In Rio Dulce was beloofd door Linea Dorada (de bus), dat er in Guatemala nog een aansluitende bus naar Panajachel zou zijn. Mooi niet dus, om 18:00 aangekomen kan ik in Guatemala blijven of een bus pakken naar Antigua. Guatemala vind ik te onveilig, dus neem ik de taxi naar het busstation. Voor Q50 ($5) zou hij mij wegbrengen, maar naar Antigua kost Q200. Dat laat ik mij geen 2 keer zeggen. In Antigua aangekomen snel een hotelletje opgezocht en naar Rainbow om te eten. Bekende plek. Daar komt na enige tijd Zack (mijn logeer genoot bij de familie tijdens de cursus) aanlopen met nog een heel stel mensen van de school, waaronder Jorge (de manus van alles van de school). Dat werd dus een heel gezellige bijpraat avond.
De volgende ochtend zou er een rechtstreekse Pullman bus vertrekken van mijn hotel naar Panajachel, mooier kan ik het niet hebben, om 6:30. De bus kwam helaas niet opdagen wegens panne en er werd om 7:00 een chicken bus ingezet als vervanger. Men had gewaarschuwd dat de chicken bussen gevaarlijk konden zijn omdat die zo vaak zouden stoppen en dan kunnen er dieven instappen. Deze zou rechtstreeks doorrijden, ook mooi niet dus. Nou geef het maar over, bepaalde dingen zijn niet te beinvloeden. Een behoorlijk stevige rit, deels over slechte wegen, maar om 10:00 ben ik in het mooie Panajachel aan Lago Atitlan. Nu nog de lancha naar San Pedro, een beetje Jan de belovers wat betreft de vertrektijd, maar hij vaart wel snel, oversteektijd een half uur.
Om 12:00 kan ik mij goed en wel installeren in Hotel Gran Sueño (grote droom, dat klinkt veelbelovend), een goede kamer met douche en toilet en TV voor Q100, niet te duur zou ik zeggen. San Pedro is een gezellig plaatsje waar de hippies altijd naar toe zijn getrokken en dt zie je nog. Het is zeer populair en zeer goedkoop.
In de middag is de match Duitsland/Spanje die ik in D'Noz op groot scherm bekijk. Ik raak aan de praat met Israelische Netta die al 2 jaar in midden Amerika voor allerlei organisaties (eerst vrijwilligers en later licht betaald) werk doet. Leuk om te horen hoe dat hier gaat. Er zijn ontzettend veel vrijwilligers voor langere of kortere tijd in Guate aan het werk. Ik zal Netta mijn Rwanda rapport toesturen, want daar staat info in die zij goed kan gebruiken, zij is ook in de energie bezig.
In de avond begin ik wat last te krijgen van mijn maag en darmen. I ga dus op zoek naar iets anders dan het, voor mij, zware Guatemalteekse eten. Waar vind ik een pizzeria??? Het is inmiddelas behoorlijk gaan regenen en in het donker dwalen door dit ingewikkelde dorp, zonder het vooraf te hebben verkend is behoorlijk lastig. Uiteindelijk vind ik een soort afhaal pizzeria, niet de gezelligste plek, maar ze hebben wel goede pizza's. Het water komt met bakken uit de lucht. Op de feria, een soort marktplein staat een grote marimba band muziek te maken met een geluid installatie van hier tot gunder. Het lijkt wel massage voor mijn buik. Ik ben de enige toehoorder (vanwege de regen).
Later in de avond ga ik weer terug naar D'Noz waar ze iedere avond op datzelfde projectiescherm een film draaien, nu Alice in Wonderland. Ik kom toevallig naast Mieke te zitten (Amsterdam), al 3 maanden onderweg in C Amerika. Weinig van de film gezien, want kletsen was gezelliger. Donderdag ochtend is er markt in Chichicastenango, een wereldberoemde markt, volgens zeggen de beste van Guatemala. Mieke heeft zich al opgegeven en als er plaats is ga ik ook mee. Donderdag ochtend om 8:00 vertrekt het busje, ik kon er nog net bij. De wegen zijn weer slecht en het is 2 uur rijden. Mijn ingewanden zijn er niet beter op geworden, dus dat wordt minder gezellig, ik kan de boel maar net binnen houden. In Chichi ga ik eerst proberen iets kalmerends te nuttigen. De markt is echt groot en ik kan hier wel de nodige inkopen doen voor de kleinkinderen. Ach waarom hier, terwijl in Antigua dezelfde spullen te koop zijn??? De kerk is hier een interessant gebouw, vooral wat er voor en in gebeurt. De Maya{s zijn wel overgegaan tot het Christendom, maar ze hebben veel oude rituelen en geloofselementen meegenomen. Het is een soort mix geworden. In en voor de kerk kun je dus Sjamanen bezig zien met hun gebedsrituelen op lage grond altaartjes in het middenpad van de kerk. Er worden heel veel kaarsen gebrand, bloemblaadjes geworpen, (sterke) drank gesprenkeld en gebeden gereciteerd. Dezelfde Sjamaan zie ik later op de toegangstrappen van de kerk een groot walmend vuur stoken, want kennelijk was hij nog niet klaar met zijn ritueel.
