Ik ben gisteren aangekomen in Finca Tatin, een heerlijk jungle hotelletje aan de Rio Tatin, tussen Rio Dulce en Livingston. In dit hotel is geen internet, ik ben nu op een dagtripje in Livingston en gebruik daar dus internet.
Het hotel is heerlijk, prima sfeer een prachtige bungalow als kamer midden in de bush. Leuke gasten, niet te veel, een vriendelijke ontvangst en geen poespas (electriciteit tussen 18:00 en 22:00). Voldoende hangmatten op de veranda´s. In de nacht lekker slapen op jungle geluiden. Het eten is heerlijk, met de hele groep tegelijk. Wat wil je nog meer. Ik zal hier zeker een paar dagen blijven, want het bevalt me prima.
Het is snikheet en s nachts regent het, dus echt tropisch. Vandaag met een stuk of 10 mensen een dagtocht gemaakt naar een soort watervallen, naar een Caribisch wit strand en naar Livingston. Dat moet ik nog even gaan bekijken dat ga ik dus nu doen, want dadelijk vertrekt de lancha weer, naar het hotel.
Ik schrijf dus zeker een paar dagen niet.
Sunday, July 4, 2010
Saturday, July 3, 2010
Nog steeds Salama
Een sfeer impressie van een totaal niet touristisch stadje, zomaar in de provincie.
Ik heb een tijdje door Salama gezwalkt en dit stadje eens op mij in laten werken. Stank van brommers, herrie van verkeer en lokale nieuwsomroepers, drukke, rommelige, volle straten, marktstalletjes, winkeltjes, restaurants met vooral pollo, pollo en nog eens pollo.
Kleuren te over en vriendelijke en nieuwsgierige mensen. Een overvol luierend Plaza Central. Cash automaten die niet werken, gelukkig doet er een het wel.
Een goed restaurant, tussen de comedores met pollo, pollo en nog eens pollo. Zelfs in het goede restaurant is het moeilijk om aan de kip te ontsnappen, maar daar hebben ze tenminste een champignosaus bij gedaan.
Dit is de gift die Guatemala mij gunt, nadat ik van de bekende attracties ben afgeweken. Hier ga ik voor. Dit laat ik maar vooral op mij inwerken.
Ik ga dus maar niet naar Semuc Champey en Lanquin. Ik wou mijn ontdekkingstocht maar vooral richten op wat IK kan ontdekken. Dat is genieten!!!!!
Ik heb een tijdje door Salama gezwalkt en dit stadje eens op mij in laten werken. Stank van brommers, herrie van verkeer en lokale nieuwsomroepers, drukke, rommelige, volle straten, marktstalletjes, winkeltjes, restaurants met vooral pollo, pollo en nog eens pollo.
Kleuren te over en vriendelijke en nieuwsgierige mensen. Een overvol luierend Plaza Central. Cash automaten die niet werken, gelukkig doet er een het wel.
Een goed restaurant, tussen de comedores met pollo, pollo en nog eens pollo. Zelfs in het goede restaurant is het moeilijk om aan de kip te ontsnappen, maar daar hebben ze tenminste een champignosaus bij gedaan.
Dit is de gift die Guatemala mij gunt, nadat ik van de bekende attracties ben afgeweken. Hier ga ik voor. Dit laat ik maar vooral op mij inwerken.
Ik ga dus maar niet naar Semuc Champey en Lanquin. Ik wou mijn ontdekkingstocht maar vooral richten op wat IK kan ontdekken. Dat is genieten!!!!!
Kennismaken met mijn foster kind Waldemar
Sinds 12 jaar doneer ik aan Plan, het vroegere Foster Parents Plan, ivm een jongen in Guatemala. Waldemar is inmiddels 16 jaar. Het werd eens tijd om kennis te maken. Zeker omdat hij vorig jaar schreef dat hij het leuk zou vinden, als ik in Guatemala zou zijn, dat ik langs zou komen. Zo gezegd, zo gedaan. Plan heeft me erg goed geholpen en ze waren erg enthousiast. Normaal duurt een voorbereiding, gezien de formaliteiten ca 9 weken, maar dat hebben ze sterk verkort (mijn voorbereiding van deze reis was nl veel korter). Ik had afgesproken om 1 juli in Rabinal te zijn, plus of min een dag of wat, omdat mijn reis niet eenvoudig te plannen is. Alhier heb ik, na mijn trip naar El Mirador, gevraagd of het inderdaad naar 2 juli verschoven kon worden. Het leek erop dat ze wat moeilijk deden, maar achteraf snap ik echt wel waarom, details later.
Om 7:00 vertrokken we, Francisco, de gezinscoach, Alma, de tolk en Arturo, de chauffeur met de 4x4 vanuit Salama naar Rabinal. Ik had niet om een tolk gevraagd, maar af en toe vond ik het toch wel heerlijk dat Alma er bij was, want anders mis je net een belangrijk detail. In Rabinal aangekomen, waar Plan net een splinternieuw kantoor had betrokken werd ik welkom geheten en toegesproken door de manager, die mij wel duizend keer bedankte voor de steun en dat ze allemaal blij waren dat ik op bezoek kwam. Overigens Plan fostert in Guatemala 48000 kinderen, dmv. 7 kantoren.
Dus wij op weg naar Cimientos 3 Cruces een zeer afgelegen bergdorp op 2100 m hoogte. Eerst een enorm bochtige weg, waar ik zowel op de heen als op de terugweg groen en geel van zag. Daarna een onverhard pad, met gaten en kloven, niet te beschrijven, gedurende ca. 1 uur. En dat allemaal tijdens de wedstrijd Nederland-Brazilie, waarbij wij natuurlijk favoriet waren.
In Cimientos 3 Cruces moesten we over een nog onmogelijker paadje, waarvan we een paar rotsblokken moesten verwijderen, naar de school rijden. Daar aangekomen kwamen er eerst een heleboel kinderen naar mij toe die me allemaal een handje wilden schudden. Ik dacht dat dat wel nieuwsgierigheid zou zijn. Op het schoolplein zat het vol met hele gezinnen, de feest versiering hing er en er stond een stereo muziek uit te brullen. En ja hoor dat was allemaal vanwege de Padrino uit dat verre Nederland die zijn Ahijado Waldemar kwam opzoeken.
Het begon eerst met toespraken van diverse hoogwaardigheidsbekleders, de voorzitter van een 'Comite tot steun van de gemeenschap', het hoofd van de school, de gezinscoach, waarna het feestprogramma pas echt inzette. Alle klassen hadden iets voorbereid, varierend van een dans tot zingen. Niet altijd even gelijk en de muziek wilde ook nog wel even blijven steken, maar dat mag geen naam hebben (waar is het wel perfect?). Na een half uurtje kwam Waldemar met zijn vader met mij kennis maken. Ook zijn broer Julio was erbij, die geestelijk gehandicapt is, maar er ontzettend veel plezier in had dat hij direct voor mijn voeten mocht zitten.
Nu was ik wel blij dat Alma, de tolk, er bij was, want ook ik heb zo mijn emoties en dan is het Spaans verstaan wel wat lastiger.
