en er werd om 7:00 een chicken bus ingezet als vervanger. Men had gewaarschuwd dat de chicken bussen gevaarlijk konden zijn omdat die zo vaak zouden stoppen en dan kunnen er dieven instappen. Deze zou rechtstreeks doorrijden, ook mooi niet dus. Nou geef het maar over, bepaalde dingen zijn niet te beinvloeden. Een behoorlijk stevige rit, deels over slechte wegen, maar om 10:00 ben ik in het mooie Panajachel aan Lago Atitlan. Nu nog de lancha naar San Pedro, een beetje Jan de belovers wat betreft de vertrektijd, maar hij vaart wel snel, oversteektijd een half uur.
Om 12:00 kan ik mij goed en wel installeren in Hotel Gran Sueño (grote droom, dat klinkt veelbelovend), een goede kamer met douche en toilet en TV voor Q100, niet te duur zou ik zeggen. San Pedro is een gezellig plaatsje waar de hippies altijd naar toe zijn getrokken en dt zie je nog. Het is zeer populair en zeer goedkoop.
In de middag is de match Duitsland/Spanje die ik in D'Noz op groot scherm bekijk. Ik raak aan de praat met Israelische Netta die al 2 jaar in midden Amerika voor allerlei organisaties (eerst vrijwilligers en later licht betaald) werk doet. Leuk om te horen hoe dat hier gaat. Er zijn ontzettend veel vrijwilligers voor langere of kortere tijd in Guate aan het werk. Ik zal Netta mijn Rwanda rapport toesturen, want daar staat info in die zij goed kan gebruiken, zij is ook in de energie bezig.
In de avond begin ik wat last te krijgen van mijn maag en darmen. I ga dus op zoek naar iets anders dan het, voor mij, zware Guatemalteekse eten. Waar vind ik een pizzeria??? Het is inmiddelas behoorlijk gaan regenen en in het donker dwalen door dit ingewikkelde dorp, zonder het vooraf  te hebben verkend is behoorlijk lastig. Uiteindelijk vind ik een soort afhaal pizzeria, niet de gezelligste plek, maar ze hebben wel goede pizza's. Het water komt met bakken uit de lucht. Op de feria, een soort marktplein staat een grote marimba band muziek te maken met een geluid installatie van hier tot gunder. Het lijkt wel massage voor mijn buik. Ik ben de enige toehoorder (vanwege de regen).
Later in de avond ga ik weer terug naar D'Noz waar ze iedere avond op datzelfde projectiescherm een film draaien, nu Alice in Wonderland. Ik kom toevallig naast Mieke te zitten (Amsterdam), al 3 maanden onderweg in C Amerika. Weinig van de film gezien, want kletsen was gezelliger. Donderdag ochtend is er markt in Chichicastenango, een wereldberoemde markt, volgens zeggen de beste van Guatemala. Mieke heeft zich al opgegeven en als er plaats is ga ik ook mee. Donderdag ochtend om 8:00 vertrekt het busje, ik kon er nog net bij. De wegen zijn weer slecht en het is 2 uur rijden. Mijn ingewanden zijn er niet beter op geworden, dus dat wordt minder gezellig, ik kan de boel maar net binnen houden. In Chichi ga ik eerst proberen iets kalmerends te nuttigen. De markt is echt groot en ik kan hier wel de nodige inkopen doen voor de kleinkinderen. Ach waarom hier, terwijl in Antigua dezelfde spullen te koop zijn??? De kerk is hier een interessant gebouw, vooral wat er voor en in gebeurt. De Maya{s zijn wel overgegaan tot het Christendom, maar ze hebben veel oude rituelen en geloofselementen meegenomen. Het is een soort mix geworden. In en voor de kerk kun je dus Sjamanen bezig zien met hun gebedsrituelen op lage grond altaartjes in het middenpad van de kerk. Er worden heel veel kaarsen gebrand, bloemblaadjes geworpen, (sterke) drank gesprenkeld en gebeden gereciteerd. Dezelfde Sjamaan zie ik later op de toegangstrappen van de kerk een groot walmend vuur stoken, want kennelijk was hij nog niet klaar met zijn ritueel.