De weg terug is nog beroerder dan de heenweg, ik wordt nu echt misselijk en hou het kotszakje maar gereed. Na 1,5 uur rijden we vast vanwege de DHL truc die voor ons rijdt is gestrand over de hele breedte van de weg. Zijn achterwielen zijn in een bocht los van de weg gekomen. Mieke en ik besluiten te gaan lopen (zou nog ongeveer een uur kunnen zijn). Alles is beter dan in dat busje zitten. Na een kwartier komt toch het verkeer weer op gang en stappen we toch maar weer in het busje. Een uur is wat laag geschat volgens mij. Het laatste stuk van de weg blijkt behoorlijk veranderd te zijn. Inmiddels is er een deel van de weg ingestort door de wateroverlast. Dat is hier relatief normaal en na de Agatha storm was dit al in grote delen van het land gebeurd. Er zijn ook wat grote rotsblokken op de weg erbij gekomen. Daar moet je niet onder komen.
Uiteindelijk komen we in San Pedro een half uur later aan dan gepland. Ik ga direkt te bed, want ik ben nu echt beroerd.
In de avond gaan Mieke en ik nog wel eten, bij El Jardin, een uitstekend restaurant. Brochettes met een Griekse salade is het enige wat ik denk ik aan kan. En om 21:00 lig ik in mijn bed. In de nacht wordt ik behoorlijk wakker gehouden door blaffende honden. Een hond is niet zo erg, want die houdt op een bepaald moment wel op. Maar deze geven elkaar antwoord. Oorpropjes bieden uitkomst.
Inmiddels ben ik wel helemaal leeggelopen.
Vrijdagochtend gaat het weer iets beter, en nu moet ik maar even een bodempje opbouwen. De buik is nog niet helemaal in orde, maar ik voel me minder slap.
Ik ga naar Santiago de Laguna een minstens zo interessant dorp. De boot doet er een half uur over. Het is daar ook marktdag. Santiago heeft in de nadagen van de burgeroorlog, waarbij door militairen 300 mensen zijn doodgeschoten een stevige rol vervuld door het leger uit de stad te jagen. Ze hebben ze gewoon met een paar duizend mensen geisoleerd van inkopen en sanitair en onder internationale druk heeft de bevolking dit gewonnen. Die truuk hebben ze later met de politie ook uitgehaald.
Ik vind de markt leuker om over heen te lopen dan die van Chichi. Ook hier een opvallende kerk. In de sacristie is een kappel ingericht waar heel veel devote mensen knielen. Dat gaat hier op een bijzoindere manier en wordt zeer hardop gebeden, maar dat lijkt op huilen en schreeuwen. Er komt in ieder geval veel emotie aan te pas.
Er is een nieuw museumpje in Santiago over de heup weeftechniek, dat is een bedreigde kunst en men probeert het hiermee in stand te houden.
Bij de haven laat ik iemand mij naar Maximon (San Simon, of de slechte heilige) begeleiden. Een van oorsprong Maya heilige, die ze nooit hebben verlaten. Het beeld heeft wel wat weg van Tio in Bolivia, ook zo een soort afgod ionder het mom van: als god ons niet helpt, of misschien toch niet bestaat, dan zal Maximon het wel doen. Maximon verhuist ieder jaar naar een andere woning en wordt bewaakt door de Confraters. Bij de gevedsrituelen komt ook veel drank te pas, vuur, kaarsen en Maximon rookt altijd een sigaar.Ik mag bij de ceremonie zijn (tegen betaling) en mag ook foto's maken (ook tegen betaling). Dat is lastig want het is heel rokerig. Ik moet per foto betalen, maar kom overeen dat dat wel per gelukte foto zal zijn.
Je moet met dit soort rituelen wel voldoende respectvol zijn. Het schijnt dat in Chichi een tijd geleden een Amerikaan is gelyncht omdat hij zich niet helemaal gedroeg volgens de etiquette.
IN de middag ga ik maar lunchen bij D'Noz en raak aan de praat met een Israelisch stel (van het busje gisteren) en een Australisch stel. Aan contacten hier geen gebrek.
De stroom valt een paar keer uit als ik aan het interentten ben en dat is knap vervelend, dus ik weiger te betalen. De beheerder, geen onaardige knul schijnt zich meer bezig te houden met dat het zijn schuld niet is, dan dat ik niets heb kunnen doen. Maar dat soort kwaliteitsideeen zijn hier nog ver te zoeken.
De foto's van Lago Atitlan en diverse activiteiten:
http://picasaweb.google.com/recumbent.tom.picasa/LagoAtitlan#
Saturday, July 10, 2010
Tuesday, July 6, 2010
Summary between El Mirador and my trip to Lago Atitlan
After my hiking to El Mirador I first wanted to go to Lanquin and Semuc Champey, but after a terrible drive of 4 hours I discovered that I needed a day of. So I decided to go to Coban and one day later to Salama. In Coban is not very much to see, neither in Salama, but Salama is the town from which I would meet my Foster child Waldemar, for the first time.
There are worse places in the world than Salama and I made some nice trips to San Jeronimo (an old sugar mill) and Las Cataractes (Saltas) de Chilasco, a beautiful hiking to the highest cascades of central America.
On June 2nd it was the big day, I would meet my foster child. I sponsor the family (village) by Plan International.
http://plan-international.org/, since about 12 years, and Waldemar is now 16 years old.
I went to the Salama office of Plan and a translator (Alma), the family coach (Fransisco) and the driver (Arturo) brought me to Cimientos 3 Cruces, a small village far away and high up in the mountains. I had expected only to meet the family, but we drove to the schoolyard and there I discovered that half the village was present. In their best suites and it looked like a big party. Several speeches were held (the president of a committee, the head master etc.) and after that a performance started of all classes, singing and dancing. At the end I myself speeched, again by heart, in Spanish and the father of Waldemar speeched also.