Nu was ik aan de beurt voor een speech. Ik heb in het Spaans allerlei aardige dingen gezegd, ook nu maar weer uit het hoofd, want ik had geen tijd om het behoorlijk op papier te zetten. Ze vertelden mij achteraf dat het heel mooi was en goed te begrijpen, dus dat geloof ik dan maar. Als laatste was de vader van Waldemar, Marcario, aan de beurt. Een heel vriendelijke man, die een goede toespraak in het Spaans en in de lokale taal hield.
Toen was het tijd voor de familie en mij om te gaan lunchen, nou ja: we liepen met ons allen, met een groot gevolg en twee volg autos naar hun huis. Dat was inmiddels hun huis niet meer, want vanwege de studie van Waldemar zijn ze verhuisd naar Cubulco, beneden in het dal. Maar goed, in dit huis zaten we te praten en kregen we een lunch aangeboden. Daar heb ik ook kennis gemaakt met de moeder, Sebastiana, wiens plaats toch in de keuken is. Na de lunch kreeg ik Cusha aangeboden en gelukkig heb ik die niet geweigerd, want dan had niemand wat gehad. Cusha is de lokaal gestookte likeur, smaakt wel prima, maar ik moest aan de bochtige hobbelige weg terug denken, dus ik heb mij maar gematigd tot een glas.
Ik snapte nu helemaal waarom het verzetten met een dag zo lastig was. Het was ook nog marktdag, dus extra lastig. Als ze me hadden geschreven dat hier ca 150 gezinnen en twee scholen bij betrokken zouden zijn had ik mij diep geschaamd voor die dag verschuiving.
Na de lunch zijn we met onze 4x4 en de familie naar hun woonplaats gereden. Daar heb ik Waldemar en Julio een voetbalshirt cadeau gedaan, die waren daar heel gelukkig mee. Pa en ma heb ik voorzien van allerlei voedingsmiddelen, zoals suiker, rijst en je kunt het zo gek niet bedenken wat in de super maar te koop is.
Iedereen super gelukkig.
Ik stond nu in het zonnetje, maar ik vind dat Plan en de lokale gezinnen in het zonnetje moesten staan. Die zetten daar een supergoede ontwikkel prestatie neer. Zo een gemeenschap vaart daar zeer wel bij. Je merkt hier duidelijk het positieve imago dat Plan heeft bij de lokale bevolking. Ook in Salama, Coban en Chilasco kun je dat goed aan de mensen merken aan de wijze waarop ze op de naam Plan reageren. Ik ben blij dat ik daaraan een bijdrage kan leveren.
Dat Nederland van Brazilie heeft gewonnen is wel mooi en heeft in de auto wel de nodige herrie veroorzaakt, maar deze herinnering is blijvend en een superdag!!!!
Ik heb zelf een paar fotos gemaakt, die ik binnenkort, bij betere faciliteiten wel op de blog zal zetten. Maar de echte reportage komt pas over ca 2 maanden, want Francisco heeft een komplete story gemaakt. Dat kost alleen enige tijd om die te verwerken.
De eerste foto´s, door mijzelf gemaakt, de fotoreportage van Plan komt over ca 2 maanden: http://picasaweb.google.com/recumbent.tom.picasa/WaldemarInCimientos3Cruces#
Om 7:00 vertrokken we, Francisco, de gezinscoach, Alma, de tolk en Arturo, de chauffeur met de 4x4 vanuit Salama naar Rabinal. Ik had niet om een tolk gevraagd, maar af en toe vond ik het toch wel heerlijk dat Alma er bij was, want anders mis je net een belangrijk detail. In Rabinal aangekomen, waar Plan net een splinternieuw kantoor had betrokken werd ik welkom geheten en toegesproken door de manager, die mij wel duizend keer bedankte voor de steun en dat ze allemaal blij waren dat ik op bezoek kwam. Overigens Plan fostert in Guatemala 48000 kinderen, dmv. 7 kantoren.
Dus wij op weg naar Cimientos 3 Cruces een zeer afgelegen bergdorp op 2100 m hoogte. Eerst een enorm bochtige weg, waar ik zowel op de heen als op de terugweg groen en geel van zag. Daarna een onverhard pad, met gaten en kloven, niet te beschrijven, gedurende ca. 1 uur. En dat allemaal tijdens de wedstrijd Nederland-Brazilie, waarbij wij natuurlijk favoriet waren.
In Cimientos 3 Cruces moesten we over een nog onmogelijker paadje, waarvan we een paar rotsblokken moesten verwijderen, naar de school rijden. Daar aangekomen kwamen er eerst een heleboel kinderen naar mij toe die me allemaal een handje wilden schudden. Ik dacht dat dat wel nieuwsgierigheid zou zijn. Op het schoolplein zat het vol met hele gezinnen, de feest versiering hing er en er stond een stereo muziek uit te brullen. En ja hoor dat was allemaal vanwege de Padrino uit dat verre Nederland die zijn Ahijado Waldemar kwam opzoeken.
Het begon eerst met toespraken van diverse hoogwaardigheidsbekleders, de voorzitter van een 'Comite tot steun van de gemeenschap', het hoofd van de school, de gezinscoach, waarna het feestprogramma pas echt inzette. Alle klassen hadden iets voorbereid, varierend van een dans tot zingen. Niet altijd even gelijk en de muziek wilde ook nog wel even blijven steken, maar dat mag geen naam hebben (waar is het wel perfect?). Na een half uurtje kwam Waldemar met zijn vader met mij kennis maken. Ook zijn broer Julio was erbij, die geestelijk gehandicapt is, maar er ontzettend veel plezier in had dat hij direct voor mijn voeten mocht zitten.
Nu was ik wel blij dat Alma, de tolk, er bij was, want ook ik heb zo mijn emoties en dan is het Spaans verstaan wel wat lastiger.
Nu was ik aan de beurt voor een speech. Ik heb in het Spaans allerlei aardige dingen gezegd, ook nu maar weer uit het hoofd, want ik had geen tijd om het behoorlijk op papier te zetten. Ze vertelden mij achteraf dat het heel mooi was en goed te begrijpen, dus dat geloof ik dan maar. Als laatste was de vader van Waldemar, Marcario, aan de beurt. Een heel vriendelijke man, die een goede toespraak in het Spaans en in de lokale taal hield.
Toen was het tijd voor de familie en mij om te gaan lunchen, nou ja: we liepen met ons allen, met een groot gevolg en twee volg autos naar hun huis. Dat was inmiddels hun huis niet meer, want vanwege de studie van Waldemar zijn ze verhuisd naar Cubulco, beneden in het dal. Maar goed, in dit huis zaten we te praten en kregen we een lunch aangeboden. Daar heb ik ook kennis gemaakt met de moeder, Sebastiana, wiens plaats toch in de keuken is. Na de lunch kreeg ik Cusha aangeboden en gelukkig heb ik die niet geweigerd, want dan had niemand wat gehad. Cusha is de lokaal gestookte likeur, smaakt wel prima, maar ik moest aan de bochtige hobbelige weg terug denken, dus ik heb mij maar gematigd tot een glas.
