Lago Atitlan en San Pedro deel 2

Ik raak het gevoel voor tijd helemaal kwijt!!! Zaterdag ochtend dacht ik dat het beter met me ging, maar ik moet me toch maar een beetje rustig houden. Dus ben ik rustig langs het meer gaan wandelen en heb cafe La puerta ontdekt, een wonderschoon plekje waar je helemaal relaxed kunt zitten en koffie kunt drinken etc. Tijd ook weer voor museum bezoek. Er is een heel aardig museum over het ontstaan van het meer en de historie. Dit meer is van vulkanische oorsprong. Ongeveer 150000 jaar geleden is hier een gigantische vulkanische eruptie geweest die een ronde diepe krater heeft veroorzaakt. Veel later zijn er aan de rand van die krater 3 nieuwe vulkanen ontstaan die van de cirkel een soort maansikkel hebben gemaakt. Dat gat is volgelopen met water en op alle hellingen is heel veel bos gegroeid. Zie hier Laga Atitlan. Het is het diepste meer van midden Amerika, de berichten verschillen van 350 m tot 600 m diep. Er stroomt wel water in, maar de uitgang is niet zichtbaar want dat moet ergens op het diepste punt zitten. Waarom het meer dan niet leegloopt weet ik niet, dat is mij nog een raadsel. Lang geleden heeft zich hier de Tz'utujel Maya stam gevestigd en de hellingen van de vulkanen bewoonbaar gemaakt. Toen de Spanjaarden kwamen hebben die in samenwerking met een vijandige Maya stam, de Kaqchikel indianen de Tz'utujel stam een kopje kleiner gemaakt. Uiteindelijk hebben de twee stammen vrede gesloten en het meer verdeeld. Het noorden is voor de Kaqchikel en het zuiden voor de oorspronkelijke bewoners. Dat was mijn culturele activiteit in de morgen. Ik ben nog even het dorp in gelopen op zoek naar een farmacia. Het gaat nog steeds niet goed en medicijnen zijn hier te kust en te keur zonder recept te koop. Toen ik echter geen behoorlijke bijsluiter (echt Nederlands) kon krijgen of minstens een beetje uitleg heb ik maar besloten om niets te kopen. Daarna ben ik even naar Duitsland Uruguay gaan kijken en ontmoet daar Carlos en Mila, een aardig Baskisch stel, dat ik in het busje naar Chichi ook al had ontmoet en zeer regelmatig tegenkom, bv naar Santiago. We raken weer aan de praat, maar ik voel me steeds beroerder en besluit toch maar een dokter te raadplegen. Dus op zateraag op naar het Centro de Salud. Een zeer vriendelijke arts stelt vast dat ik een darm infectie heb, dus anti biotica een diarhee stopper en rehydratatie is het voorschrift. Het consult is gratis (overheid) en de farmacie heeft het hele spul voor een prikkie. Dat is hier goed geregeld.
Ik heb niet geluncht, want ik kan maar geen trek krijgen. Later in de middag ga ik echter toch maar even bij Zoola langs, een Israelisch hotel met volgens mijn informanten een uitstekende keuken. Dat klopt. De sandwich is tenminste goed gewoon brood met een heerlijk beleg. Dit is een speciaal hotel met een bijzondere stijl en sfeer. Het is nu te laat, maar als ik dat eerder had geweten was ik hier ingetrokken (mijn hotel is wel goed, maar heeft weinig bijzonders)
In het begin van de avond kom ik Carlos en Mila weer tegen en we gaan een wijntje drinken. De eerste medicijnen doen al snel hun werk en ik knap snel een beetje op.
Inmiddels heb ik voor zondag ochtend een paardrijtocht gereserveerd, onder de conditie dat ik mij goed genoeg voel. Iedere keer als ik Julian, de organisator ergens in de straat tegenkom vraagt hij naar mijn gezondheid, ongetwijfeld niet omdat dat het belangrijkste is (of misschien toch wel), maar de prijs van de rit is aanzienlijk (3 uur voor 15 euro) en dat wil hij graag incasseren denk ik.
Zondagochtend voel ik me weer veel beter en na het ontbijt ga ik terug naar mijn kamer en staat Julian ineens enthousiast voor mijn raam te zwaaien: gaat het paardrijden nog door?
Andres van 13 jaar is mijn gids en ik ben de enige klant. Een schitterende tocht op de hellingen van de San Pedro vulkaan, door de bossen, naar een zwart strandje waar het lekker zwemmen is. We komen langs de strook land waar Agatha overheen is gekomen. Een strook van ca 50 m breed, dwars op de kustlijn van het meer, waar alles vernietigd is, kompleet kaalgeslagen en vol met rotsblokkem die van de berg zijn losgeslagen en omlaag gerold. Ongelooflijk wat een orkaan kan aanrichten. Mijn paard Luna is een tamelijk zelfstandig dier en heeft honger, wat af en toe leidt tot rooftochten door de maisvelden. Het kost me behoorlijk wat moeite om haar te overtuigen om van de mais af te blijven. En zowaar, ik wordt een vaardig ruiter. Prima tocht.
Dan natuurlijk de finale. Gezellig met een grote groep mensen in D'Noz naar het grote scherm kijken. Tot nog toe was ik als Nederlander de held zelve. Na de wedstrijd beklaagde de eerste Guatemalteek die ik tegenkwam zich dat ik een Nederlander was. Maar ach, de Spanjaarden hebben volgens mijn leke mening verdiend gewonnen en 'wij' hebben het ook niet slecht gedaan. Morgen ziet het er allemaal weer zonnig uit.
Ik ben wel weer even de eenzaamheid gaan opzoeken bij het prachtige La Puerta, langs het meer. Daar komen een heleboel kinderen vissen, en het lijkt wel of ze allemaal Felipe heten. Ik deel mijn net gekochte chocolade cake maar aan ze uit, dan krijg je een glimmende lach terug.
Morgen ga ik weer op weg, tenminste langzamerhand weer op de terugweg, maar ik kan San Pedro natuurlijk niet verlaten zonder een Maya massage te nemen. Een uur heerlijk verwennen, dat doet goed.

Het weer is nog steeds heel behoorlijk. Het regent best wel veel, maar niet op momenten waarop ik activiteiten wil ondernemen, het is redelijk voorspelbaar en voor die tijd heb ik me al goed voorbereid.

Hier zijn de foto´s:
http://picasaweb.google.com/recumbent.tom.picasa/SanPedro#