Then we went to the house of the family (not their own house anymore, because the family has moved to Cubulco, because of the study of Waldemar) for lunch. After lunch we went to Cubulco and I gave the family some presents (food etc. from the supermarket) and to the boys (Waldemar and his brother Julio) a football shirt. This was a day never to forget. I appreciate very much the work Plan is doing and I am glad to be part of it.
The next day I left for Rio Dulce and after several busses and a lancha trip I arrived around 17:00 in Finca Tatin, a very nice jungle lodge with a perfect atmosphere. It is an eco-lodge with nice guests, good food, lots of activity possibilities and a very good Cabana. From there we made some trips to Livingston, La Playa Blanca (a marvellous caribean beach), the Seven Altars (cascades in which we could swim) and a Q'eqchi-Maya village (including a nice dive in a cave-lake).
After 3 days I unfortunately had to leave again, heading for other surprises. Without a real plan I arrived this morning in Rio Dulce again and decided to go to Lago Atitlan, probably to a completely other kind of world. I am still enjoying this trip very much.
There are worse places in the world than Salama and I made some nice trips to San Jeronimo (an old sugar mill) and Las Cataractes (Saltas) de Chilasco, a beautiful hiking to the highest cascades of central America.
On June 2nd it was the big day, I would meet my foster child. I sponsor the family (village) by Plan International.
http://plan-international.org/, since about 12 years, and Waldemar is now 16 years old.
I went to the Salama office of Plan and a translator (Alma), the family coach (Fransisco) and the driver (Arturo) brought me to Cimientos 3 Cruces, a small village far away and high up in the mountains. I had expected only to meet the family, but we drove to the schoolyard and there I discovered that half the village was present. In their best suites and it looked like a big party. Several speeches were held (the president of a committee, the head master etc.) and after that a performance started of all classes, singing and dancing. At the end I myself speeched, again by heart, in Spanish and the father of Waldemar speeched also.
Then we went to the house of the family (not their own house anymore, because the family has moved to Cubulco, because of the study of Waldemar) for lunch. After lunch we went to Cubulco and I gave the family some presents (food etc. from the supermarket) and to the boys (Waldemar and his brother Julio) a football shirt. This was a day never to forget. I appreciate very much the work Plan is doing and I am glad to be part of it.
The next day I left for Rio Dulce and after several busses and a lancha trip I arrived around 17:00 in Finca Tatin, a very nice jungle lodge with a perfect atmosphere. It is an eco-lodge with nice guests, good food, lots of activity possibilities and a very good Cabana. From there we made some trips to Livingston, La Playa Blanca (a marvellous caribean beach), the Seven Altars (cascades in which we could swim) and a Q'eqchi-Maya village (including a nice dive in a cave-lake).
After 3 days I unfortunately had to leave again, heading for other surprises. Without a real plan I arrived this morning in Rio Dulce again and decided to go to Lago Atitlan, probably to a completely other kind of world. I am still enjoying this trip very much.
Pictures added
I added pictures to the postings of Coban/Salama, my meeting with Waldemar and Finca Tatin
Finca Tatin, deel 2
Mijn ritimpressie van Salama naar Finca Tatin:
Guatemala heeft prima openbaar busvervoer. Er zijn allerlei soorten, van zeert luxe tot rammelkasten. De meest zichtbare zijn de Chicken busses, oude Amerikaanse schoolbussen. Stevige apparaten die kennelijk niet kapot te krijgen zijn. Van Salama vandaan heb ik eerst zo een Chicken bus genomen. Kost bijna niets. In El Rancho moest ik overstappen. De volgende bus stond al klaar, eigenlijk een gewoon exemplaar, beetje oud, maar doet het nog goed. Alternatief was de zeer luxe bus die direct doorrijd, maar pas heel laat zou vertrekken. Dan zou ik zeker de boot naar Finca Tatin niet halen, terwijl ik daarvoor juist om 7:00 was vertrokken in Salama. Dus de gewone lijnbus maar genomen, kost ook een poep en een scheet, stopt wel een paar keer, maar rijdt heel stabbiel zonder wagenziek te worden. Daarna nog een keer overstappen in Rio Hondo (allemaal keurige aansluitingen) en totaal 6 uur later ben ik in Rio Dulce, ruim op tijd voor de lancha (boot) die maar 2x per dag vaart.
De andere bussen zijn de al genoemde luxe bussen die ik van Guatemala naar Flores heb gehad en de collectivos (kleine 14 passagiers busjes) en speciale charterbusjes. Allemaal best wel goed busjes, maar ze rijden als gekken en daar hou ik in de bergen niet zo van, zeker met slechte wegen wort ik kennelijk wagenziek.
Rio Dulce is een belangrijk knooppunt, eigenlijk een drukke straat vol met winkels. Een heel hoge brug over de Lago de Izabal en heel veel Lanchas.
Om 14:00 vertrekt de lancha eindelijk (moeswt 13:30 zijn). De boot gaat met een vaartje van ca 50 km per uur over het meer, soms gaat hij wat langzamer om wat minder golven te veroorzaken of om ons de gelegenheid te geven wat foto´s te nemen. Er zijn behoorlijk wat golven en dus klapt de boot enorm op het water, vergt wel enige zitkunst. Na een uur varen leggen we even aan bij Finca Tatin, waar ik dus aan wal ga, samen met Angela en Mariella, moeder en dochter uit Argentinie.
In de Finca zijn leuke gezellige gasten, het grootste deel uit Israel, de 2 al genoemde Argentijnse dames en later nog een Amerikaanse familie, moeder, tante en 2 dochters. Er valt heel wat af te praten en we maken in wisselende samenstellingen dagtripjes.