Ik snapte nu helemaal waarom het verzetten met een dag zo lastig was. Het was ook nog marktdag, dus extra lastig. Als ze me hadden geschreven dat hier ca 150 gezinnen en twee scholen bij betrokken zouden zijn had ik mij diep geschaamd voor die dag verschuiving.
Na de lunch zijn we met onze 4x4 en de familie naar hun woonplaats gereden. Daar heb ik Waldemar en Julio een voetbalshirt cadeau gedaan, die waren daar heel gelukkig mee. Pa en ma heb ik voorzien van allerlei voedingsmiddelen, zoals suiker, rijst en je kunt het zo gek niet bedenken wat in de super maar te koop is.
Iedereen super gelukkig.
Ik stond nu in het zonnetje, maar ik vind dat Plan en de lokale gezinnen in het zonnetje moesten staan. Die zetten daar een supergoede ontwikkel prestatie neer. Zo een gemeenschap vaart daar zeer wel bij. Je merkt hier duidelijk het positieve imago dat Plan heeft bij de lokale bevolking. Ook in Salama, Coban en Chilasco kun je dat goed aan de mensen merken aan de wijze waarop ze op de naam Plan reageren. Ik ben blij dat ik daaraan een bijdrage kan leveren.
Dat Nederland van Brazilie heeft gewonnen is wel mooi en heeft in de auto wel de nodige herrie veroorzaakt, maar deze herinnering is blijvend en een superdag!!!!
Ik heb zelf een paar fotos gemaakt, die ik binnenkort, bij betere faciliteiten wel op de blog zal zetten. Maar de echte reportage komt pas over ca 2 maanden, want Francisco heeft een komplete story gemaakt. Dat kost alleen enige tijd om die te verwerken.
De eerste foto´s, door mijzelf gemaakt, de fotoreportage van Plan komt over ca 2 maanden: http://picasaweb.google.com/recumbent.tom.picasa/WaldemarInCimientos3Cruces#
Thursday, July 1, 2010
Tikal, El Mirador and Verapaz
I had so much to do, so I did not have enough time to updat my blog in English. I will make a very concise description.
- Flores, Peten: a very nice hostal: Los Amigos.
-I had to wait some time for the organisation of my hiking tour to El Mirador. I would not go if there were not enough people to join me. So advertising and waiting. In between I walked several times on the peninsula oposite Flores. And I went to Tikal. Very impressive Maya site with big big temples.
- At last, on thursday we could go on our hiking tour, with the 8 of us. Julio, Michael, Jody, Jonathan, Cedric, Robert, Karly and I. Very different people, also from different countrys: Spain, Germany, France, USA and Holland.
Our guide, Raul, a small, tough guy who knew everything of the woods and of the Mayas and their sites. And Don Jose, the mules driver with our luggage.
2 days hiking to El Mirador, the biggest Maya site, lays 65 km from the nearest village, so a tough trip.
Visiting these very very big temples, the highest, La Danta, is 72 m, is an impressive experience.
The fourth day we were not able to leave because of heavy rainfall, Jeronimo was passing by. So on the fifth day we started on mules, until the first camping place and from there we hiked. The paths were very muddy and looked sometimes more like rivers than like paths. It took us 11 ours to arrive in La Carmelita again. Tired but satisfied. This experience will never disappear from my memory.
The next day I started to go for Lanquin, but on my way I changed my plans and paused in Coban. I was quite tired, the driver drove the car like crazy and I was in a time squeeze because I would meet my foster child these days and the possibility of shifting this appointment was unsure.
After Coban, not a very interesting town I went on to Salam, equally not so interesting, but at least near the meeting place with Waldemar.
From Salama I visited El Biotopo de Quetzal, and especially Los Faltas de Chilasco, the highest cascades of central America. A beautiful hiking. And at least I have heard the Quetzal singing, only I did not see him.
I am completely of the backpackers route, so now I have to speak Spanish, because noboduy here speaks English. The type of contact is also rather different, not touristic any more.
- Flores, Peten: a very nice hostal: Los Amigos.
-I had to wait some time for the organisation of my hiking tour to El Mirador. I would not go if there were not enough people to join me. So advertising and waiting. In between I walked several times on the peninsula oposite Flores. And I went to Tikal. Very impressive Maya site with big big temples.
- At last, on thursday we could go on our hiking tour, with the 8 of us. Julio, Michael, Jody, Jonathan, Cedric, Robert, Karly and I. Very different people, also from different countrys: Spain, Germany, France, USA and Holland.
Our guide, Raul, a small, tough guy who knew everything of the woods and of the Mayas and their sites. And Don Jose, the mules driver with our luggage.
2 days hiking to El Mirador, the biggest Maya site, lays 65 km from the nearest village, so a tough trip.
Visiting these very very big temples, the highest, La Danta, is 72 m, is an impressive experience.
The fourth day we were not able to leave because of heavy rainfall, Jeronimo was passing by. So on the fifth day we started on mules, until the first camping place and from there we hiked. The paths were very muddy and looked sometimes more like rivers than like paths. It took us 11 ours to arrive in La Carmelita again. Tired but satisfied. This experience will never disappear from my memory.
The next day I started to go for Lanquin, but on my way I changed my plans and paused in Coban. I was quite tired, the driver drove the car like crazy and I was in a time squeeze because I would meet my foster child these days and the possibility of shifting this appointment was unsure.
After Coban, not a very interesting town I went on to Salam, equally not so interesting, but at least near the meeting place with Waldemar.
From Salama I visited El Biotopo de Quetzal, and especially Los Faltas de Chilasco, the highest cascades of central America. A beautiful hiking. And at least I have heard the Quetzal singing, only I did not see him.
I am completely of the backpackers route, so now I have to speak Spanish, because noboduy here speaks English. The type of contact is also rather different, not touristic any more.
Salama via Coban
Ik was aan het proberen om de afspraak met mijn Foster kind, via Plan, Waldemar, die op 1 juli gepland staat een dag naar achter te verschuiven. Dat viel niet echt mee door een lastige communicatie. Dus verder plannen van deze week werd een beetje lastig. Als het zou lukken zou ik nog net een dag in Semuc Champey en Lanquin kunnen doorbrengen. Maar goed ik ben dus in de shuttle gestapt en op wweg naar Lanquin. De chauffeur reed crazy over slechte wegen, we zaten opgesloten als haringen in een ton en de chauffeur gaf ons nauwelijks gelegenheid de benen te strekken, zelfs niet toen we voor een veerpont stonden te wachten en ik was behoorlijk moe nog van de wandeling. In Coban, na 4 uur, heb ik dus maar besloten om deze reis die nog 2 uur extra zou duren te onderbreken en even rust te nemen. Ik was drijfnat en misselijk, dus mijn conditie was niet opperbest. In het hotel waar ik aankwam bleken ze tijdelijk geen water te hebben, de gemeentelijke voorziening was stuk. Er werd water met trucks aangevoerd. Wasserijen deden het dus ook niet en dat is na zo een wandeltocht een eerste levensbehoefte, ik stonk als de hel. Gelukkig had ik nog wel wat schoons bewaard, maar daar komt ook een einde aan.
