I had two days in Antigua to chill. So I met some people of my school and enjoyed every night the live music sessions in the town. The last night was special because one of the younger members of Buena Vista Social Club brought a fantastic performance of Latin music.
Chilling for me is sometimes quietly walking around and reading the paper combined with a good Guatemalan coffee. So I walked to Jocotenango.
In Antigua I had met Emilio from Guatemala city. He proposed to show me around the city, the next day.
That was a good finale.
I had to change in Madrid and I had 5 hours there. So I took the metro to the city, bought some books in Casa del Libro and enjoyed a beer and tapas on Plaza santa Ana.
Exactly on 01:00 I arrived home again, safe and healthy (my stomach is recovering), after a very good journey to a very beautiful country with very nice people.
Saturday, July 17, 2010
Naar huis, via Guatemala en Madrid
Om 10:00 komt Emilio mij met zijn Volvo ophalen op het vliegveld, waar ik met de shuttle naar toe ben gegaan.
Hij laat mij eerste even een paar wijken in vogelvlucht zien waarna we naar het centrum van de oude stad gaan. Daar is het Plaza Mayor met het presidentiele paleis, de zwaar bewaakte presidentiele woning en de kathedraal.
De kolommen van het hek voor de kathedraal bevat de duizenden namen van de mensen die in de burgeroorlog zijn omgekomen. Indrukwekkend: 'Nunca jamas'!!!!
We gaan samen bij een Italiaans restaurant van een vriend van Emilio eten en rijden daarna naar een grote landkaart in relief (ik denk zo 100 x 100 m in omvang, in een park), waar je een goede indruk kunt opdoen van de enorme vulkanen van het land en een indruk van de gebieden waar ik allemaal ben geweest.
Op weg naar het vliegveld rijden we nog even langs het huis van Emilio en maak ik kennis met zijn moeder, een zeer vriendelijk mens, die erg reislustig is. Kan ook niet anders want bijna al haar kinderen wonen ver buiten Guatemala (USA, Zwitserland, Duitsland).
Ik heb van deze stad geen slechtere indruk dan van andere grote Z-Amerikaanse steden, ik vergelijk het een beetje met Lima, waar ook onveilige plaatsen zijn, maar waar ik mij toch wel vrij heb bewogen. Vanwaar die terughoudendheid dan? Nou vanwege de slechte berichten over de onveiligheid. Dit had ik (achteraf) toch nog wel aangedurfd. Maar je zult maar in zo een bus zitten waar het wel mis mee gaat.
Een zeer geslaagde dag!
De vlucht gaat via Panama (dat wist ik niet) alwaar wij toch nog even 1,5 uur moeten uitstappen. De oversteek heb ik goed doorstaan, ik had gelukkig twee stoelen ter beschikking en heb dus goed kunnen slapen.
In Madrid heb ik 5 uur, net genoeg om toch nog even in de binnenstad te genieten. Het is schitterend weer, ik hoef geen dingen te bekijken, want die ken ik allemaal al behoorlijk. Mijn doel is Casa del Libro, uitstekend gesorteerde boekhandel waar ze me goed kunnen adviseren over een goed boek op mijn niveau. Dat worden dus twee boeken van Paulo Coelho.
Daarna biertje met Tapas op Plaza santa Ana en mijn dag kan niet meer kapot, toch net weer even mooi meegenomen. Als ik dan denk aan die chicken busses in Guatemala en dit metro systeem (volgens mij het beste ter wereld). Wat een wereld van verschil binnen een dag!
De vlucht naar huis heeft een lichte vertraging en ik kom uiteindelijk precies om 01:00 thuis aan. Nou heb ik in mijn hele vakantie geen mooie zonsondergang gezien (was ook niet te verwachten in het regenseizoen), maar door mijn vliegtuig raampje pak ik nog net even een heel mooie mee.
De fotos van de terugreis:
http://picasaweb.google.com/recumbent.tom.picasa/VanGuatemalaNaarHuis#
Hij laat mij eerste even een paar wijken in vogelvlucht zien waarna we naar het centrum van de oude stad gaan. Daar is het Plaza Mayor met het presidentiele paleis, de zwaar bewaakte presidentiele woning en de kathedraal.
De kolommen van het hek voor de kathedraal bevat de duizenden namen van de mensen die in de burgeroorlog zijn omgekomen. Indrukwekkend: 'Nunca jamas'!!!!
We gaan samen bij een Italiaans restaurant van een vriend van Emilio eten en rijden daarna naar een grote landkaart in relief (ik denk zo 100 x 100 m in omvang, in een park), waar je een goede indruk kunt opdoen van de enorme vulkanen van het land en een indruk van de gebieden waar ik allemaal ben geweest.
Op weg naar het vliegveld rijden we nog even langs het huis van Emilio en maak ik kennis met zijn moeder, een zeer vriendelijk mens, die erg reislustig is. Kan ook niet anders want bijna al haar kinderen wonen ver buiten Guatemala (USA, Zwitserland, Duitsland).
Ik heb van deze stad geen slechtere indruk dan van andere grote Z-Amerikaanse steden, ik vergelijk het een beetje met Lima, waar ook onveilige plaatsen zijn, maar waar ik mij toch wel vrij heb bewogen. Vanwaar die terughoudendheid dan? Nou vanwege de slechte berichten over de onveiligheid. Dit had ik (achteraf) toch nog wel aangedurfd. Maar je zult maar in zo een bus zitten waar het wel mis mee gaat.
Een zeer geslaagde dag!
De vlucht gaat via Panama (dat wist ik niet) alwaar wij toch nog even 1,5 uur moeten uitstappen. De oversteek heb ik goed doorstaan, ik had gelukkig twee stoelen ter beschikking en heb dus goed kunnen slapen.
In Madrid heb ik 5 uur, net genoeg om toch nog even in de binnenstad te genieten. Het is schitterend weer, ik hoef geen dingen te bekijken, want die ken ik allemaal al behoorlijk. Mijn doel is Casa del Libro, uitstekend gesorteerde boekhandel waar ze me goed kunnen adviseren over een goed boek op mijn niveau. Dat worden dus twee boeken van Paulo Coelho.
Daarna biertje met Tapas op Plaza santa Ana en mijn dag kan niet meer kapot, toch net weer even mooi meegenomen. Als ik dan denk aan die chicken busses in Guatemala en dit metro systeem (volgens mij het beste ter wereld). Wat een wereld van verschil binnen een dag!
De vlucht naar huis heeft een lichte vertraging en ik kom uiteindelijk precies om 01:00 thuis aan. Nou heb ik in mijn hele vakantie geen mooie zonsondergang gezien (was ook niet te verwachten in het regenseizoen), maar door mijn vliegtuig raampje pak ik nog net even een heel mooie mee.
De fotos van de terugreis:
http://picasaweb.google.com/recumbent.tom.picasa/VanGuatemalaNaarHuis#
Antigua deel 2
Dinsdagavond weer naar muziek in Rainbow. Viel wat tegen want de zanger-gitarist maakt wel erg veel herrie voor een praat cafe. Jorge met de nieuwe scholieren verschijnt ook weer en nodigt mij uit om bij hun te komen zitten. Dat is langzamerhand vaste prik en het is altijd goed voor de nodige nieuwe gesprekjes.