Een dagtrip (samen met de Israeliers en de Argentijnse dames) gaat naat de 7 Altares, de Playa Blanca en Livingston. Allemaal met de lancha over de Caribische zee. De 7 Altares zijn een aantal plateaus in een rivier, waarlangs prima te wandelen is en waarin je ook lekker kunt zwemmen. Grote hilariteit natuurlijk bij de eerste hoge sprong in een van de poelen. La Playa Blanca is een echt Caribisch strand, daar zou je niet meer weg willen. Prima zwemmen, te heet om te zonnen en gewoon luieren. Daarna hebben we Livingston nog bezocht, een stadje dat volledig geisoleerd ligt en feitelijk alleen met de lancha te bereiken is. Het bijzondere aan dit stadje is dat het wordt vbewoond door de Garifunas, de voormalige negerslaven die ook ergens moesten wonen na het afschaffen van de slavernij (net als Belize). De typische muziek van de Garifunas is een mengeling van Reggae, en marimba (denk ik, want ik hoor van alles). Livingston is aardig om even een uurtje doorheen te lopen, maar niet meer dan dat.
Het avondeten in de Finca wordt samen genuttigd, keuze uit twee soorten (vlees/vis - vegetarisch), uitstekend en gezellig.
De volgende dag samen met 2 Israelische meiden en een gids gewandeld naar een Q´eqchi-Maya dor. Een mooie wandeling door het schitterende regenwoud.De gids had een verrassing voor ons in petto, een duik in een meer in een donkere grot. Vergt wel wat voorbereiding, maar dan heb je ook wat. Er moest een ladder mee om er weer uit te komen. Ik ben even naar achter in de grot gegaqan, waar het water in de diepte verdwijnt, maar toen ik vleermuizen zag, dacht ik maar beter weer naar voren te gaan, je weet maar nooit of ze Rabiës hebben (de kans is niet groot, maar je bent nagenoeg zeker ten dode opgeschreven, heb ik begrepen). Het water was heerlijk en het was ook wel spannend. Ik ben niet naar Lanquin en Semuc Champey geweest waar je vergelijkbaar vertier hebt, maar dan op veel grotere schaal, waar alle toeristen naar toe gaan, maar ik vond dit minstens zoveel charme hebben, maar dan zonder toeristen.
Het Q´eqchi Maya dorp maakt deel uit van een grote gemeenschap van dorpen, ca 9000 inwoners, die onder de naam Ak´tenamit zichzelf ontwikkelen en dat betalen uit de opbrengst van de Artesania. Er is een hospitaal en een speciaal opleidingsinstituut voor handwerkers. Ziet er allemaal prima uit, primitief, maar duidelijk een goede ontwikkeling.
Gisteren avond leuk zitten praten met de nieuw aangekomen Amerikaanse dames (Laura, Della en 2 prachtige dochters), met veel gemeenschappelijke belangstellingen (Avatar, reizen e.d.). Daarna heb ik besloten om weer verder te trekken, waarnaartoe weet ik nog niet, maar in de richting van Rio Dulce en daarna naar Lago Atitlan.
Vanochtend een zware en zeer natte boottocht gehad, met de boot van de Finca. Als ik vooraf had geweten hoe nat dat zou worden, van overspattend water, had ik mijn nog natte kleren aangetrokken. Helemaal zijknat, dus. Maar goed alles droogt.
In Rio Dulce ben ik een beetje lost en heb niet echt een plan. Vlak bij is de Canon de Boqueron, maar om een of andere reden denk ik dat ik eigenlijk maar mijn volgende plek moet zoeke bij Lago Atitlan en San Pedro. Deze reis is ook een kwestie van keuzes maken, ik zie meer niet dan wel, maar dat voelt goed. Dus om 13:00 vertrekt mijn (luxe) bus naar het westen. Ik heb de luxe bus maar genomen ($12,50), omdat die continu doorrijdt en in Guatemala moet ik nog overstappen, dus ik zal wel laat in Panajachel aankomen (liever niet, maar het is niet anders).
Foto´s van Finca Tatin en activiteiten:
http://picasaweb.google.com/recumbent.tom.picasa/FincaTatin#
Guatemala heeft prima openbaar busvervoer. Er zijn allerlei soorten, van zeert luxe tot rammelkasten. De meest zichtbare zijn de Chicken busses, oude Amerikaanse schoolbussen. Stevige apparaten die kennelijk niet kapot te krijgen zijn. Van Salama vandaan heb ik eerst zo een Chicken bus genomen. Kost bijna niets. In El Rancho moest ik overstappen. De volgende bus stond al klaar, eigenlijk een gewoon exemplaar, beetje oud, maar doet het nog goed. Alternatief was de zeer luxe bus die direct doorrijd, maar pas heel laat zou vertrekken. Dan zou ik zeker de boot naar Finca Tatin niet halen, terwijl ik daarvoor juist om 7:00 was vertrokken in Salama. Dus de gewone lijnbus maar genomen, kost ook een poep en een scheet, stopt wel een paar keer, maar rijdt heel stabbiel zonder wagenziek te worden. Daarna nog een keer overstappen in Rio Hondo (allemaal keurige aansluitingen) en totaal 6 uur later ben ik in Rio Dulce, ruim op tijd voor de lancha (boot) die maar 2x per dag vaart.
De andere bussen zijn de al genoemde luxe bussen die ik van Guatemala naar Flores heb gehad en de collectivos (kleine 14 passagiers busjes) en speciale charterbusjes. Allemaal best wel goed busjes, maar ze rijden als gekken en daar hou ik in de bergen niet zo van, zeker met slechte wegen wort ik kennelijk wagenziek.