Verapaz was na de Spaanse inval in het land erg weerbarstig en de Spanjaarden konden het Achi-Maya volk wat hier woonde niet onder de duim krijgen. Fray Bartolome de Las Casas, de apostel van de Mayas heeft dat werk voor elkaar gekregen door gewoon vriendschap met ze te sluiten, ze te Kerstenen en vervolgens over te leveren aan de macht van de Spanjaarden, als makke schapen, zou ik zeggen. De provincie heet Verapaz, echte vrede, naar deze actie. Alles hier, hotels restaurants e.d., staat in het teken van monnikken.
Coban is geen wereldschokkende stad, dus ben ik de volgende dag verder gereisd naar Salama, nog minder wereldschokkend, maar de plaats waar de ontmoeting met Waldemar gaat plaats vinden. Inmiddels heeft Plan akkoord gegeven op vrijdag als ontmoetingsdag.
Woensdag ben ik in Salama aangekomen, het eerste beste hotel dat me geschikt leek heb ik maar genomen, dit keer met wat uitgebreidere luxe, eigen badkamer. Samen met de eigenaar ben ik op zoek gegaan naar informatie hoe ik deze twee dagen door kan brengen. Het is woensdag feestdag, dus info is gesloten. We komen aan bij Francisco Guzman een muziek leraar, speciaal op de marimba, natuurliefhebber, gids, medeoprichter van de Biotopo de Quetzal etc. etc. Een bijzondere man. Hij laat ons genieten van zijn marimba muziek kennis en natuurkennis en adviseert mij om naar Las Faltas de Chilasco te gaan, de hoogste watervallen van midden Amerika en die liggen in de Biotopo de Quetzal.
Woensdagmiddag ben ik eerst nog even naar San Jeronimo geweest voor het bezichtigen van een oude suikerfabriek. Oorspronkelijk was dit een wijngoed van een Dominicaans klooster, na de reconquista, met exquise wijn. Maar die zijn in de 19e eeuw het land uit gezet en daarna is het een suikerfabriek geworden van een Engelsman. Het spul doet het allemaal niet meer, maar de suikerrietpers en waterrad staan er nog en nog wat gebouwen en ketels. Het is nu een museum. Leuk om even door te brengen.
Vanochtend vroeg, 6:00 stap ik in de collectivo naar Chilasco. De helper van het busje vindt het maar vreemd dat ik haren op mijn armen heb en in mijn gezicht, dat leidt tot heel wat lachen. Inderdaad de lokalen hier hebben geen haren op de armen en nauwelijks baardgroei. Ik heb in diverse landen wel eens collectivos gezien, capaciteit 14 mensen die afgeladen waren en gedacht dat dat niet echt confortabel is. Maar nu zat ik er zelf in. Ik heb maar even geteld hoe vol vol dan is: 25 mensen en het hulpje op de buitentrap. Een voordeel: het is lekker warm, hier toch al niet zo een probleem, maar je hoeft je niet vast te houden, want bewegen gaat niet. En dat een uur lang. Wel gezellig.
In Chilasco is een kantoortje van het park, daar moet ik even wachten voor dat het om 7:00 open gaat. Dus raak ik aan de praat met Janet en haar moeder. Janet blijkt ook Foster kind te zijn van Plan, met Nederlandse Padrinos, dat is toevallig. Plan blijkt hier erg goed aangeschreven te zijn en mensen zijn erg blij met hun activiteiten.
Ik wordt zeer hartelijk ontvangen in het kantoortje, als enige toerist. Wendy wordt opgetrommeld, als mijn gids en ze krijgt een portofoon mee voor de veiligheid. Er schijnt een toerist verdwenen te zijn en dat willen ze niet nog een keer hebben. Wendy is 14 jaar en de oudste van een Marimba van kinderen, 9 in getal. De jongste is 9 maanden. Vader, 34 jaar, is ziek. De kindertjes moeten gevoed worden dus Wendy gaat na haar 10e jaar al niet meer naar school. Werken op het land en als gids. Het is nu laagseizoen, dus er wordt niet veel verdiend. Wendy is een pittige tante en we kletsen wel wat af in de 3 uur durende wandeling naar de watervallen en terug. Een prachtig pad door schitterende natuur, nevelwouden. We horen de Quetzal, maar zien hem jammer genoeg niet. Zou ook wel heel bijzonder zijn.
Om 11:00 zijn we terug. Toen ik besloot om koffie te gaan drinken rende Wendy ineens weg en kwam even later met een grote bak, veel te zoete, koffie aan. Zo hartelijk en gastvrij als de mensen hier zijn. En iedereen zegt goede dag. Ik vond Q35 voor zo een rondleiding wel wat erg weinig, dus dat is wat aangevuld. Gelukkig kreeg ze meteen na mij weer wat klandizie van Guatemalteekse klanten.
Ik ben overigens geheel van de backpackers route af en dat bevalt me eigenlijk ook wel weer. Het is wel aardig om deze mensen te ontmoeten, maar het blijft wel wat eenzijdig over dezelfde onderwerpen gaan: waar kom je vandaan, waar ga je naartoe, dat en dit is veel mooier en hoe lang ben je onderweg. En dat allemaal in het Engels. Ik moet nu wel Spaans spreken, want niemand spreekt hier Engels en het contact met de lokale mensen is veel ontspannener. Misschien ga ik maar eens niet de bekende plaatsen bezoeken, voor de laatste 2 weken, heowel dat bijna onvermijdelijk is. Ach we zullen wel zien.
De computer in dit hotel heeft wat beperkingen, dus de fotos komen later, zodra ik weer een vlotte PC tegenkom.
De foto´s toegevoegd:
http://picasaweb.google.com/recumbent.tom.picasa/CobanAndSalama#
Verapaz was na de Spaanse inval in het land erg weerbarstig en de Spanjaarden konden het Achi-Maya volk wat hier woonde niet onder de duim krijgen. Fray Bartolome de Las Casas, de apostel van de Mayas heeft dat werk voor elkaar gekregen door gewoon vriendschap met ze te sluiten, ze te Kerstenen en vervolgens over te leveren aan de macht van de Spanjaarden, als makke schapen, zou ik zeggen. De provincie heet Verapaz, echte vrede, naar deze actie. Alles hier, hotels restaurants e.d., staat in het teken van monnikken.
Coban is geen wereldschokkende stad, dus ben ik de volgende dag verder gereisd naar Salama, nog minder wereldschokkend, maar de plaats waar de ontmoeting met Waldemar gaat plaats vinden. Inmiddels heeft Plan akkoord gegeven op vrijdag als ontmoetingsdag.
Woensdag ben ik in Salama aangekomen, het eerste beste hotel dat me geschikt leek heb ik maar genomen, dit keer met wat uitgebreidere luxe, eigen badkamer. Samen met de eigenaar ben ik op zoek gegaan naar informatie hoe ik deze twee dagen door kan brengen. Het is woensdag feestdag, dus info is gesloten. We komen aan bij Francisco Guzman een muziek leraar, speciaal op de marimba, natuurliefhebber, gids, medeoprichter van de Biotopo de Quetzal etc. etc. Een bijzondere man. Hij laat ons genieten van zijn marimba muziek kennis en natuurkennis en adviseert mij om naar Las Faltas de Chilasco te gaan, de hoogste watervallen van midden Amerika en die liggen in de Biotopo de Quetzal.