Vandaag, woensdag, is een rustige dag, althans dat ben ik van plan. Ik blijf af en toe wat last van misselijkheid houden, dus dat is geen lekker gevoel en ik vind het vreemd.
Rustig ontbijtje bij Fernando's Kaffee. Onderweg kom ik Sofie toevallig tegen (van de eerste week) en we spreken voor vanavond een afscheidsdrankje af. In Fernando wordt ik zeer hartelijk onthaald door senora Fernando, kennelijk met een uitstekend geheugen (4 weken geleden en ik ben van een ander ras, lijkt me toch moeilijk te onthouden).
Vervolgens maak ik een wandeling naar de noordelijke dorpen San Felipe en Jocotenango. Niet dat daar heel veel te beleven is, maar het is verrukkelijk weer en de kerk in Jocotenango interesseert mij.
Op het plein rustig mijn krantje gelezen. Het blijkt dat gisteren een uur na ons vertrek van de Pacaya daar weer een nieuwe eruptie is geweest met veel as uitstoot. De wind is gelukkig noordelijk want ik hoop dat ik morgen geen last met mijn vlucht heb.
Na terugkomst in Antigua heb ik een goed cafe opgezocht voor koffie met gebak en de rest van de krant. In bijna alle cafe's zit je of binnen of op een patio, ik had nu eens zin in wat meer straatgericht te zitten (er zijn geen terrasjes) . Dat lukt in de hoofdstraat (met de karakteristieke boog). Daarna ga ik naar het park, waar ik een lang gesprek heb met Emilio (30 jaar, chemisch ingenieur) over zijn toekomst en die van Guatemala. Het park is de beste plaats om in gesprek te komen. Emilio is een enthousiast fietser, dus contact is al heel eenvoudig. De berichten in de krant over de steun onder de bevolking voor president Colom zijn altijd voor mij een aardig aanknopingspunt om te discussieren en te leren begrijpen hoe de politiek hier in elkaar zit. 52% van de bevolking vindt dat Colom het niet goed doet, maar dat percentage neemt wel af. Dat is zeker belangrijk omdat Guatemala al decennia lang is geregeerd door mislukkelingen en corrupte presidenten. Op dit moment wordt Portillo, de voor-voorganger van Colom vervolgd wegens corruptie. Hij heeft het land naar een bankroet geleid met een gigantische stijging van de misdaad. Berger, die daarna kwam schijnt het wat beter te hebben gedaan en ik hoop maar voor ze dat Colom het nog beter doet. De gigantische misdaad, corruptie, armoede en volwassenen anafalbetisme (30%) zijn de grote problemen. Het land lijkt nog steeds in de macht te zijn van een kleine zeer rijke bovenlaag die geen enkel ander belang lijkt te hebben dan eigen belang.
Emilio wil naar Zwitserland (Italiaanse voorouders) vertrekken, maar heeft als ideaal om Guatemala verder te helpen. Dat leidt dus best wel tot een interessant gesprek over wat zijn ambitie werkelijk is.
Emilio woont in Guatemala en wil mij morgen wel rondleiden in de oude stad. Stond niet op mijn programma vanwege de risico's, maar met een bekende durf ik het wel aan.
Later in de middag krijg ik een speels contact met een indigenos (Maya) meisje die zich kennelijk verveelt en mij van alles probeert aan te smeren inclusief opbieden ipv afdingen. Volgens mij heeft het kind mij gisteren een aantal snuisterijen verkocht in de hoofdstraat, maar zij zegt dat ze dat niet is geweest. Dan was het zeker een kopie van haar.
In de avond heb ik afgesproken met Sofie en we gaan naar La Esquina waar een van de jongere leden van Buena vista social club met een band speelt, 4 weken geleden was hij ziek en toen heb ik het gemist. We hebben even leuk bijgepraat. Sofie moet in het midden van de avond weer naar huis (die studeert nog steeds, dus de plicht roept) en de band begint wat later, dus die blijf ik toch maar even afwachten.
Nou dat werd me een spetterende show. De hele tent ging op zijn kop. Helaas was ik na 1 uur salsa les nog niet goed genoeg om de echte salsa te dansen, maar gewoon bewegen is ook leuk. Hierbij kun je niet stil blijven zitten. Een waardige laatste avond.
Ik heb nog wat foto' s toegevoegd.
http://picasaweb.google.com/recumbent.tom.picasa/AntiguaAgainAndPacaya#
Vandaag, woensdag, is een rustige dag, althans dat ben ik van plan. Ik blijf af en toe wat last van misselijkheid houden, dus dat is geen lekker gevoel en ik vind het vreemd.
Rustig ontbijtje bij Fernando's Kaffee. Onderweg kom ik Sofie toevallig tegen (van de eerste week) en we spreken voor vanavond een afscheidsdrankje af. In Fernando wordt ik zeer hartelijk onthaald door senora Fernando, kennelijk met een uitstekend geheugen (4 weken geleden en ik ben van een ander ras, lijkt me toch moeilijk te onthouden).
Vervolgens maak ik een wandeling naar de noordelijke dorpen San Felipe en Jocotenango. Niet dat daar heel veel te beleven is, maar het is verrukkelijk weer en de kerk in Jocotenango interesseert mij.
Op het plein rustig mijn krantje gelezen. Het blijkt dat gisteren een uur na ons vertrek van de Pacaya daar weer een nieuwe eruptie is geweest met veel as uitstoot. De wind is gelukkig noordelijk want ik hoop dat ik morgen geen last met mijn vlucht heb.
Na terugkomst in Antigua heb ik een goed cafe opgezocht voor koffie met gebak en de rest van de krant. In bijna alle cafe's zit je of binnen of op een patio, ik had nu eens zin in wat meer straatgericht te zitten (er zijn geen terrasjes) . Dat lukt in de hoofdstraat (met de karakteristieke boog). Daarna ga ik naar het park, waar ik een lang gesprek heb met Emilio (30 jaar, chemisch ingenieur) over zijn toekomst en die van Guatemala. Het park is de beste plaats om in gesprek te komen. Emilio is een enthousiast fietser, dus contact is al heel eenvoudig. De berichten in de krant over de steun onder de bevolking voor president Colom zijn altijd voor mij een aardig aanknopingspunt om te discussieren en te leren begrijpen hoe de politiek hier in elkaar zit. 52% van de bevolking vindt dat Colom het niet goed doet, maar dat percentage neemt wel af. Dat is zeker belangrijk omdat Guatemala al decennia lang is geregeerd door mislukkelingen en corrupte presidenten. Op dit moment wordt Portillo, de voor-voorganger van Colom vervolgd wegens corruptie. Hij heeft het land naar een bankroet geleid met een gigantische stijging van de misdaad. Berger, die daarna kwam schijnt het wat beter te hebben gedaan en ik hoop maar voor ze dat Colom het nog beter doet. De gigantische misdaad, corruptie, armoede en volwassenen anafalbetisme (30%) zijn de grote problemen. Het land lijkt nog steeds in de macht te zijn van een kleine zeer rijke bovenlaag die geen enkel ander belang lijkt te hebben dan eigen belang.
