El Mirador

Dit was zo een intensieve belevenis, dat ik het maar gewoon chronologisch weergeef, dan komt het misschien nog een beetje goed.
Dag 1.
We zouden met 6 mensen gaan, Julio(Sp),Michael (D), Karly en Robert (USA), Jody (Au) en ik. Gisteren avond kwamen er nog twee jongelui aan die misschien meegingen, Jonathan en Cedric (Fr). Vanochtend om 4:45 moesten we dus bij het bureau zijn en het bleek dat de laatste twee toch meegingen. Jody is vannacht ziek geworden, voedselvergiftiging. Gisteren bij het canoen heeft ze een kipsandwich gegeten, die toch niet goed is geweest. Dus ze liep leeg en was tot niets in staat. Ze ging toch mee, maar wat zou dat worden???
De gids heet Raul en de muilezeldrijver Don Jose. Allebei oude rotten in het vak. Het is 2,5 uur rijden naar La Carmelita een dorpje aan het begin van het regenwoud. In La Carmelita worden voorraden ingeslagen en de equipment gehuurd en op 4 muilezels geladen. We vertrekken om 10:00 te voet. Na een uur blijkt dat Jody niet meer kan en wordt ze op de muilezel van Don Jose gezet.
Onderweg passeren ons heel veel arbeiders en muilezels met voorraden voor de opgravingen in El Mirador. Daar werken behalve de Archeologen normaal ca 300 arbeiders, nu (waarschijnlijk wegens geldgebrek) maar ca 50.
In dit regenwoud wordt en werd Gom getapt. Dat komt van de Chico Zapato (geloof ik). Die Gom werd gekookt en vormde dan een bal, werd naar de USA verscheept, geraffineerd en daar werd (m.b.v. suikertoevoeging) chewing gum van gemaakt. Chico, Chiclets. De gomtappers heten Chicleros. Die Chicleros hebben een heel padenstelsel gekapt. In die gomballen wilden ze ook nog wel eens Maya artefacten meesmokkelen, natuurlijk verboden, maar wie houdt het tegen?
We komen bij het einde van de beschaving terecht. Maar natuurlijk passeert ons een muilezeldrijver met het WK op zijn radio. En boven ons hoofd horen we de helikopter van de hoofdarcheoloog Dr. Richard Hansen, die in deze tijd zou aankomen. Hanson is al 30 jaar met de ontwikkeling van het Mirador bassin bezig, een gigantisch regenwoud, helemaal vol met Maya ruines. Je kunt nergens kijken of je ziet wel een bult waaronder een tempel of een graftombe zit. Duizenden!!! Hanson, die we later zullen ontmoeten is zeer bevlogen bezig ook met het regenwoud te beschermen, dat in hoog tempo wordt opgeslokt door boeren en houtkap. En de boeren komen ook weer, vooral veetelers met kudden die betaald zijn met drugsgeld. Wat een wereld. Hansen denkt dat het Mirador bassin alleen maar beschermd kan worden door het tourisme echt te ontwikkelen op een niet bedreigende wijze, dus geen autoweg, maar een smalspoorbaan, en El Mirrador goed zichtbaar maken.
Om 16:30, na ca. 25 km, komen we in Tintal aan, ook een tempelcomplex. Het regent af en toe en er is dus helaas geen zonsondergang te zien op de top van de tempel, die boven het woud uitsteekt.
De aankomst is wat chaotisch, want het lijkt erop dat er niets is geregeld voor onze slaapplaatsen. Raul is uitgeput en zegt dat alles wel goed komt. Raul is 54 jaar, heeft 7 jaar geleden een motor ongeluk gehad en loopt zo mank als het maar kan. Dus gaan we betrekkelijk langzaam, ik denk 4 km-hr, maar je merkt duidelijk dat dit heel zwaar voor hem is. Raul weet wel gigantisch veel van zowel de opgravingen, de Maya´s en het bos.
Hangmatten met muskietennetten installeren, eten en vroeg naar bed (19:00).
Ik moet een goede nacht maken, want tijdens het lopen val ik af en toe half in slaap, omdat het zo langzaam gaat, en dan ga ik onzorgvuldig lopen.