Rio Dulce is een belangrijk knooppunt, eigenlijk een drukke straat vol met winkels. Een heel hoge brug over de Lago de Izabal en heel veel Lanchas.
Om 14:00 vertrekt de lancha eindelijk (moeswt 13:30 zijn). De boot gaat met een vaartje van ca 50 km per uur over het meer, soms gaat hij wat langzamer om wat minder golven te veroorzaken of om ons de gelegenheid te geven wat foto´s te nemen. Er zijn behoorlijk wat golven en dus klapt de boot enorm op het water, vergt wel enige zitkunst. Na een uur varen leggen we even aan bij Finca Tatin, waar ik dus aan wal ga, samen met Angela en Mariella, moeder en dochter uit Argentinie.
In de Finca zijn leuke gezellige gasten, het grootste deel uit Israel, de 2 al genoemde Argentijnse dames en later nog een Amerikaanse familie, moeder, tante en 2 dochters. Er valt heel wat af te praten en we maken in wisselende samenstellingen dagtripjes.
Een dagtrip (samen met de Israeliers en de Argentijnse dames) gaat naat de 7 Altares, de Playa Blanca en Livingston. Allemaal met de lancha over de Caribische zee. De 7 Altares zijn een aantal plateaus in een rivier, waarlangs prima te wandelen is en waarin je ook lekker kunt zwemmen. Grote hilariteit natuurlijk bij de eerste hoge sprong in een van de poelen. La Playa Blanca is een echt Caribisch strand, daar zou je niet meer weg willen. Prima zwemmen, te heet om te zonnen en gewoon luieren. Daarna hebben we Livingston nog bezocht, een stadje dat volledig geisoleerd ligt en feitelijk alleen met de lancha te bereiken is. Het bijzondere aan dit stadje is dat het wordt vbewoond door de Garifunas, de voormalige negerslaven die ook ergens moesten wonen na het afschaffen van de slavernij (net als Belize). De typische muziek van de Garifunas is een mengeling van Reggae, en marimba (denk ik, want ik hoor van alles). Livingston is aardig om even een uurtje doorheen te lopen, maar niet meer dan dat.
Het avondeten in de Finca wordt samen genuttigd, keuze uit twee soorten (vlees/vis - vegetarisch), uitstekend en gezellig.
De volgende dag samen met 2 Israelische meiden en een gids gewandeld naar een Q´eqchi-Maya dor. Een mooie wandeling door het schitterende regenwoud.De gids had een verrassing voor ons in petto, een duik in een meer in een donkere grot. Vergt wel wat voorbereiding, maar dan heb je ook wat. Er moest een ladder mee om er weer uit te komen. Ik ben even naar achter in de grot gegaqan, waar het water in de diepte verdwijnt, maar toen ik vleermuizen zag, dacht ik maar beter weer naar voren te gaan, je weet maar nooit of ze Rabiës hebben (de kans is niet groot, maar je bent nagenoeg zeker ten dode opgeschreven, heb ik begrepen). Het water was heerlijk en het was ook wel spannend. Ik ben niet naar Lanquin en Semuc Champey geweest waar je vergelijkbaar vertier hebt, maar dan op veel grotere schaal, waar alle toeristen naar toe gaan, maar ik vond dit minstens zoveel charme hebben, maar dan zonder toeristen.
Het Q´eqchi Maya dorp maakt deel uit van een grote gemeenschap van dorpen, ca 9000 inwoners, die onder de naam Ak´tenamit zichzelf ontwikkelen en dat betalen uit de opbrengst van de Artesania. Er is een hospitaal en een speciaal opleidingsinstituut voor handwerkers. Ziet er allemaal prima uit, primitief, maar duidelijk een goede ontwikkeling.
Gisteren avond leuk zitten praten met de nieuw aangekomen Amerikaanse dames (Laura, Della en 2 prachtige dochters), met veel gemeenschappelijke belangstellingen (Avatar, reizen e.d.). Daarna heb ik besloten om weer verder te trekken, waarnaartoe weet ik nog niet, maar in de richting van Rio Dulce en daarna naar Lago Atitlan.
Vanochtend een zware en zeer natte boottocht gehad, met de boot van de Finca. Als ik vooraf had geweten hoe nat dat zou worden, van overspattend water, had ik mijn nog natte kleren aangetrokken. Helemaal zijknat, dus. Maar goed alles droogt.
In Rio Dulce ben ik een beetje lost en heb niet echt een plan. Vlak bij is de Canon de Boqueron, maar om een of andere reden denk ik dat ik eigenlijk maar mijn volgende plek moet zoeke bij Lago Atitlan en San Pedro. Deze reis is ook een kwestie van keuzes maken, ik zie meer niet dan wel, maar dat voelt goed. Dus om 13:00 vertrekt mijn (luxe) bus naar het westen. Ik heb de luxe bus maar genomen ($12,50), omdat die continu doorrijdt en in Guatemala moet ik nog overstappen, dus ik zal wel laat in Panajachel aankomen (liever niet, maar het is niet anders).
Foto´s van Finca Tatin en activiteiten:
http://picasaweb.google.com/recumbent.tom.picasa/FincaTatin#
Sunday, July 4, 2010
Finca Tatin
Ik ben gisteren aangekomen in Finca Tatin, een heerlijk jungle hotelletje aan de Rio Tatin, tussen Rio Dulce en Livingston. In dit hotel is geen internet, ik ben nu op een dagtripje in Livingston en gebruik daar dus internet.