Emilio wil naar Zwitserland (Italiaanse voorouders) vertrekken, maar heeft als ideaal om Guatemala verder te helpen. Dat leidt dus best wel tot een interessant gesprek over wat zijn ambitie werkelijk is.
Emilio woont in Guatemala en wil mij morgen wel rondleiden in de oude stad. Stond niet op mijn programma vanwege de risico's, maar met een bekende durf ik het wel aan.
Later in de middag krijg ik een speels contact met een indigenos (Maya) meisje die zich kennelijk verveelt en mij van alles probeert aan te smeren inclusief opbieden ipv afdingen. Volgens mij heeft het kind mij gisteren een aantal snuisterijen verkocht in de hoofdstraat, maar zij zegt dat ze dat niet is geweest. Dan was het zeker een kopie van haar.
In de avond heb ik afgesproken met Sofie en we gaan naar La Esquina waar een van de jongere leden van Buena vista social club met een band speelt, 4 weken geleden was hij ziek en toen heb ik het gemist. We hebben even leuk bijgepraat. Sofie moet in het midden van de avond weer naar huis (die studeert nog steeds, dus de plicht roept) en de band begint wat later, dus die blijf ik toch maar even afwachten.
Nou dat werd me een spetterende show. De hele tent ging op zijn kop. Helaas was ik na 1 uur salsa les nog niet goed genoeg om de echte salsa te dansen, maar gewoon bewegen is ook leuk. Hierbij kun je niet stil blijven zitten. Een waardige laatste avond.
Ik heb nog wat foto' s toegevoegd.
http://picasaweb.google.com/recumbent.tom.picasa/AntiguaAgainAndPacaya#
Wednesday, July 14, 2010
Weer in Antigua en de Pacaya
Zo goed als de bussen hier aansluiten, zo slecht starten de lanchas op tijd. Om 8:00 zit ik dus trouw te wachten in de lancha die over 10 minuten vertrekt (volgens zeggen, ja ja dat zal wel, de vorige keer werd dat een uur!). Ik ben Nederlander op reis dus gewend aan 'manana', en in Nederland dus gauw geergerd. Maar nu zaten de lokalen zich te ergeren omdat hij al een half uur eerder had moeten vertrekken. Het werd toch 10 minuten, dus boven verwachting.
In Panajachel werd mij dus diverse busjes aangeboden naa Antigua, maar ik durf het niet aan (voor mijn buik). Ik pak dus de chicken bus, met 3 keer overstappen en halsbrekende toeren net mijn rugzak (niet door mij maar door het hulpje, die doen van alles op en achter een crossende bus, alsof hun leven er van afhangt. Ineens, met 100 km per uur gaat de achterdeur open en komt het hulpje naar binnen, alsof het de boze geest zelf is. Zal wel van het dak zijn gekomen.). Uiteindelijk ben ik om 12:00 in Antigua en ik laat mij meetronen naar het dichtstbijzijnde redelijke hotel. Wel een rustig hotel, maar goed voorzien. Er hoort ook een reisbureau bij (zoals bij de meeste) en hij wil mij de Pacaya laten zien, die stond nog op mijn lijstje, voor Q125. Ik zal later beslissen en ga eerst maar even bij Claudia informeren (reis naar Flores en geadviseerd door de school). Die biedt aan voor Q100. Terug in het hotel valt het de man wel tegen, maar dat is businbess doen. Hij zou het ook wel voor Q100 hebben gedaan, zei hij. Te laat ... :-)! Ik verwacht niet zo heel veel van de excursie want het schijnt maar heel beperkt toegankelijk te zijn.
Ik geniet een heerlijke maaltijd (penne met Champignonsaus) en ga daarna naar Rainbow. Daar zit een prima zanger/gitarist ons prachtige latin liedjes te presenteren.
Ik moet om 6:00 met het busje mee, dus de mug in mijn kamer maakte mij niet direkt rustiger daarop. Dus ben ik nog even een spuitbus gaan kopen. Verder geen last meer gehad. Het stinkt alleen en is ongezond, maar volgens mij heb ik meer ongezonde dingen gedaan.
Het busje zit propvol en over de kinderkopjes van Antigua voel ik al meteen dat dit niet goed zal gaan, dus ga ik voorin zitten. De chauffeur scheurt er 2 uur op los. Ik heb ook niet ontbeten dus als ik uit het busje stort moet ik eerst een half uur bekomen.
Wat we zien is een grote vulkaan in de wolken, dus naar de top krater gaan zou toch al geen optie zijn geweest. Er zijn bijkraters, waarvan er een goed te zien is. Deze heeft een enorme lavastroom te weeg gebracht over de hellingen en een boeren land. De boer heeft uiteraard veel schade, maar heft dus nu Q50 voor de toegang op zijn terrein. Gelijk heeft hij. We lopen over de (gestolde) lava. Brokken en platen en stukken zwavel. Het rookt, stoomt en stinkt, ik krijg meteen associaties met Hoogovens (vroeger). Hier en daar zit nog wat gloeiends dat door te poeren de houten stok in de fik steekt. Er schijnt nog steeds lava uit de bijkrater te kopmen, maar dat kunnen we niet zien.
Op de terugweg krijg ik van een Australier een paar boterhammen, dat doet me goed en de chauffeur rijdt op mijn verzoek wat minder nerveus, het is geen wedstrijd.
Om 12:00 zijn we net terug, net op tijd om nog even wat mensen van school goedendag te zeggen. Alma (lerares) is erg enthousiast en wil alles van de reis weten. Eric en diverse andere leraren komen mij ook enthousiast begroeten.
Ik koop nog wat snuisterijen bij een kind, dat vasthoudend en overtuigend is. Waarom beleef ik daar geen genoegen aan??? Ze verdienen er geld mee, maar je ziet meteen hoe uitzichtloos het voor ze is. Tegelijk houdt dit verdienen ze ook vast in hun situatie. Volgens mij gaat ze niet naar school (zal ze 10 jaar zijn), net als die vele schoenpoetsertjes (7 jaar???) die flink 'shine' lopen te roepen, zelfs naar mijn Teeva sandalen. Tegeleijk zie je ook heel veel ontwikkel- en opleidingsprojekten. Een druppel...? of toch ...?
http://picasaweb.google.com/recumbent.tom.picasa/AntiguaAgainAndPacaya#
In Panajachel werd mij dus diverse busjes aangeboden naa Antigua, maar ik durf het niet aan (voor mijn buik). Ik pak dus de chicken bus, met 3 keer overstappen en halsbrekende toeren net mijn rugzak (niet door mij maar door het hulpje, die doen van alles op en achter een crossende bus, alsof hun leven er van afhangt. Ineens, met 100 km per uur gaat de achterdeur open en komt het hulpje naar binnen, alsof het de boze geest zelf is. Zal wel van het dak zijn gekomen.). Uiteindelijk ben ik om 12:00 in Antigua en ik laat mij meetronen naar het dichtstbijzijnde redelijke hotel. Wel een rustig hotel, maar goed voorzien. Er hoort ook een reisbureau bij (zoals bij de meeste) en hij wil mij de Pacaya laten zien, die stond nog op mijn lijstje, voor Q125. Ik zal later beslissen en ga eerst maar even bij Claudia informeren (reis naar Flores en geadviseerd door de school). Die biedt aan voor Q100. Terug in het hotel valt het de man wel tegen, maar dat is businbess doen. Hij zou het ook wel voor Q100 hebben gedaan, zei hij. Te laat ... :-)! Ik verwacht niet zo heel veel van de excursie want het schijnt maar heel beperkt toegankelijk te zijn.