Woensdagmiddag ben ik eerst nog even naar San Jeronimo geweest voor het bezichtigen van een oude suikerfabriek. Oorspronkelijk was dit een wijngoed van een Dominicaans klooster, na de reconquista, met exquise wijn. Maar die zijn in de 19e eeuw het land uit gezet en daarna is het een suikerfabriek geworden van een Engelsman. Het spul doet het allemaal niet meer, maar de suikerrietpers en waterrad staan er nog en nog wat gebouwen en ketels. Het is nu een museum. Leuk om even door te brengen.
Vanochtend vroeg, 6:00 stap ik in de collectivo naar Chilasco. De helper van het busje vindt het maar vreemd dat ik haren op mijn armen heb en in mijn gezicht, dat leidt tot heel wat lachen. Inderdaad de lokalen hier hebben geen haren op de armen en nauwelijks baardgroei. Ik heb in diverse landen wel eens collectivos gezien, capaciteit 14 mensen die afgeladen waren en gedacht dat dat niet echt confortabel is. Maar nu zat ik er zelf in. Ik heb maar even geteld hoe vol vol dan is: 25 mensen en het hulpje op de buitentrap. Een voordeel: het is lekker warm, hier toch al niet zo een probleem, maar je hoeft je niet vast te houden, want bewegen gaat niet. En dat een uur lang. Wel gezellig.
In Chilasco is een kantoortje van het park, daar moet ik even wachten voor dat het om 7:00 open gaat. Dus raak ik aan de praat met Janet en haar moeder. Janet blijkt ook Foster kind te zijn van Plan, met Nederlandse Padrinos, dat is toevallig. Plan blijkt hier erg goed aangeschreven te zijn en mensen zijn erg blij met hun activiteiten.
Ik wordt zeer hartelijk ontvangen in het kantoortje, als enige toerist. Wendy wordt opgetrommeld, als mijn gids en ze krijgt een portofoon mee voor de veiligheid. Er schijnt een toerist verdwenen te zijn en dat willen ze niet nog een keer hebben. Wendy is 14 jaar en de oudste van een Marimba van kinderen, 9 in getal. De jongste is 9 maanden. Vader, 34 jaar, is ziek. De kindertjes moeten gevoed worden dus Wendy gaat na haar 10e jaar al niet meer naar school. Werken op het land en als gids. Het is nu laagseizoen, dus er wordt niet veel verdiend. Wendy is een pittige tante en we kletsen wel wat af in de 3 uur durende wandeling naar de watervallen en terug. Een prachtig pad door schitterende natuur, nevelwouden. We horen de Quetzal, maar zien hem jammer genoeg niet. Zou ook wel heel bijzonder zijn.
Om 11:00 zijn we terug. Toen ik besloot om koffie te gaan drinken rende Wendy ineens weg en kwam even later met een grote bak, veel te zoete, koffie aan. Zo hartelijk en gastvrij als de mensen hier zijn. En iedereen zegt goede dag. Ik vond Q35 voor zo een rondleiding wel wat erg weinig, dus dat is wat aangevuld. Gelukkig kreeg ze meteen na mij weer wat klandizie van Guatemalteekse klanten.
Ik ben overigens geheel van de backpackers route af en dat bevalt me eigenlijk ook wel weer. Het is wel aardig om deze mensen te ontmoeten, maar het blijft wel wat eenzijdig over dezelfde onderwerpen gaan: waar kom je vandaan, waar ga je naartoe, dat en dit is veel mooier en hoe lang ben je onderweg. En dat allemaal in het Engels. Ik moet nu wel Spaans spreken, want niemand spreekt hier Engels en het contact met de lokale mensen is veel ontspannener. Misschien ga ik maar eens niet de bekende plaatsen bezoeken, voor de laatste 2 weken, heowel dat bijna onvermijdelijk is. Ach we zullen wel zien.
De computer in dit hotel heeft wat beperkingen, dus de fotos komen later, zodra ik weer een vlotte PC tegenkom.
De foto´s toegevoegd:
http://picasaweb.google.com/recumbent.tom.picasa/CobanAndSalama#
Wednesday, June 30, 2010
El Mirador
Dit was zo een intensieve belevenis, dat ik het maar gewoon chronologisch weergeef, dan komt het misschien nog een beetje goed.
Dag 1.
We zouden met 6 mensen gaan, Julio(Sp),Michael (D), Karly en Robert (USA), Jody (Au) en ik. Gisteren avond kwamen er nog twee jongelui aan die misschien meegingen, Jonathan en Cedric (Fr). Vanochtend om 4:45 moesten we dus bij het bureau zijn en het bleek dat de laatste twee toch meegingen. Jody is vannacht ziek geworden, voedselvergiftiging. Gisteren bij het canoen heeft ze een kipsandwich gegeten, die toch niet goed is geweest. Dus ze liep leeg en was tot niets in staat. Ze ging toch mee, maar wat zou dat worden???
De gids heet Raul en de muilezeldrijver Don Jose. Allebei oude rotten in het vak. Het is 2,5 uur rijden naar La Carmelita een dorpje aan het begin van het regenwoud. In La Carmelita worden voorraden ingeslagen en de equipment gehuurd en op 4 muilezels geladen. We vertrekken om 10:00 te voet. Na een uur blijkt dat Jody niet meer kan en wordt ze op de muilezel van Don Jose gezet.
Onderweg passeren ons heel veel arbeiders en muilezels met voorraden voor de opgravingen in El Mirador. Daar werken behalve de Archeologen normaal ca 300 arbeiders, nu (waarschijnlijk wegens geldgebrek) maar ca 50.
In dit regenwoud wordt en werd Gom getapt. Dat komt van de Chico Zapato (geloof ik). Die Gom werd gekookt en vormde dan een bal, werd naar de USA verscheept, geraffineerd en daar werd (m.b.v. suikertoevoeging) chewing gum van gemaakt. Chico, Chiclets. De gomtappers heten Chicleros. Die Chicleros hebben een heel padenstelsel gekapt. In die gomballen wilden ze ook nog wel eens Maya artefacten meesmokkelen, natuurlijk verboden, maar wie houdt het tegen?
We komen bij het einde van de beschaving terecht. Maar natuurlijk passeert ons een muilezeldrijver met het WK op zijn radio. En boven ons hoofd horen we de helikopter van de hoofdarcheoloog Dr. Richard Hansen, die in deze tijd zou aankomen. Hanson is al 30 jaar met de ontwikkeling van het Mirador bassin bezig, een gigantisch regenwoud, helemaal vol met Maya ruines. Je kunt nergens kijken of je ziet wel een bult waaronder een tempel of een graftombe zit. Duizenden!!! Hanson, die we later zullen ontmoeten is zeer bevlogen bezig ook met het regenwoud te beschermen, dat in hoog tempo wordt opgeslokt door boeren en houtkap. En de boeren komen ook weer, vooral veetelers met kudden die betaald zijn met drugsgeld. Wat een wereld. Hansen denkt dat het Mirador bassin alleen maar beschermd kan worden door het tourisme echt te ontwikkelen op een niet bedreigende wijze, dus geen autoweg, maar een smalspoorbaan, en El Mirrador goed zichtbaar maken.