Het hotel is heerlijk, prima sfeer een prachtige bungalow als kamer midden in de bush. Leuke gasten, niet te veel, een vriendelijke ontvangst en geen poespas (electriciteit tussen 18:00 en 22:00). Voldoende hangmatten op de veranda´s. In de nacht lekker slapen op jungle geluiden. Het eten is heerlijk, met de hele groep tegelijk. Wat wil je nog meer. Ik zal hier zeker een paar dagen blijven, want het bevalt me prima.
Het is snikheet en s nachts regent het, dus echt tropisch. Vandaag met een stuk of 10 mensen een dagtocht gemaakt naar een soort watervallen, naar een Caribisch wit strand en naar Livingston. Dat moet ik nog even gaan bekijken dat ga ik dus nu doen, want dadelijk vertrekt de lancha weer, naar het hotel.
Ik schrijf dus zeker een paar dagen niet.
Het hotel is heerlijk, prima sfeer een prachtige bungalow als kamer midden in de bush. Leuke gasten, niet te veel, een vriendelijke ontvangst en geen poespas (electriciteit tussen 18:00 en 22:00). Voldoende hangmatten op de veranda´s. In de nacht lekker slapen op jungle geluiden. Het eten is heerlijk, met de hele groep tegelijk. Wat wil je nog meer. Ik zal hier zeker een paar dagen blijven, want het bevalt me prima.
Het is snikheet en s nachts regent het, dus echt tropisch. Vandaag met een stuk of 10 mensen een dagtocht gemaakt naar een soort watervallen, naar een Caribisch wit strand en naar Livingston. Dat moet ik nog even gaan bekijken dat ga ik dus nu doen, want dadelijk vertrekt de lancha weer, naar het hotel.
Ik schrijf dus zeker een paar dagen niet.
Saturday, July 3, 2010
Nog steeds Salama
Een sfeer impressie van een totaal niet touristisch stadje, zomaar in de provincie.
Ik heb een tijdje door Salama gezwalkt en dit stadje eens op mij in laten werken. Stank van brommers, herrie van verkeer en lokale nieuwsomroepers, drukke, rommelige, volle straten, marktstalletjes, winkeltjes, restaurants met vooral pollo, pollo en nog eens pollo.
Kleuren te over en vriendelijke en nieuwsgierige mensen. Een overvol luierend Plaza Central. Cash automaten die niet werken, gelukkig doet er een het wel.
Een goed restaurant, tussen de comedores met pollo, pollo en nog eens pollo. Zelfs in het goede restaurant is het moeilijk om aan de kip te ontsnappen, maar daar hebben ze tenminste een champignosaus bij gedaan.
Dit is de gift die Guatemala mij gunt, nadat ik van de bekende attracties ben afgeweken. Hier ga ik voor. Dit laat ik maar vooral op mij inwerken.
Ik ga dus maar niet naar Semuc Champey en Lanquin. Ik wou mijn ontdekkingstocht maar vooral richten op wat IK kan ontdekken. Dat is genieten!!!!!
Ik heb een tijdje door Salama gezwalkt en dit stadje eens op mij in laten werken. Stank van brommers, herrie van verkeer en lokale nieuwsomroepers, drukke, rommelige, volle straten, marktstalletjes, winkeltjes, restaurants met vooral pollo, pollo en nog eens pollo.
Kleuren te over en vriendelijke en nieuwsgierige mensen. Een overvol luierend Plaza Central. Cash automaten die niet werken, gelukkig doet er een het wel.
Een goed restaurant, tussen de comedores met pollo, pollo en nog eens pollo. Zelfs in het goede restaurant is het moeilijk om aan de kip te ontsnappen, maar daar hebben ze tenminste een champignosaus bij gedaan.
Dit is de gift die Guatemala mij gunt, nadat ik van de bekende attracties ben afgeweken. Hier ga ik voor. Dit laat ik maar vooral op mij inwerken.
Ik ga dus maar niet naar Semuc Champey en Lanquin. Ik wou mijn ontdekkingstocht maar vooral richten op wat IK kan ontdekken. Dat is genieten!!!!!
Kennismaken met mijn foster kind Waldemar
Sinds 12 jaar doneer ik aan Plan, het vroegere Foster Parents Plan, ivm een jongen in Guatemala. Waldemar is inmiddels 16 jaar. Het werd eens tijd om kennis te maken. Zeker omdat hij vorig jaar schreef dat hij het leuk zou vinden, als ik in Guatemala zou zijn, dat ik langs zou komen. Zo gezegd, zo gedaan. Plan heeft me erg goed geholpen en ze waren erg enthousiast. Normaal duurt een voorbereiding, gezien de formaliteiten ca 9 weken, maar dat hebben ze sterk verkort (mijn voorbereiding van deze reis was nl veel korter). Ik had afgesproken om 1 juli in Rabinal te zijn, plus of min een dag of wat, omdat mijn reis niet eenvoudig te plannen is. Alhier heb ik, na mijn trip naar El Mirador, gevraagd of het inderdaad naar 2 juli verschoven kon worden. Het leek erop dat ze wat moeilijk deden, maar achteraf snap ik echt wel waarom, details later.
Om 7:00 vertrokken we, Francisco, de gezinscoach, Alma, de tolk en Arturo, de chauffeur met de 4x4 vanuit Salama naar Rabinal. Ik had niet om een tolk gevraagd, maar af en toe vond ik het toch wel heerlijk dat Alma er bij was, want anders mis je net een belangrijk detail. In Rabinal aangekomen, waar Plan net een splinternieuw kantoor had betrokken werd ik welkom geheten en toegesproken door de manager, die mij wel duizend keer bedankte voor de steun en dat ze allemaal blij waren dat ik op bezoek kwam. Overigens Plan fostert in Guatemala 48000 kinderen, dmv. 7 kantoren.