Ik geniet een heerlijke maaltijd (penne met Champignonsaus) en ga daarna naar Rainbow. Daar zit een prima zanger/gitarist ons prachtige latin liedjes te presenteren.
Ik moet om 6:00 met het busje mee, dus de mug in mijn kamer maakte mij niet direkt rustiger daarop. Dus ben ik nog even een spuitbus gaan kopen. Verder geen last meer gehad. Het stinkt alleen en is ongezond, maar volgens mij heb ik meer ongezonde dingen gedaan.
Het busje zit propvol en over de kinderkopjes van Antigua voel ik al meteen dat dit niet goed zal gaan, dus ga ik voorin zitten. De chauffeur scheurt er 2 uur op los. Ik heb ook niet ontbeten dus als ik uit het busje stort moet ik eerst een half uur bekomen.
Wat we zien is een grote vulkaan in de wolken, dus naar de top krater gaan zou toch al geen optie zijn geweest. Er zijn bijkraters, waarvan er een goed te zien is. Deze heeft een enorme lavastroom te weeg gebracht over de hellingen en een boeren land. De boer heeft uiteraard veel schade, maar heft dus nu Q50 voor de toegang op zijn terrein. Gelijk heeft hij. We lopen over de (gestolde) lava. Brokken en platen en stukken zwavel. Het rookt, stoomt en stinkt, ik krijg meteen associaties met Hoogovens (vroeger). Hier en daar zit nog wat gloeiends dat door te poeren de houten stok in de fik steekt. Er schijnt nog steeds lava uit de bijkrater te kopmen, maar dat kunnen we niet zien.
Op de terugweg krijg ik van een Australier een paar boterhammen, dat doet me goed en de chauffeur rijdt op mijn verzoek wat minder nerveus, het is geen wedstrijd.
Om 12:00 zijn we net terug, net op tijd om nog even wat mensen van school goedendag te zeggen. Alma (lerares) is erg enthousiast en wil alles van de reis weten. Eric en diverse andere leraren komen mij ook enthousiast begroeten.
Ik koop nog wat snuisterijen bij een kind, dat vasthoudend en overtuigend is. Waarom beleef ik daar geen genoegen aan??? Ze verdienen er geld mee, maar je ziet meteen hoe uitzichtloos het voor ze is. Tegelijk houdt dit verdienen ze ook vast in hun situatie. Volgens mij gaat ze niet naar school (zal ze 10 jaar zijn), net als die vele schoenpoetsertjes (7 jaar???) die flink 'shine' lopen te roepen, zelfs naar mijn Teeva sandalen. Tegeleijk zie je ook heel veel ontwikkel- en opleidingsprojekten. Een druppel...? of toch ...?
http://picasaweb.google.com/recumbent.tom.picasa/AntiguaAgainAndPacaya#
Tuesday, July 13, 2010
San Pedro and Return to Antigua
The lake is marvelous it really has a spell, just like they say. From San Pedro I made some interesting trips. Chichicastenango and its thursday market was interesting. But I liked the cathedral most because of its special combination of Christian and Mayan celebrations. I have been sitting for a while looking at a Shamaan doing his prayers and later on the stairs before the church also, but then with a big smokey fire.
The journey back to San Pedro was pretty awful because I was getting sick and got nausea. Hal an hour before San Pedro the road was blocked by a DHL car which made a wrong manouevre. So I started to walk with one of mu friends. The road was in a pretty bad condition because of Agatha and the heavy rainfall afterwards. Even between that morning and afternoon the road was changed by erosion and its corruption.
I went to Santiago by boat. It has, to my opinion an even better market than Chichi. There I went also to the Maximon, (San Simon, or the bad saint). I joined (for a while, because the ceremonies last very long and are incomprehensable) a ceremony.
On saturday I visited a small museum about the history of Lago Atitlan and its culture. Of volcanic origin, since 150000 years. The circular crater has been changed into a moon sickle by the three upcoming volcanoes of later date. The original Tz'utujel Maya tribe has been conquered by the Spaniards in close cooperation with the Kaqchikel Mayas. But after some ages they divided the lake (N and S) and made peace.
During the world cup final (Ger/Uru) I decide to go to the medical centre, because my stomach did not cure (after 4 days). The nice doctor diagnosed a bacteria, so I got some medicine. A very good government service for free. The same day I was starting to feel better again.
On sunday I made a marvellous horse ride on the slopes of the San Pedro volcano, towards a black beach where I could swim in the lake. Andres (13 yrs) was my guide. I passed a place where Agatha had done her devastating work. Incredible what a hurricane like this can do.
This morning I returned back to Antigua, by 4 chicken buses, because I cannot stand the nervous movements of the small buses. This was also not very comfortable, but the buses connected perfectly and I arrived in a reasonable time, before noon.
Tomorrow I will go up the Pacaya and hope to see what this phenomenon is like.
The coming days are for chilling, so probably doing nothing but look at the people and reading somewhat.
After my two mistakes of buying a Spanish book of Isabel Allende (to complicated) and exchanging it for a Tom Claney (not interesting at all), I just exchanged it to 3 small spanish ones, hopefully of the right level.
Thursday will be my flight back home.
The journey back to San Pedro was pretty awful because I was getting sick and got nausea. Hal an hour before San Pedro the road was blocked by a DHL car which made a wrong manouevre. So I started to walk with one of mu friends. The road was in a pretty bad condition because of Agatha and the heavy rainfall afterwards. Even between that morning and afternoon the road was changed by erosion and its corruption.
I went to Santiago by boat. It has, to my opinion an even better market than Chichi. There I went also to the Maximon, (San Simon, or the bad saint). I joined (for a while, because the ceremonies last very long and are incomprehensable) a ceremony.
On saturday I visited a small museum about the history of Lago Atitlan and its culture. Of volcanic origin, since 150000 years. The circular crater has been changed into a moon sickle by the three upcoming volcanoes of later date. The original Tz'utujel Maya tribe has been conquered by the Spaniards in close cooperation with the Kaqchikel Mayas. But after some ages they divided the lake (N and S) and made peace.
During the world cup final (Ger/Uru) I decide to go to the medical centre, because my stomach did not cure (after 4 days). The nice doctor diagnosed a bacteria, so I got some medicine. A very good government service for free. The same day I was starting to feel better again.
On sunday I made a marvellous horse ride on the slopes of the San Pedro volcano, towards a black beach where I could swim in the lake. Andres (13 yrs) was my guide. I passed a place where Agatha had done her devastating work. Incredible what a hurricane like this can do.
This morning I returned back to Antigua, by 4 chicken buses, because I cannot stand the nervous movements of the small buses. This was also not very comfortable, but the buses connected perfectly and I arrived in a reasonable time, before noon.
Tomorrow I will go up the Pacaya and hope to see what this phenomenon is like.
The coming days are for chilling, so probably doing nothing but look at the people and reading somewhat.