Dag 2
4:45 opstaan. Ontbijten, inpakken en wegwezen. Jody is wat beter, maar nog erg slap, ze gaat dus nog een gedeelte van de dag op de muilezel. De graftombes onderweg zijn van familieleden van de heersers van de Maya´s. Alles (nagenoeg, behalve wat nog niet ontdekt is) is leeggeroofd.
Onderweg zien we af en toe wat wild, apen (brulapen en spidermonkeys), herten e.d. We horen wel veel. We komen een opgraving van Petrochlyphen tegen, een heeltablet in de grond met allerlei tekens en symbolen. Vroeger lag deze weg ca. 1- 2 m lager. Dat is hoger gekomen door eeuwen afstervend woud. Kleine delen van dit pad hebben ze opgegraven.
Als we na 35 km, bekaf en doorweekt, vooral van zweet, aankomen wacht ons een verrassing. De mooiste douche die je je kunt voorstellen: een emmer met regenwater en een bakje erin om over je heen te gieten. Verrukkelijk!!!!!! Ik heb een douche nog nooit zo gewaardeerd. We gaan nog even de El Tigre tempel op, mat hetzelfde teleurstellende weer resultaat. Zonsonder en opgang zal ons niet gegund zijn. Maar wat een imposante aanblik, zover het oog rijkt bos.

Dag 3.
Uitslapen !!!! Om 8:00 krijgen we een rondleiding over het tempelcomplex. Dit complex, het grootste tempelcomplex van de Maya´s is rond 300 v C gestart en is lange tijd de overheersende stad geweest. Rond ca 150 nC is het verlaten, waarschijnlijk als gevolg van een ecologische crisis waardoor het voedsle opraakte. Ach waar hebben we meer ondergangen van rijken,door eigen toedoen, zien gebeuren. En zien we het nog?
La Danta (staat voor de Tapir, het grootste dier in dit regenwoud.), is de grootste tempel, feitelijk een heel complex aan tempels, samen met o.a. El Tigre, op allerlei manieren georienteerd opde zon. Maar het is ook de grootste piramide ter wereld ) groter dan Cheops. Hij is nu 72 m hoog,maar is hoger geweest. Pas een klein stuk is pas opgegraven en gereconstrueerd. Bij La Danta komen we Richard Hanson tegen, meteen groepnieuwe archeologen. Een uiterst vriendelijke, rustige man, die heel veel vertelt en ook zeer belangstellend naar ons is en het erg waardeert dat we deze tocht hebben gemaakt. Hansen heeft in Guatemala (en de wereld) veel aanzien, maar de bijbehorende arrogantie ontbreekt totaal. Hij verwelkomt Raul als een oude vrienden spreekt zijn waardering uit over deze taaie rakker. Raul is helemaal idolaat van Hanson, wat ons vooraf wel wat vooroordelen bezorgde, maar die zijn weggevallen.
In dit hele gebied, zich uitstrekkend over Yucatan, Chiapas, Guatemala, Honduras hebben 2000 jaar geleden almiljoenen mensen gewoond, stukken met eenbevolkingsdichtheid die vergelijkbaar is met die van Nederland nu.
Er zijn hier gigantische oorlogen gevoerd en de macht is gevallen en overgenomen door Tikal.
De rondleiding duurt tot ca 16:00, dan is het tijd voor rust. Niets wordt meer droog, alleen aan je eigen lijf kun je nog wat drogen.
Het is weer eten en vroeg naar bed. De hangmat die ik nu heb is een grote verschrikking, de hele nacht is een vechtpartij om enig comfort te vinden. Julio en Michael slapen in de tent. In de avond gaat het harder regenen. Jeronymo raast over het land. Wat in nederland regendruppels zijn, zijn hier bakken. Het eerst droge land verandert in een meer. We hangen gelukkig boven de grond en er ligt een dammetje om ons afdak heen, dus wij overstromen niet.