De weg terug is nog beroerder dan de heenweg, ik wordt nu echt misselijk en hou het kotszakje maar gereed. Na 1,5 uur rijden we vast vanwege de DHL truc die voor ons rijdt is gestrand over de hele breedte van de weg. Zijn achterwielen zijn in een bocht los van de weg gekomen. Mieke en ik besluiten te gaan lopen (zou nog ongeveer een uur kunnen zijn). Alles is beter dan in dat busje zitten. Na een kwartier komt toch het verkeer weer op gang en stappen we toch maar weer in het busje. Een uur is wat laag geschat volgens mij. Het laatste stuk van de weg blijkt behoorlijk veranderd te zijn. Inmiddels is er een deel van de weg ingestort door de wateroverlast. Dat is hier relatief normaal en na de Agatha storm was dit al in grote delen van het land gebeurd. Er zijn ook wat grote rotsblokken op de weg erbij gekomen. Daar moet je niet onder komen.
Uiteindelijk komen we in San Pedro een half uur later aan dan gepland. Ik ga direkt te bed, want ik ben nu echt beroerd.
In de avond gaan Mieke en ik nog wel eten, bij El Jardin, een uitstekend restaurant. Brochettes met een Griekse salade is het enige wat ik denk ik aan kan. En om 21:00 lig ik in mijn bed. In de nacht wordt ik behoorlijk wakker gehouden door blaffende honden. Een hond is niet zo erg, want die houdt op een bepaald moment wel op. Maar deze geven elkaar antwoord. Oorpropjes bieden uitkomst.
Inmiddels ben ik wel helemaal leeggelopen.
Vrijdagochtend gaat het weer iets beter, en nu moet ik maar even een bodempje opbouwen. De buik is nog niet helemaal in orde, maar ik voel me minder slap.
Ik ga naar Santiago de Laguna een minstens zo interessant dorp. De boot doet er een half uur over. Het is daar ook marktdag. Santiago heeft in de nadagen van de burgeroorlog, waarbij door militairen 300 mensen zijn doodgeschoten een stevige rol vervuld door het leger uit de stad te jagen. Ze hebben ze gewoon met een paar duizend mensen geisoleerd van inkopen en sanitair en onder internationale druk heeft de bevolking dit gewonnen. Die truuk hebben ze later met de politie ook uitgehaald.
Ik vind de markt leuker om over heen te lopen dan die van Chichi. Ook hier een opvallende kerk. In de sacristie is een kappel ingericht waar heel veel devote mensen knielen. Dat gaat hier op een bijzoindere manier en wordt zeer hardop gebeden, maar dat lijkt op huilen en schreeuwen. Er komt in ieder geval veel emotie aan te pas.
Er is een nieuw museumpje in Santiago over de heup weeftechniek, dat is een bedreigde kunst en men probeert het hiermee in stand te houden.
Bij de haven laat ik iemand mij naar Maximon (San Simon, of de slechte heilige) begeleiden. Een van oorsprong Maya heilige, die ze nooit hebben verlaten. Het beeld heeft wel wat weg van Tio in Bolivia, ook zo een soort afgod ionder het mom van: als god ons niet helpt, of misschien toch niet bestaat, dan zal Maximon het wel doen. Maximon verhuist ieder jaar naar een andere woning en wordt bewaakt door de Confraters. Bij de gevedsrituelen komt ook veel drank te pas, vuur, kaarsen en Maximon rookt altijd een sigaar.Ik mag bij de ceremonie zijn (tegen betaling) en mag ook foto's maken (ook tegen betaling). Dat is lastig want het is heel rokerig. Ik moet per foto betalen, maar kom overeen dat dat wel per gelukte foto zal zijn.
Je moet met dit soort rituelen wel voldoende respectvol zijn. Het schijnt dat in Chichi een tijd geleden een Amerikaan is gelyncht omdat hij zich niet helemaal gedroeg volgens de etiquette.
IN de middag ga ik maar lunchen bij D'Noz en raak aan de praat met een Israelisch stel (van het busje gisteren) en een Australisch stel. Aan contacten hier geen gebrek.
De stroom valt een paar keer uit als ik aan het interentten ben en dat is knap vervelend, dus ik weiger te betalen. De beheerder, geen onaardige knul schijnt zich meer bezig te houden met dat het zijn schuld niet is, dan dat ik niets heb kunnen doen. Maar dat soort kwaliteitsideeen zijn hier nog ver te zoeken.

De foto's van Lago Atitlan en diverse activiteiten:
http://picasaweb.google.com/recumbent.tom.picasa/LagoAtitlan#