Dus wij op weg naar Cimientos 3 Cruces een zeer afgelegen bergdorp op 2100 m hoogte. Eerst een enorm bochtige weg, waar ik zowel op de heen als op de terugweg groen en geel van zag. Daarna een onverhard pad, met gaten en kloven, niet te beschrijven, gedurende ca. 1 uur. En dat allemaal tijdens de wedstrijd Nederland-Brazilie, waarbij wij natuurlijk favoriet waren.
In Cimientos 3 Cruces moesten we over een nog onmogelijker paadje, waarvan we een paar rotsblokken moesten verwijderen, naar de school rijden. Daar aangekomen kwamen er eerst een heleboel kinderen naar mij toe die me allemaal een handje wilden schudden. Ik dacht dat dat wel nieuwsgierigheid zou zijn. Op het schoolplein zat het vol met hele gezinnen, de feest versiering hing er en er stond een stereo muziek uit te brullen. En ja hoor dat was allemaal vanwege de Padrino uit dat verre Nederland die zijn Ahijado Waldemar kwam opzoeken.
Het begon eerst met toespraken van diverse hoogwaardigheidsbekleders, de voorzitter van een 'Comite tot steun van de gemeenschap', het hoofd van de school, de gezinscoach, waarna het feestprogramma pas echt inzette. Alle klassen hadden iets voorbereid, varierend van een dans tot zingen. Niet altijd even gelijk en de muziek wilde ook nog wel even blijven steken, maar dat mag geen naam hebben (waar is het wel perfect?). Na een half uurtje kwam Waldemar met zijn vader met mij kennis maken. Ook zijn broer Julio was erbij, die geestelijk gehandicapt is, maar er ontzettend veel plezier in had dat hij direct voor mijn voeten mocht zitten.
Nu was ik wel blij dat Alma, de tolk, er bij was, want ook ik heb zo mijn emoties en dan is het Spaans verstaan wel wat lastiger.
Nu was ik aan de beurt voor een speech. Ik heb in het Spaans allerlei aardige dingen gezegd, ook nu maar weer uit het hoofd, want ik had geen tijd om het behoorlijk op papier te zetten. Ze vertelden mij achteraf dat het heel mooi was en goed te begrijpen, dus dat geloof ik dan maar. Als laatste was de vader van Waldemar, Marcario, aan de beurt. Een heel vriendelijke man, die een goede toespraak in het Spaans en in de lokale taal hield.
Toen was het tijd voor de familie en mij om te gaan lunchen, nou ja: we liepen met ons allen, met een groot gevolg en twee volg autos naar hun huis. Dat was inmiddels hun huis niet meer, want vanwege de studie van Waldemar zijn ze verhuisd naar Cubulco, beneden in het dal. Maar goed, in dit huis zaten we te praten en kregen we een lunch aangeboden. Daar heb ik ook kennis gemaakt met de moeder, Sebastiana, wiens plaats toch in de keuken is. Na de lunch kreeg ik Cusha aangeboden en gelukkig heb ik die niet geweigerd, want dan had niemand wat gehad. Cusha is de lokaal gestookte likeur, smaakt wel prima, maar ik moest aan de bochtige hobbelige weg terug denken, dus ik heb mij maar gematigd tot een glas.
Ik snapte nu helemaal waarom het verzetten met een dag zo lastig was. Het was ook nog marktdag, dus extra lastig. Als ze me hadden geschreven dat hier ca 150 gezinnen en twee scholen bij betrokken zouden zijn had ik mij diep geschaamd voor die dag verschuiving.
Na de lunch zijn we met onze 4x4 en de familie naar hun woonplaats gereden. Daar heb ik Waldemar en Julio een voetbalshirt cadeau gedaan, die waren daar heel gelukkig mee. Pa en ma heb ik voorzien van allerlei voedingsmiddelen, zoals suiker, rijst en je kunt het zo gek niet bedenken wat in de super maar te koop is.
Iedereen super gelukkig.
Ik stond nu in het zonnetje, maar ik vind dat Plan en de lokale gezinnen in het zonnetje moesten staan. Die zetten daar een supergoede ontwikkel prestatie neer. Zo een gemeenschap vaart daar zeer wel bij. Je merkt hier duidelijk het positieve imago dat Plan heeft bij de lokale bevolking. Ook in Salama, Coban en Chilasco kun je dat goed aan de mensen merken aan de wijze waarop ze op de naam Plan reageren. Ik ben blij dat ik daaraan een bijdrage kan leveren.
Dat Nederland van Brazilie heeft gewonnen is wel mooi en heeft in de auto wel de nodige herrie veroorzaakt, maar deze herinnering is blijvend en een superdag!!!!
Ik heb zelf een paar fotos gemaakt, die ik binnenkort, bij betere faciliteiten wel op de blog zal zetten. Maar de echte reportage komt pas over ca 2 maanden, want Francisco heeft een komplete story gemaakt. Dat kost alleen enige tijd om die te verwerken.
De eerste foto´s, door mijzelf gemaakt, de fotoreportage van Plan komt over ca 2 maanden: http://picasaweb.google.com/recumbent.tom.picasa/WaldemarInCimientos3Cruces#
Om 7:00 vertrokken we, Francisco, de gezinscoach, Alma, de tolk en Arturo, de chauffeur met de 4x4 vanuit Salama naar Rabinal. Ik had niet om een tolk gevraagd, maar af en toe vond ik het toch wel heerlijk dat Alma er bij was, want anders mis je net een belangrijk detail. In Rabinal aangekomen, waar Plan net een splinternieuw kantoor had betrokken werd ik welkom geheten en toegesproken door de manager, die mij wel duizend keer bedankte voor de steun en dat ze allemaal blij waren dat ik op bezoek kwam. Overigens Plan fostert in Guatemala 48000 kinderen, dmv. 7 kantoren.