After my two mistakes of buying a Spanish book of Isabel Allende (to complicated) and exchanging it for a Tom Claney (not interesting at all), I just exchanged it to 3 small spanish ones, hopefully of the right level.
Thursday will be my flight back home.
Monday, July 12, 2010
Lago Atitlan en San Pedro deel 2
Ik raak het gevoel voor tijd helemaal kwijt!!! Zaterdag ochtend dacht ik dat het beter met me ging, maar ik moet me toch maar een beetje rustig houden. Dus ben ik rustig langs het meer gaan wandelen en heb cafe La puerta ontdekt, een wonderschoon plekje waar je helemaal relaxed kunt zitten en koffie kunt drinken etc. Tijd ook weer voor museum bezoek. Er is een heel aardig museum over het ontstaan van het meer en de historie. Dit meer is van vulkanische oorsprong. Ongeveer 150000 jaar geleden is hier een gigantische vulkanische eruptie geweest die een ronde diepe krater heeft veroorzaakt. Veel later zijn er aan de rand van die krater 3 nieuwe vulkanen ontstaan die van de cirkel een soort maansikkel hebben gemaakt. Dat gat is volgelopen met water en op alle hellingen is heel veel bos gegroeid. Zie hier Laga Atitlan. Het is het diepste meer van midden Amerika, de berichten verschillen van 350 m tot 600 m diep. Er stroomt wel water in, maar de uitgang is niet zichtbaar want dat moet ergens op het diepste punt zitten. Waarom het meer dan niet leegloopt weet ik niet, dat is mij nog een raadsel. Lang geleden heeft zich hier de Tz'utujel Maya stam gevestigd en de hellingen van de vulkanen bewoonbaar gemaakt. Toen de Spanjaarden kwamen hebben die in samenwerking met een vijandige Maya stam, de Kaqchikel indianen de Tz'utujel stam een kopje kleiner gemaakt. Uiteindelijk hebben de twee stammen vrede gesloten en het meer verdeeld. Het noorden is voor de Kaqchikel en het zuiden voor de oorspronkelijke bewoners. Dat was mijn culturele activiteit in de morgen. Ik ben nog even het dorp in gelopen op zoek naar een farmacia. Het gaat nog steeds niet goed en medicijnen zijn hier te kust en te keur zonder recept te koop. Toen ik echter geen behoorlijke bijsluiter (echt Nederlands) kon krijgen of minstens een beetje uitleg heb ik maar besloten om niets te kopen. Daarna ben ik even naar Duitsland Uruguay gaan kijken en ontmoet daar Carlos en Mila, een aardig Baskisch stel, dat ik in het busje naar Chichi ook al had ontmoet en zeer regelmatig tegenkom, bv naar Santiago. We raken weer aan de praat, maar ik voel me steeds beroerder en besluit toch maar een dokter te raadplegen. Dus op zateraag op naar het Centro de Salud. Een zeer vriendelijke arts stelt vast dat ik een darm infectie heb, dus anti biotica een diarhee stopper en rehydratatie is het voorschrift. Het consult is gratis (overheid) en de farmacie heeft het hele spul voor een prikkie. Dat is hier goed geregeld.
Ik heb niet geluncht, want ik kan maar geen trek krijgen. Later in de middag ga ik echter toch maar even bij Zoola langs, een Israelisch hotel met volgens mijn informanten een uitstekende keuken. Dat klopt. De sandwich is tenminste goed gewoon brood met een heerlijk beleg. Dit is een speciaal hotel met een bijzondere stijl en sfeer. Het is nu te laat, maar als ik dat eerder had geweten was ik hier ingetrokken (mijn hotel is wel goed, maar heeft weinig bijzonders)
In het begin van de avond kom ik Carlos en Mila weer tegen en we gaan een wijntje drinken. De eerste medicijnen doen al snel hun werk en ik knap snel een beetje op.
Inmiddels heb ik voor zondag ochtend een paardrijtocht gereserveerd, onder de conditie dat ik mij goed genoeg voel. Iedere keer als ik Julian, de organisator ergens in de straat tegenkom vraagt hij naar mijn gezondheid, ongetwijfeld niet omdat dat het belangrijkste is (of misschien toch wel), maar de prijs van de rit is aanzienlijk (3 uur voor 15 euro) en dat wil hij graag incasseren denk ik.
Zondagochtend voel ik me weer veel beter en na het ontbijt ga ik terug naar mijn kamer en staat Julian ineens enthousiast voor mijn raam te zwaaien: gaat het paardrijden nog door?
Andres van 13 jaar is mijn gids en ik ben de enige klant. Een schitterende tocht op de hellingen van de San Pedro vulkaan, door de bossen, naar een zwart strandje waar het lekker zwemmen is. We komen langs de strook land waar Agatha overheen is gekomen. Een strook van ca 50 m breed, dwars op de kustlijn van het meer, waar alles vernietigd is, kompleet kaalgeslagen en vol met rotsblokkem die van de berg zijn losgeslagen en omlaag gerold. Ongelooflijk wat een orkaan kan aanrichten. Mijn paard Luna is een tamelijk zelfstandig dier en heeft honger, wat af en toe leidt tot rooftochten door de maisvelden. Het kost me behoorlijk wat moeite om haar te overtuigen om van de mais af te blijven. En zowaar, ik wordt een vaardig ruiter. Prima tocht.
Dan natuurlijk de finale. Gezellig met een grote groep mensen in D'Noz naar het grote scherm kijken. Tot nog toe was ik als Nederlander de held zelve. Na de wedstrijd beklaagde de eerste Guatemalteek die ik tegenkwam zich dat ik een Nederlander was. Maar ach, de Spanjaarden hebben volgens mijn leke mening verdiend gewonnen en 'wij' hebben het ook niet slecht gedaan. Morgen ziet het er allemaal weer zonnig uit.
Ik ben wel weer even de eenzaamheid gaan opzoeken bij het prachtige La Puerta, langs het meer. Daar komen een heleboel kinderen vissen, en het lijkt wel of ze allemaal Felipe heten. Ik deel mijn net gekochte chocolade cake maar aan ze uit, dan krijg je een glimmende lach terug.
Morgen ga ik weer op weg, tenminste langzamerhand weer op de terugweg, maar ik kan San Pedro natuurlijk niet verlaten zonder een Maya massage te nemen. Een uur heerlijk verwennen, dat doet goed.
Het weer is nog steeds heel behoorlijk. Het regent best wel veel, maar niet op momenten waarop ik activiteiten wil ondernemen, het is redelijk voorspelbaar en voor die tijd heb ik me al goed voorbereid.
Hier zijn de foto´s:
http://picasaweb.google.com/recumbent.tom.picasa/SanPedro#
Ik heb niet geluncht, want ik kan maar geen trek krijgen. Later in de middag ga ik echter toch maar even bij Zoola langs, een Israelisch hotel met volgens mijn informanten een uitstekende keuken. Dat klopt. De sandwich is tenminste goed gewoon brood met een heerlijk beleg. Dit is een speciaal hotel met een bijzondere stijl en sfeer. Het is nu te laat, maar als ik dat eerder had geweten was ik hier ingetrokken (mijn hotel is wel goed, maar heeft weinig bijzonders)
In het begin van de avond kom ik Carlos en Mila weer tegen en we gaan een wijntje drinken. De eerste medicijnen doen al snel hun werk en ik knap snel een beetje op.