Dag 4.
Raulbesluit dat het te gevaarlijk is om te gaan, het hoogtepunt van de storm zal rond 11:00 liggen. Dat wordt een saaie dag. In de ochtend zijn we al onze hulpmiddelen geschikt aan het maken voor een verblijf in stromende regen. Modder weggraven, afschermingen verbeteren. We doen wat spelletjes, slapen af en toe en wat moet je nog meer doen????
 Raulbelooft iedere keer dat hij met Hanson gaat praten om van drogere verblijven gebruik te kunnen maken (capaciteit voor 300 en in gebruik maar ca 50). Maar Hanson is andere dingen aan het doen en niet bereikbaar.
Morgen gaan we, tegen betaling met muilezels onderweg, tenminste 6 van ons. Jonathan en Cedric besluiten om te gaan lopen.
Apart stel.Jonathan is 22, resit ontzettend veel, een beetje een vrijbuiter, ziet er ook zo uit. Cedric zijn broertje van 14 jaar komt in de vakanties naar hem toe en reist dan mee. Een heelbijzonder stel. Alle vraagtekens over verantwoord of niet zijn besproken en beantwoord. Ze lijken het te redden en lopen niet in 7 sloten tegelijk, behalve hier dan.

Dag 5
We zouden om 6:00 vertrekken, dat wordt door het wachten op de muilezels dus 7:45. Hoogst irritant. Slechts een paar muilezels hebben echte zadels, die reserveren we voor de dames.Dat wordt dus rijden op een dekzeil en zonder stijgbeugels. Er bestaan comfortabelere manieren. Er bestaan 4 houdingen: wijdbeens, knieen vooruit, of 1 knie vooruit halfwijdbeens. De ezel is de baas over de weg en laat zich mondjesmaat bijsturen d.m.v. het touw. Dat leidt af en toe tot duikpartijen onder takken door, waarbij je net niet uit het dekzeil wordt gewipt.
Na een uurtje komen we in het deel van de overstromingen, pittige rivieren waar eerst alleen een pad lag. Die beesten kunnen wel wat aan.
Ook dit wordt wel door de schommeling wat slaapverwekkend, maar daar mag je niet aan toegeven, vanwege de eerder genoemde verrassingen. Ook bergaf is behoorlijk oppassen en vastgrijpen.
Om 13:00 komen wein Tintal aan. Jonathan en Cedric blijken er al te zijn. Zij vonden het wel meevallen. Lunch en tegen onze verwachting besluit dedrijver dat hij niet verder gaat.Beloofd was dat we zouden proberen La Carmelita te halen. Hij zegt dat het gaat regenen, wij denken dat hij geen passagiers meemag nemen van de eigenaar. We betalen de helft en besluiten verder te gaan lopen.
Mijn kleine teen doet behoorlijk zeer van de heenweg, maar alles went, zalwel een stevige blaar worden. Raul waarschuwt dat het zwaar wordt,maar dat hebben we eerder gehoord.Hijzelf gaat welop een muilezel, met verontschuldigingen. Gelukkig maar, want hij zou ons maar enorm vertragen.
Langzaam aan splitsen we ons op in kleinere groepjes of vallen helemaaluit elkaar. De route is eenvoudig, maar het terrein wordt heel zwaar. De modderpoelen worden diep en met leemklompen aan je voeten van 2 kg is geen pretje om te lopen. Dan komen de plassen. Ik heb waterdichte wandellaarzen aan,maar na verloop van tijd loopt het er gewoon overheen. Nou vooruit dan maar, dit zal ook wel weer overgaan. Karluy en Robert hebben halopen wandelsandalen. Dat gaat dus helemaal fout. Het laatste uur hebben ze opblote voeten gelopen.
Om 18:15 komen Jody en ik eindelijk aan. Het laatste stuk was ongelooflijk zwaar, vooral mentaal, doordat je niet kunt inschatten hoe ver het nog is. De jongens zijn er al een uur. En Karly en Robert komen een half uur na ons.
Gelukkig staat de shuyttle opons te wachten. En om 22:00 zijn we thuis. Moe maar voldaan van deze enorme belevenis. Jonathan en Cedric hebben 63 km gelopen, dat is wat.

Ik heb geen tijd gehad om de foto´s te screenen en van kommentaar te voorzien,dat doe ik later.
http://picasaweb.google.es/recumbent.tom.picasa/ElMirador#