Dus wij op weg naar Cimientos 3 Cruces een zeer afgelegen bergdorp op 2100 m hoogte. Eerst een enorm bochtige weg, waar ik zowel op de heen als op de terugweg groen en geel van zag. Daarna een onverhard pad, met gaten en kloven, niet te beschrijven, gedurende ca. 1 uur. En dat allemaal tijdens de wedstrijd Nederland-Brazilie, waarbij wij natuurlijk favoriet waren.
In Cimientos 3 Cruces moesten we over een nog onmogelijker paadje, waarvan we een paar rotsblokken moesten verwijderen, naar de school rijden. Daar aangekomen kwamen er eerst een heleboel kinderen naar mij toe die me allemaal een handje wilden schudden. Ik dacht dat dat wel nieuwsgierigheid zou zijn. Op het schoolplein zat het vol met hele gezinnen, de feest versiering hing er en er stond een stereo muziek uit te brullen. En ja hoor dat was allemaal vanwege de Padrino uit dat verre Nederland die zijn Ahijado Waldemar kwam opzoeken.
Het begon eerst met toespraken van diverse hoogwaardigheidsbekleders, de voorzitter van een 'Comite tot steun van de gemeenschap', het hoofd van de school, de gezinscoach, waarna het feestprogramma pas echt inzette. Alle klassen hadden iets voorbereid, varierend van een dans tot zingen. Niet altijd even gelijk en de muziek wilde ook nog wel even blijven steken, maar dat mag geen naam hebben (waar is het wel perfect?). Na een half uurtje kwam Waldemar met zijn vader met mij kennis maken. Ook zijn broer Julio was erbij, die geestelijk gehandicapt is, maar er ontzettend veel plezier in had dat hij direct voor mijn voeten mocht zitten.
Nu was ik wel blij dat Alma, de tolk, er bij was, want ook ik heb zo mijn emoties en dan is het Spaans verstaan wel wat lastiger.
Nu was ik aan de beurt voor een speech. Ik heb in het Spaans allerlei aardige dingen gezegd, ook nu maar weer uit het hoofd, want ik had geen tijd om het behoorlijk op papier te zetten. Ze vertelden mij achteraf dat het heel mooi was en goed te begrijpen, dus dat geloof ik dan maar. Als laatste was de vader van Waldemar, Marcario, aan de beurt. Een heel vriendelijke man, die een goede toespraak in het Spaans en in de lokale taal hield.
Toen was het tijd voor de familie en mij om te gaan lunchen, nou ja: we liepen met ons allen, met een groot gevolg en twee volg autos naar hun huis. Dat was inmiddels hun huis niet meer, want vanwege de studie van Waldemar zijn ze verhuisd naar Cubulco, beneden in het dal. Maar goed, in dit huis zaten we te praten en kregen we een lunch aangeboden. Daar heb ik ook kennis gemaakt met de moeder, Sebastiana, wiens plaats toch in de keuken is. Na de lunch kreeg ik Cusha aangeboden en gelukkig heb ik die niet geweigerd, want dan had niemand wat gehad. Cusha is de lokaal gestookte likeur, smaakt wel prima, maar ik moest aan de bochtige hobbelige weg terug denken, dus ik heb mij maar gematigd tot een glas.
Ik snapte nu helemaal waarom het verzetten met een dag zo lastig was. Het was ook nog marktdag, dus extra lastig. Als ze me hadden geschreven dat hier ca 150 gezinnen en twee scholen bij betrokken zouden zijn had ik mij diep geschaamd voor die dag verschuiving.
Na de lunch zijn we met onze 4x4 en de familie naar hun woonplaats gereden. Daar heb ik Waldemar en Julio een voetbalshirt cadeau gedaan, die waren daar heel gelukkig mee. Pa en ma heb ik voorzien van allerlei voedingsmiddelen, zoals suiker, rijst en je kunt het zo gek niet bedenken wat in de super maar te koop is.
Iedereen super gelukkig.
Ik stond nu in het zonnetje, maar ik vind dat Plan en de lokale gezinnen in het zonnetje moesten staan. Die zetten daar een supergoede ontwikkel prestatie neer. Zo een gemeenschap vaart daar zeer wel bij. Je merkt hier duidelijk het positieve imago dat Plan heeft bij de lokale bevolking. Ook in Salama, Coban en Chilasco kun je dat goed aan de mensen merken aan de wijze waarop ze op de naam Plan reageren. Ik ben blij dat ik daaraan een bijdrage kan leveren.
Dat Nederland van Brazilie heeft gewonnen is wel mooi en heeft in de auto wel de nodige herrie veroorzaakt, maar deze herinnering is blijvend en een superdag!!!!
Ik heb zelf een paar fotos gemaakt, die ik binnenkort, bij betere faciliteiten wel op de blog zal zetten. Maar de echte reportage komt pas over ca 2 maanden, want Francisco heeft een komplete story gemaakt. Dat kost alleen enige tijd om die te verwerken.
De eerste foto´s, door mijzelf gemaakt, de fotoreportage van Plan komt over ca 2 maanden: http://picasaweb.google.com/recumbent.tom.picasa/WaldemarInCimientos3Cruces#
Subscribe to:
Posts (Atom)