Inmiddels heb ik voor zondag ochtend een paardrijtocht gereserveerd, onder de conditie dat ik mij goed genoeg voel. Iedere keer als ik Julian, de organisator ergens in de straat tegenkom vraagt hij naar mijn gezondheid, ongetwijfeld niet omdat dat het belangrijkste is (of misschien toch wel), maar de prijs van de rit is aanzienlijk (3 uur voor 15 euro) en dat wil hij graag incasseren denk ik.
Zondagochtend voel ik me weer veel beter en na het ontbijt ga ik terug naar mijn kamer en staat Julian ineens enthousiast voor mijn raam te zwaaien: gaat het paardrijden nog door?
Andres van 13 jaar is mijn gids en ik ben de enige klant. Een schitterende tocht op de hellingen van de San Pedro vulkaan, door de bossen, naar een zwart strandje waar het lekker zwemmen is. We komen langs de strook land waar Agatha overheen is gekomen. Een strook van ca 50 m breed, dwars op de kustlijn van het meer, waar alles vernietigd is, kompleet kaalgeslagen en vol met rotsblokkem die van de berg zijn losgeslagen en omlaag gerold. Ongelooflijk wat een orkaan kan aanrichten. Mijn paard Luna is een tamelijk zelfstandig dier en heeft honger, wat af en toe leidt tot rooftochten door de maisvelden. Het kost me behoorlijk wat moeite om haar te overtuigen om van de mais af te blijven. En zowaar, ik wordt een vaardig ruiter. Prima tocht.
Dan natuurlijk de finale. Gezellig met een grote groep mensen in D'Noz naar het grote scherm kijken. Tot nog toe was ik als Nederlander de held zelve. Na de wedstrijd beklaagde de eerste Guatemalteek die ik tegenkwam zich dat ik een Nederlander was. Maar ach, de Spanjaarden hebben volgens mijn leke mening verdiend gewonnen en 'wij' hebben het ook niet slecht gedaan. Morgen ziet het er allemaal weer zonnig uit.
Ik ben wel weer even de eenzaamheid gaan opzoeken bij het prachtige La Puerta, langs het meer. Daar komen een heleboel kinderen vissen, en het lijkt wel of ze allemaal Felipe heten. Ik deel mijn net gekochte chocolade cake maar aan ze uit, dan krijg je een glimmende lach terug.
Morgen ga ik weer op weg, tenminste langzamerhand weer op de terugweg, maar ik kan San Pedro natuurlijk niet verlaten zonder een Maya massage te nemen. Een uur heerlijk verwennen, dat doet goed.
Het weer is nog steeds heel behoorlijk. Het regent best wel veel, maar niet op momenten waarop ik activiteiten wil ondernemen, het is redelijk voorspelbaar en voor die tijd heb ik me al goed voorbereid.
Hier zijn de foto´s:
http://picasaweb.google.com/recumbent.tom.picasa/SanPedro#
Saturday, July 10, 2010
Lago Atitlan
In Rio Dulce was beloofd door Linea Dorada (de bus), dat er in Guatemala nog een aansluitende bus naar Panajachel zou zijn. Mooi niet dus, om 18:00 aangekomen kan ik in Guatemala blijven of een bus pakken naar Antigua. Guatemala vind ik te onveilig, dus neem ik de taxi naar het busstation. Voor Q50 ($5) zou hij mij wegbrengen, maar naar Antigua kost Q200. Dat laat ik mij geen 2 keer zeggen. In Antigua aangekomen snel een hotelletje opgezocht en naar Rainbow om te eten. Bekende plek. Daar komt na enige tijd Zack (mijn logeer genoot bij de familie tijdens de cursus) aanlopen met nog een heel stel mensen van de school, waaronder Jorge (de manus van alles van de school). Dat werd dus een heel gezellige bijpraat avond.
De volgende ochtend zou er een rechtstreekse Pullman bus vertrekken van mijn hotel naar Panajachel, mooier kan ik het niet hebben, om 6:30. De bus kwam helaas niet opdagen wegens panne en er werd om 7:00 een chicken bus ingezet als vervanger. Men had gewaarschuwd dat de chicken bussen gevaarlijk konden zijn omdat die zo vaak zouden stoppen en dan kunnen er dieven instappen. Deze zou rechtstreeks doorrijden, ook mooi niet dus. Nou geef het maar over, bepaalde dingen zijn niet te beinvloeden. Een behoorlijk stevige rit, deels over slechte wegen, maar om 10:00 ben ik in het mooie Panajachel aan Lago Atitlan. Nu nog de lancha naar San Pedro, een beetje Jan de belovers wat betreft de vertrektijd, maar hij vaart wel snel, oversteektijd een half uur.
Om 12:00 kan ik mij goed en wel installeren in Hotel Gran Sueño (grote droom, dat klinkt veelbelovend), een goede kamer met douche en toilet en TV voor Q100, niet te duur zou ik zeggen. San Pedro is een gezellig plaatsje waar de hippies altijd naar toe zijn getrokken en dt zie je nog. Het is zeer populair en zeer goedkoop.
In de middag is de match Duitsland/Spanje die ik in D'Noz op groot scherm bekijk. Ik raak aan de praat met Israelische Netta die al 2 jaar in midden Amerika voor allerlei organisaties (eerst vrijwilligers en later licht betaald) werk doet. Leuk om te horen hoe dat hier gaat. Er zijn ontzettend veel vrijwilligers voor langere of kortere tijd in Guate aan het werk. Ik zal Netta mijn Rwanda rapport toesturen, want daar staat info in die zij goed kan gebruiken, zij is ook in de energie bezig.
In de avond begin ik wat last te krijgen van mijn maag en darmen. I ga dus op zoek naar iets anders dan het, voor mij, zware Guatemalteekse eten. Waar vind ik een pizzeria??? Het is inmiddelas behoorlijk gaan regenen en in het donker dwalen door dit ingewikkelde dorp, zonder het vooraf te hebben verkend is behoorlijk lastig. Uiteindelijk vind ik een soort afhaal pizzeria, niet de gezelligste plek, maar ze hebben wel goede pizza's. Het water komt met bakken uit de lucht. Op de feria, een soort marktplein staat een grote marimba band muziek te maken met een geluid installatie van hier tot gunder. Het lijkt wel massage voor mijn buik. Ik ben de enige toehoorder (vanwege de regen).