Om 16:30, na ca. 25 km, komen we in Tintal aan, ook een tempelcomplex. Het regent af en toe en er is dus helaas geen zonsondergang te zien op de top van de tempel, die boven het woud uitsteekt.
De aankomst is wat chaotisch, want het lijkt erop dat er niets is geregeld voor onze slaapplaatsen. Raul is uitgeput en zegt dat alles wel goed komt. Raul is 54 jaar, heeft 7 jaar geleden een motor ongeluk gehad en loopt zo mank als het maar kan. Dus gaan we betrekkelijk langzaam, ik denk 4 km-hr, maar je merkt duidelijk dat dit heel zwaar voor hem is. Raul weet wel gigantisch veel van zowel de opgravingen, de Maya´s en het bos.
Hangmatten met muskietennetten installeren, eten en vroeg naar bed (19:00).
Ik moet een goede nacht maken, want tijdens het lopen val ik af en toe half in slaap, omdat het zo langzaam gaat, en dan ga ik onzorgvuldig lopen.
Dag 2
4:45 opstaan. Ontbijten, inpakken en wegwezen. Jody is wat beter, maar nog erg slap, ze gaat dus nog een gedeelte van de dag op de muilezel. De graftombes onderweg zijn van familieleden van de heersers van de Maya´s. Alles (nagenoeg, behalve wat nog niet ontdekt is) is leeggeroofd.
Onderweg zien we af en toe wat wild, apen (brulapen en spidermonkeys), herten e.d. We horen wel veel. We komen een opgraving van Petrochlyphen tegen, een heeltablet in de grond met allerlei tekens en symbolen. Vroeger lag deze weg ca. 1- 2 m lager. Dat is hoger gekomen door eeuwen afstervend woud. Kleine delen van dit pad hebben ze opgegraven.
Als we na 35 km, bekaf en doorweekt, vooral van zweet, aankomen wacht ons een verrassing. De mooiste douche die je je kunt voorstellen: een emmer met regenwater en een bakje erin om over je heen te gieten. Verrukkelijk!!!!!! Ik heb een douche nog nooit zo gewaardeerd. We gaan nog even de El Tigre tempel op, mat hetzelfde teleurstellende weer resultaat. Zonsonder en opgang zal ons niet gegund zijn. Maar wat een imposante aanblik, zover het oog rijkt bos.
Dag 3.
Uitslapen !!!! Om 8:00 krijgen we een rondleiding over het tempelcomplex. Dit complex, het grootste tempelcomplex van de Maya´s is rond 300 v C gestart en is lange tijd de overheersende stad geweest. Rond ca 150 nC is het verlaten, waarschijnlijk als gevolg van een ecologische crisis waardoor het voedsle opraakte. Ach waar hebben we meer ondergangen van rijken,door eigen toedoen, zien gebeuren. En zien we het nog?
La Danta (staat voor de Tapir, het grootste dier in dit regenwoud.), is de grootste tempel, feitelijk een heel complex aan tempels, samen met o.a. El Tigre, op allerlei manieren georienteerd opde zon. Maar het is ook de grootste piramide ter wereld ) groter dan Cheops. Hij is nu 72 m hoog,maar is hoger geweest. Pas een klein stuk is pas opgegraven en gereconstrueerd. Bij La Danta komen we Richard Hanson tegen, meteen groepnieuwe archeologen. Een uiterst vriendelijke, rustige man, die heel veel vertelt en ook zeer belangstellend naar ons is en het erg waardeert dat we deze tocht hebben gemaakt. Hansen heeft in Guatemala (en de wereld) veel aanzien, maar de bijbehorende arrogantie ontbreekt totaal. Hij verwelkomt Raul als een oude vrienden spreekt zijn waardering uit over deze taaie rakker. Raul is helemaal idolaat van Hanson, wat ons vooraf wel wat vooroordelen bezorgde, maar die zijn weggevallen.
In dit hele gebied, zich uitstrekkend over Yucatan, Chiapas, Guatemala, Honduras hebben 2000 jaar geleden almiljoenen mensen gewoond, stukken met eenbevolkingsdichtheid die vergelijkbaar is met die van Nederland nu.
Er zijn hier gigantische oorlogen gevoerd en de macht is gevallen en overgenomen door Tikal.
De rondleiding duurt tot ca 16:00, dan is het tijd voor rust. Niets wordt meer droog, alleen aan je eigen lijf kun je nog wat drogen.
Het is weer eten en vroeg naar bed. De hangmat die ik nu heb is een grote verschrikking, de hele nacht is een vechtpartij om enig comfort te vinden. Julio en Michael slapen in de tent. In de avond gaat het harder regenen. Jeronymo raast over het land. Wat in nederland regendruppels zijn, zijn hier bakken. Het eerst droge land verandert in een meer. We hangen gelukkig boven de grond en er ligt een dammetje om ons afdak heen, dus wij overstromen niet.
Dag 4.
Raulbesluit dat het te gevaarlijk is om te gaan, het hoogtepunt van de storm zal rond 11:00 liggen. Dat wordt een saaie dag. In de ochtend zijn we al onze hulpmiddelen geschikt aan het maken voor een verblijf in stromende regen. Modder weggraven, afschermingen verbeteren. We doen wat spelletjes, slapen af en toe en wat moet je nog meer doen????
Raulbelooft iedere keer dat hij met Hanson gaat praten om van drogere verblijven gebruik te kunnen maken (capaciteit voor 300 en in gebruik maar ca 50). Maar Hanson is andere dingen aan het doen en niet bereikbaar.
Morgen gaan we, tegen betaling met muilezels onderweg, tenminste 6 van ons. Jonathan en Cedric besluiten om te gaan lopen.
Apart stel.Jonathan is 22, resit ontzettend veel, een beetje een vrijbuiter, ziet er ook zo uit. Cedric zijn broertje van 14 jaar komt in de vakanties naar hem toe en reist dan mee. Een heelbijzonder stel. Alle vraagtekens over verantwoord of niet zijn besproken en beantwoord. Ze lijken het te redden en lopen niet in 7 sloten tegelijk, behalve hier dan.
Dag 5
We zouden om 6:00 vertrekken, dat wordt door het wachten op de muilezels dus 7:45. Hoogst irritant. Slechts een paar muilezels hebben echte zadels, die reserveren we voor de dames.Dat wordt dus rijden op een dekzeil en zonder stijgbeugels. Er bestaan comfortabelere manieren. Er bestaan 4 houdingen: wijdbeens, knieen vooruit, of 1 knie vooruit halfwijdbeens. De ezel is de baas over de weg en laat zich mondjesmaat bijsturen d.m.v. het touw. Dat leidt af en toe tot duikpartijen onder takken door, waarbij je net niet uit het dekzeil wordt gewipt.
Na een uurtje komen we in het deel van de overstromingen, pittige rivieren waar eerst alleen een pad lag. Die beesten kunnen wel wat aan.
Ook dit wordt wel door de schommeling wat slaapverwekkend, maar daar mag je niet aan toegeven, vanwege de eerder genoemde verrassingen. Ook bergaf is behoorlijk oppassen en vastgrijpen.