Later in de avond ga ik weer terug naar D'Noz waar ze iedere avond op datzelfde projectiescherm een film draaien, nu Alice in Wonderland. Ik kom toevallig naast Mieke te zitten (Amsterdam), al 3 maanden onderweg in C Amerika. Weinig van de film gezien, want kletsen was gezelliger. Donderdag ochtend is er markt in Chichicastenango, een wereldberoemde markt, volgens zeggen de beste van Guatemala. Mieke heeft zich al opgegeven en als er plaats is ga ik ook mee. Donderdag ochtend om 8:00 vertrekt het busje, ik kon er nog net bij. De wegen zijn weer slecht en het is 2 uur rijden. Mijn ingewanden zijn er niet beter op geworden, dus dat wordt minder gezellig, ik kan de boel maar net binnen houden. In Chichi ga ik eerst proberen iets kalmerends te nuttigen. De markt is echt groot en ik kan hier wel de nodige inkopen doen voor de kleinkinderen. Ach waarom hier, terwijl in Antigua dezelfde spullen te koop zijn??? De kerk is hier een interessant gebouw, vooral wat er voor en in gebeurt. De Maya{s zijn wel overgegaan tot het Christendom, maar ze hebben veel oude rituelen en geloofselementen meegenomen. Het is een soort mix geworden. In en voor de kerk kun je dus Sjamanen bezig zien met hun gebedsrituelen op lage grond altaartjes in het middenpad van de kerk. Er worden heel veel kaarsen gebrand, bloemblaadjes geworpen, (sterke) drank gesprenkeld en gebeden gereciteerd. Dezelfde Sjamaan zie ik later op de toegangstrappen van de kerk een groot walmend vuur stoken, want kennelijk was hij nog niet klaar met zijn ritueel.
De weg terug is nog beroerder dan de heenweg, ik wordt nu echt misselijk en hou het kotszakje maar gereed. Na 1,5 uur rijden we vast vanwege de DHL truc die voor ons rijdt is gestrand over de hele breedte van de weg. Zijn achterwielen zijn in een bocht los van de weg gekomen. Mieke en ik besluiten te gaan lopen (zou nog ongeveer een uur kunnen zijn). Alles is beter dan in dat busje zitten. Na een kwartier komt toch het verkeer weer op gang en stappen we toch maar weer in het busje. Een uur is wat laag geschat volgens mij. Het laatste stuk van de weg blijkt behoorlijk veranderd te zijn. Inmiddels is er een deel van de weg ingestort door de wateroverlast. Dat is hier relatief normaal en na de Agatha storm was dit al in grote delen van het land gebeurd. Er zijn ook wat grote rotsblokken op de weg erbij gekomen. Daar moet je niet onder komen.
Uiteindelijk komen we in San Pedro een half uur later aan dan gepland. Ik ga direkt te bed, want ik ben nu echt beroerd.
In de avond gaan Mieke en ik nog wel eten, bij El Jardin, een uitstekend restaurant. Brochettes met een Griekse salade is het enige wat ik denk ik aan kan. En om 21:00 lig ik in mijn bed. In de nacht wordt ik behoorlijk wakker gehouden door blaffende honden. Een hond is niet zo erg, want die houdt op een bepaald moment wel op. Maar deze geven elkaar antwoord. Oorpropjes bieden uitkomst.
Inmiddels ben ik wel helemaal leeggelopen.
Vrijdagochtend gaat het weer iets beter, en nu moet ik maar even een bodempje opbouwen. De buik is nog niet helemaal in orde, maar ik voel me minder slap.
Ik ga naar Santiago de Laguna een minstens zo interessant dorp. De boot doet er een half uur over. Het is daar ook marktdag. Santiago heeft in de nadagen van de burgeroorlog, waarbij door militairen 300 mensen zijn doodgeschoten een stevige rol vervuld door het leger uit de stad te jagen. Ze hebben ze gewoon met een paar duizend mensen geisoleerd van inkopen en sanitair en onder internationale druk heeft de bevolking dit gewonnen. Die truuk hebben ze later met de politie ook uitgehaald.
Ik vind de markt leuker om over heen te lopen dan die van Chichi. Ook hier een opvallende kerk. In de sacristie is een kappel ingericht waar heel veel devote mensen knielen. Dat gaat hier op een bijzoindere manier en wordt zeer hardop gebeden, maar dat lijkt op huilen en schreeuwen. Er komt in ieder geval veel emotie aan te pas.
Er is een nieuw museumpje in Santiago over de heup weeftechniek, dat is een bedreigde kunst en men probeert het hiermee in stand te houden.
Bij de haven laat ik iemand mij naar Maximon (San Simon, of de slechte heilige) begeleiden. Een van oorsprong Maya heilige, die ze nooit hebben verlaten. Het beeld heeft wel wat weg van Tio in Bolivia, ook zo een soort afgod ionder het mom van: als god ons niet helpt, of misschien toch niet bestaat, dan zal Maximon het wel doen. Maximon verhuist ieder jaar naar een andere woning en wordt bewaakt door de Confraters. Bij de gevedsrituelen komt ook veel drank te pas, vuur, kaarsen en Maximon rookt altijd een sigaar.Ik mag bij de ceremonie zijn (tegen betaling) en mag ook foto's maken (ook tegen betaling). Dat is lastig want het is heel rokerig. Ik moet per foto betalen, maar kom overeen dat dat wel per gelukte foto zal zijn.
Je moet met dit soort rituelen wel voldoende respectvol zijn. Het schijnt dat in Chichi een tijd geleden een Amerikaan is gelyncht omdat hij zich niet helemaal gedroeg volgens de etiquette.
IN de middag ga ik maar lunchen bij D'Noz en raak aan de praat met een Israelisch stel (van het busje gisteren) en een Australisch stel. Aan contacten hier geen gebrek.
De stroom valt een paar keer uit als ik aan het interentten ben en dat is knap vervelend, dus ik weiger te betalen. De beheerder, geen onaardige knul schijnt zich meer bezig te houden met dat het zijn schuld niet is, dan dat ik niets heb kunnen doen. Maar dat soort kwaliteitsideeen zijn hier nog ver te zoeken.
De foto's van Lago Atitlan en diverse activiteiten:
http://picasaweb.google.com/recumbent.tom.picasa/LagoAtitlan#
De volgende ochtend zou er een rechtstreekse Pullman bus vertrekken van mijn hotel naar Panajachel, mooier kan ik het niet hebben, om 6:30. De bus kwam helaas niet opdagen wegens panne en er werd om 7:00 een chicken bus ingezet als vervanger. Men had gewaarschuwd dat de chicken bussen gevaarlijk konden zijn omdat die zo vaak zouden stoppen en dan kunnen er dieven instappen. Deze zou rechtstreeks doorrijden, ook mooi niet dus. Nou geef het maar over, bepaalde dingen zijn niet te beinvloeden. Een behoorlijk stevige rit, deels over slechte wegen, maar om 10:00 ben ik in het mooie Panajachel aan Lago Atitlan. Nu nog de lancha naar San Pedro, een beetje Jan de belovers wat betreft de vertrektijd, maar hij vaart wel snel, oversteektijd een half uur.
Om 12:00 kan ik mij goed en wel installeren in Hotel Gran Sueño (grote droom, dat klinkt veelbelovend), een goede kamer met douche en toilet en TV voor Q100, niet te duur zou ik zeggen. San Pedro is een gezellig plaatsje waar de hippies altijd naar toe zijn getrokken en dt zie je nog. Het is zeer populair en zeer goedkoop.
In de middag is de match Duitsland/Spanje die ik in D'Noz op groot scherm bekijk. Ik raak aan de praat met Israelische Netta die al 2 jaar in midden Amerika voor allerlei organisaties (eerst vrijwilligers en later licht betaald) werk doet. Leuk om te horen hoe dat hier gaat. Er zijn ontzettend veel vrijwilligers voor langere of kortere tijd in Guate aan het werk. Ik zal Netta mijn Rwanda rapport toesturen, want daar staat info in die zij goed kan gebruiken, zij is ook in de energie bezig.
In de avond begin ik wat last te krijgen van mijn maag en darmen. I ga dus op zoek naar iets anders dan het, voor mij, zware Guatemalteekse eten. Waar vind ik een pizzeria??? Het is inmiddelas behoorlijk gaan regenen en in het donker dwalen door dit ingewikkelde dorp, zonder het vooraf te hebben verkend is behoorlijk lastig. Uiteindelijk vind ik een soort afhaal pizzeria, niet de gezelligste plek, maar ze hebben wel goede pizza's. Het water komt met bakken uit de lucht. Op de feria, een soort marktplein staat een grote marimba band muziek te maken met een geluid installatie van hier tot gunder. Het lijkt wel massage voor mijn buik. Ik ben de enige toehoorder (vanwege de regen).
Later in de avond ga ik weer terug naar D'Noz waar ze iedere avond op datzelfde projectiescherm een film draaien, nu Alice in Wonderland. Ik kom toevallig naast Mieke te zitten (Amsterdam), al 3 maanden onderweg in C Amerika. Weinig van de film gezien, want kletsen was gezelliger. Donderdag ochtend is er markt in Chichicastenango, een wereldberoemde markt, volgens zeggen de beste van Guatemala. Mieke heeft zich al opgegeven en als er plaats is ga ik ook mee. Donderdag ochtend om 8:00 vertrekt het busje, ik kon er nog net bij. De wegen zijn weer slecht en het is 2 uur rijden. Mijn ingewanden zijn er niet beter op geworden, dus dat wordt minder gezellig, ik kan de boel maar net binnen houden. In Chichi ga ik eerst proberen iets kalmerends te nuttigen. De markt is echt groot en ik kan hier wel de nodige inkopen doen voor de kleinkinderen. Ach waarom hier, terwijl in Antigua dezelfde spullen te koop zijn??? De kerk is hier een interessant gebouw, vooral wat er voor en in gebeurt. De Maya{s zijn wel overgegaan tot het Christendom, maar ze hebben veel oude rituelen en geloofselementen meegenomen. Het is een soort mix geworden. In en voor de kerk kun je dus Sjamanen bezig zien met hun gebedsrituelen op lage grond altaartjes in het middenpad van de kerk. Er worden heel veel kaarsen gebrand, bloemblaadjes geworpen, (sterke) drank gesprenkeld en gebeden gereciteerd. Dezelfde Sjamaan zie ik later op de toegangstrappen van de kerk een groot walmend vuur stoken, want kennelijk was hij nog niet klaar met zijn ritueel.
De weg terug is nog beroerder dan de heenweg, ik wordt nu echt misselijk en hou het kotszakje maar gereed. Na 1,5 uur rijden we vast vanwege de DHL truc die voor ons rijdt is gestrand over de hele breedte van de weg. Zijn achterwielen zijn in een bocht los van de weg gekomen. Mieke en ik besluiten te gaan lopen (zou nog ongeveer een uur kunnen zijn). Alles is beter dan in dat busje zitten. Na een kwartier komt toch het verkeer weer op gang en stappen we toch maar weer in het busje. Een uur is wat laag geschat volgens mij. Het laatste stuk van de weg blijkt behoorlijk veranderd te zijn. Inmiddels is er een deel van de weg ingestort door de wateroverlast. Dat is hier relatief normaal en na de Agatha storm was dit al in grote delen van het land gebeurd. Er zijn ook wat grote rotsblokken op de weg erbij gekomen. Daar moet je niet onder komen.
Uiteindelijk komen we in San Pedro een half uur later aan dan gepland. Ik ga direkt te bed, want ik ben nu echt beroerd.
In de avond gaan Mieke en ik nog wel eten, bij El Jardin, een uitstekend restaurant. Brochettes met een Griekse salade is het enige wat ik denk ik aan kan. En om 21:00 lig ik in mijn bed. In de nacht wordt ik behoorlijk wakker gehouden door blaffende honden. Een hond is niet zo erg, want die houdt op een bepaald moment wel op. Maar deze geven elkaar antwoord. Oorpropjes bieden uitkomst.
Inmiddels ben ik wel helemaal leeggelopen.
Vrijdagochtend gaat het weer iets beter, en nu moet ik maar even een bodempje opbouwen. De buik is nog niet helemaal in orde, maar ik voel me minder slap.
Ik ga naar Santiago de Laguna een minstens zo interessant dorp. De boot doet er een half uur over. Het is daar ook marktdag. Santiago heeft in de nadagen van de burgeroorlog, waarbij door militairen 300 mensen zijn doodgeschoten een stevige rol vervuld door het leger uit de stad te jagen. Ze hebben ze gewoon met een paar duizend mensen geisoleerd van inkopen en sanitair en onder internationale druk heeft de bevolking dit gewonnen. Die truuk hebben ze later met de politie ook uitgehaald.
Ik vind de markt leuker om over heen te lopen dan die van Chichi. Ook hier een opvallende kerk. In de sacristie is een kappel ingericht waar heel veel devote mensen knielen. Dat gaat hier op een bijzoindere manier en wordt zeer hardop gebeden, maar dat lijkt op huilen en schreeuwen. Er komt in ieder geval veel emotie aan te pas.
Er is een nieuw museumpje in Santiago over de heup weeftechniek, dat is een bedreigde kunst en men probeert het hiermee in stand te houden.
Bij de haven laat ik iemand mij naar Maximon (San Simon, of de slechte heilige) begeleiden. Een van oorsprong Maya heilige, die ze nooit hebben verlaten. Het beeld heeft wel wat weg van Tio in Bolivia, ook zo een soort afgod ionder het mom van: als god ons niet helpt, of misschien toch niet bestaat, dan zal Maximon het wel doen. Maximon verhuist ieder jaar naar een andere woning en wordt bewaakt door de Confraters. Bij de gevedsrituelen komt ook veel drank te pas, vuur, kaarsen en Maximon rookt altijd een sigaar.Ik mag bij de ceremonie zijn (tegen betaling) en mag ook foto's maken (ook tegen betaling). Dat is lastig want het is heel rokerig. Ik moet per foto betalen, maar kom overeen dat dat wel per gelukte foto zal zijn.
Je moet met dit soort rituelen wel voldoende respectvol zijn. Het schijnt dat in Chichi een tijd geleden een Amerikaan is gelyncht omdat hij zich niet helemaal gedroeg volgens de etiquette.
IN de middag ga ik maar lunchen bij D'Noz en raak aan de praat met een Israelisch stel (van het busje gisteren) en een Australisch stel. Aan contacten hier geen gebrek.
De stroom valt een paar keer uit als ik aan het interentten ben en dat is knap vervelend, dus ik weiger te betalen. De beheerder, geen onaardige knul schijnt zich meer bezig te houden met dat het zijn schuld niet is, dan dat ik niets heb kunnen doen. Maar dat soort kwaliteitsideeen zijn hier nog ver te zoeken.
De foto's van Lago Atitlan en diverse activiteiten:
http://picasaweb.google.com/recumbent.tom.picasa/LagoAtitlan#
Subscribe to:
Posts (Atom)