Om 13:00 komen wein Tintal aan. Jonathan en Cedric blijken er al te zijn. Zij vonden het wel meevallen. Lunch en tegen onze verwachting besluit dedrijver dat hij niet verder gaat.Beloofd was dat we zouden proberen La Carmelita te halen. Hij zegt dat het gaat regenen, wij denken dat hij geen passagiers meemag nemen van de eigenaar. We betalen de helft en besluiten verder te gaan lopen.
Mijn kleine teen doet behoorlijk zeer van de heenweg, maar alles went, zalwel een stevige blaar worden. Raul waarschuwt dat het zwaar wordt,maar dat hebben we eerder gehoord.Hijzelf gaat welop een muilezel, met verontschuldigingen. Gelukkig maar, want hij zou ons maar enorm vertragen.
Langzaam aan splitsen we ons op in kleinere groepjes of vallen helemaaluit elkaar. De route is eenvoudig, maar het terrein wordt heel zwaar. De modderpoelen worden diep en met leemklompen aan je voeten van 2 kg is geen pretje om te lopen. Dan komen de plassen. Ik heb waterdichte wandellaarzen aan,maar na verloop van tijd loopt het er gewoon overheen. Nou vooruit dan maar, dit zal ook wel weer overgaan. Karluy en Robert hebben halopen wandelsandalen. Dat gaat dus helemaal fout. Het laatste uur hebben ze opblote voeten gelopen.
Om 18:15 komen Jody en ik eindelijk aan. Het laatste stuk was ongelooflijk zwaar, vooral mentaal, doordat je niet kunt inschatten hoe ver het nog is. De jongens zijn er al een uur. En Karly en Robert komen een half uur na ons.
Gelukkig staat de shuyttle opons te wachten. En om 22:00 zijn we thuis. Moe maar voldaan van deze enorme belevenis. Jonathan en Cedric hebben 63 km gelopen, dat is wat.
Ik heb geen tijd gehad om de foto´s te screenen en van kommentaar te voorzien,dat doe ik later.
http://picasaweb.google.es/recumbent.tom.picasa/ElMirador#
Dag 1.
We zouden met 6 mensen gaan, Julio(Sp),Michael (D), Karly en Robert (USA), Jody (Au) en ik. Gisteren avond kwamen er nog twee jongelui aan die misschien meegingen, Jonathan en Cedric (Fr). Vanochtend om 4:45 moesten we dus bij het bureau zijn en het bleek dat de laatste twee toch meegingen. Jody is vannacht ziek geworden, voedselvergiftiging. Gisteren bij het canoen heeft ze een kipsandwich gegeten, die toch niet goed is geweest. Dus ze liep leeg en was tot niets in staat. Ze ging toch mee, maar wat zou dat worden???
De gids heet Raul en de muilezeldrijver Don Jose. Allebei oude rotten in het vak. Het is 2,5 uur rijden naar La Carmelita een dorpje aan het begin van het regenwoud. In La Carmelita worden voorraden ingeslagen en de equipment gehuurd en op 4 muilezels geladen. We vertrekken om 10:00 te voet. Na een uur blijkt dat Jody niet meer kan en wordt ze op de muilezel van Don Jose gezet.
Onderweg passeren ons heel veel arbeiders en muilezels met voorraden voor de opgravingen in El Mirador. Daar werken behalve de Archeologen normaal ca 300 arbeiders, nu (waarschijnlijk wegens geldgebrek) maar ca 50.
In dit regenwoud wordt en werd Gom getapt. Dat komt van de Chico Zapato (geloof ik). Die Gom werd gekookt en vormde dan een bal, werd naar de USA verscheept, geraffineerd en daar werd (m.b.v. suikertoevoeging) chewing gum van gemaakt. Chico, Chiclets. De gomtappers heten Chicleros. Die Chicleros hebben een heel padenstelsel gekapt. In die gomballen wilden ze ook nog wel eens Maya artefacten meesmokkelen, natuurlijk verboden, maar wie houdt het tegen?
We komen bij het einde van de beschaving terecht. Maar natuurlijk passeert ons een muilezeldrijver met het WK op zijn radio. En boven ons hoofd horen we de helikopter van de hoofdarcheoloog Dr. Richard Hansen, die in deze tijd zou aankomen. Hanson is al 30 jaar met de ontwikkeling van het Mirador bassin bezig, een gigantisch regenwoud, helemaal vol met Maya ruines. Je kunt nergens kijken of je ziet wel een bult waaronder een tempel of een graftombe zit. Duizenden!!! Hanson, die we later zullen ontmoeten is zeer bevlogen bezig ook met het regenwoud te beschermen, dat in hoog tempo wordt opgeslokt door boeren en houtkap. En de boeren komen ook weer, vooral veetelers met kudden die betaald zijn met drugsgeld. Wat een wereld. Hansen denkt dat het Mirador bassin alleen maar beschermd kan worden door het tourisme echt te ontwikkelen op een niet bedreigende wijze, dus geen autoweg, maar een smalspoorbaan, en El Mirrador goed zichtbaar maken.
Om 16:30, na ca. 25 km, komen we in Tintal aan, ook een tempelcomplex. Het regent af en toe en er is dus helaas geen zonsondergang te zien op de top van de tempel, die boven het woud uitsteekt.
De aankomst is wat chaotisch, want het lijkt erop dat er niets is geregeld voor onze slaapplaatsen. Raul is uitgeput en zegt dat alles wel goed komt. Raul is 54 jaar, heeft 7 jaar geleden een motor ongeluk gehad en loopt zo mank als het maar kan. Dus gaan we betrekkelijk langzaam, ik denk 4 km-hr, maar je merkt duidelijk dat dit heel zwaar voor hem is. Raul weet wel gigantisch veel van zowel de opgravingen, de Maya´s en het bos.
Hangmatten met muskietennetten installeren, eten en vroeg naar bed (19:00).
Ik moet een goede nacht maken, want tijdens het lopen val ik af en toe half in slaap, omdat het zo langzaam gaat, en dan ga ik onzorgvuldig lopen.
Dag 2
4:45 opstaan. Ontbijten, inpakken en wegwezen. Jody is wat beter, maar nog erg slap, ze gaat dus nog een gedeelte van de dag op de muilezel. De graftombes onderweg zijn van familieleden van de heersers van de Maya´s. Alles (nagenoeg, behalve wat nog niet ontdekt is) is leeggeroofd.
Onderweg zien we af en toe wat wild, apen (brulapen en spidermonkeys), herten e.d. We horen wel veel. We komen een opgraving van Petrochlyphen tegen, een heeltablet in de grond met allerlei tekens en symbolen. Vroeger lag deze weg ca. 1- 2 m lager. Dat is hoger gekomen door eeuwen afstervend woud. Kleine delen van dit pad hebben ze opgegraven.
Als we na 35 km, bekaf en doorweekt, vooral van zweet, aankomen wacht ons een verrassing. De mooiste douche die je je kunt voorstellen: een emmer met regenwater en een bakje erin om over je heen te gieten. Verrukkelijk!!!!!! Ik heb een douche nog nooit zo gewaardeerd. We gaan nog even de El Tigre tempel op, mat hetzelfde teleurstellende weer resultaat. Zonsonder en opgang zal ons niet gegund zijn. Maar wat een imposante aanblik, zover het oog rijkt bos.
Dag 3.
Uitslapen !!!! Om 8:00 krijgen we een rondleiding over het tempelcomplex. Dit complex, het grootste tempelcomplex van de Maya´s is rond 300 v C gestart en is lange tijd de overheersende stad geweest. Rond ca 150 nC is het verlaten, waarschijnlijk als gevolg van een ecologische crisis waardoor het voedsle opraakte. Ach waar hebben we meer ondergangen van rijken,door eigen toedoen, zien gebeuren. En zien we het nog?
La Danta (staat voor de Tapir, het grootste dier in dit regenwoud.), is de grootste tempel, feitelijk een heel complex aan tempels, samen met o.a. El Tigre, op allerlei manieren georienteerd opde zon. Maar het is ook de grootste piramide ter wereld ) groter dan Cheops. Hij is nu 72 m hoog,maar is hoger geweest. Pas een klein stuk is pas opgegraven en gereconstrueerd. Bij La Danta komen we Richard Hanson tegen, meteen groepnieuwe archeologen. Een uiterst vriendelijke, rustige man, die heel veel vertelt en ook zeer belangstellend naar ons is en het erg waardeert dat we deze tocht hebben gemaakt. Hansen heeft in Guatemala (en de wereld) veel aanzien, maar de bijbehorende arrogantie ontbreekt totaal. Hij verwelkomt Raul als een oude vrienden spreekt zijn waardering uit over deze taaie rakker. Raul is helemaal idolaat van Hanson, wat ons vooraf wel wat vooroordelen bezorgde, maar die zijn weggevallen.
In dit hele gebied, zich uitstrekkend over Yucatan, Chiapas, Guatemala, Honduras hebben 2000 jaar geleden almiljoenen mensen gewoond, stukken met eenbevolkingsdichtheid die vergelijkbaar is met die van Nederland nu.
Er zijn hier gigantische oorlogen gevoerd en de macht is gevallen en overgenomen door Tikal.
De rondleiding duurt tot ca 16:00, dan is het tijd voor rust. Niets wordt meer droog, alleen aan je eigen lijf kun je nog wat drogen.
Het is weer eten en vroeg naar bed. De hangmat die ik nu heb is een grote verschrikking, de hele nacht is een vechtpartij om enig comfort te vinden. Julio en Michael slapen in de tent. In de avond gaat het harder regenen. Jeronymo raast over het land. Wat in nederland regendruppels zijn, zijn hier bakken. Het eerst droge land verandert in een meer. We hangen gelukkig boven de grond en er ligt een dammetje om ons afdak heen, dus wij overstromen niet.
Dag 4.
Raulbesluit dat het te gevaarlijk is om te gaan, het hoogtepunt van de storm zal rond 11:00 liggen. Dat wordt een saaie dag. In de ochtend zijn we al onze hulpmiddelen geschikt aan het maken voor een verblijf in stromende regen. Modder weggraven, afschermingen verbeteren. We doen wat spelletjes, slapen af en toe en wat moet je nog meer doen????
Raulbelooft iedere keer dat hij met Hanson gaat praten om van drogere verblijven gebruik te kunnen maken (capaciteit voor 300 en in gebruik maar ca 50). Maar Hanson is andere dingen aan het doen en niet bereikbaar.
Morgen gaan we, tegen betaling met muilezels onderweg, tenminste 6 van ons. Jonathan en Cedric besluiten om te gaan lopen.
Apart stel.Jonathan is 22, resit ontzettend veel, een beetje een vrijbuiter, ziet er ook zo uit. Cedric zijn broertje van 14 jaar komt in de vakanties naar hem toe en reist dan mee. Een heelbijzonder stel. Alle vraagtekens over verantwoord of niet zijn besproken en beantwoord. Ze lijken het te redden en lopen niet in 7 sloten tegelijk, behalve hier dan.
Dag 5
We zouden om 6:00 vertrekken, dat wordt door het wachten op de muilezels dus 7:45. Hoogst irritant. Slechts een paar muilezels hebben echte zadels, die reserveren we voor de dames.Dat wordt dus rijden op een dekzeil en zonder stijgbeugels. Er bestaan comfortabelere manieren. Er bestaan 4 houdingen: wijdbeens, knieen vooruit, of 1 knie vooruit halfwijdbeens. De ezel is de baas over de weg en laat zich mondjesmaat bijsturen d.m.v. het touw. Dat leidt af en toe tot duikpartijen onder takken door, waarbij je net niet uit het dekzeil wordt gewipt.
Na een uurtje komen we in het deel van de overstromingen, pittige rivieren waar eerst alleen een pad lag. Die beesten kunnen wel wat aan.
Ook dit wordt wel door de schommeling wat slaapverwekkend, maar daar mag je niet aan toegeven, vanwege de eerder genoemde verrassingen. Ook bergaf is behoorlijk oppassen en vastgrijpen.
Om 13:00 komen wein Tintal aan. Jonathan en Cedric blijken er al te zijn. Zij vonden het wel meevallen. Lunch en tegen onze verwachting besluit dedrijver dat hij niet verder gaat.Beloofd was dat we zouden proberen La Carmelita te halen. Hij zegt dat het gaat regenen, wij denken dat hij geen passagiers meemag nemen van de eigenaar. We betalen de helft en besluiten verder te gaan lopen.
Mijn kleine teen doet behoorlijk zeer van de heenweg, maar alles went, zalwel een stevige blaar worden. Raul waarschuwt dat het zwaar wordt,maar dat hebben we eerder gehoord.Hijzelf gaat welop een muilezel, met verontschuldigingen. Gelukkig maar, want hij zou ons maar enorm vertragen.
Langzaam aan splitsen we ons op in kleinere groepjes of vallen helemaaluit elkaar. De route is eenvoudig, maar het terrein wordt heel zwaar. De modderpoelen worden diep en met leemklompen aan je voeten van 2 kg is geen pretje om te lopen. Dan komen de plassen. Ik heb waterdichte wandellaarzen aan,maar na verloop van tijd loopt het er gewoon overheen. Nou vooruit dan maar, dit zal ook wel weer overgaan. Karluy en Robert hebben halopen wandelsandalen. Dat gaat dus helemaal fout. Het laatste uur hebben ze opblote voeten gelopen.
Om 18:15 komen Jody en ik eindelijk aan. Het laatste stuk was ongelooflijk zwaar, vooral mentaal, doordat je niet kunt inschatten hoe ver het nog is. De jongens zijn er al een uur. En Karly en Robert komen een half uur na ons.
Gelukkig staat de shuyttle opons te wachten. En om 22:00 zijn we thuis. Moe maar voldaan van deze enorme belevenis. Jonathan en Cedric hebben 63 km gelopen, dat is wat.
Ik heb geen tijd gehad om de foto´s te screenen en van kommentaar te voorzien,dat doe ik later.
http://picasaweb.google.es/recumbent.tom.picasa/ElMirador#
Subscribe to:
Posts (Atom)