I had so much to do, so I did not have enough time to updat my blog in English. I will make a very concise description.
- Flores, Peten: a very nice hostal: Los Amigos.
-I had to wait some time for the organisation of my hiking tour to El Mirador. I would not go if there were not enough people to join me. So advertising and waiting. In between I walked several times on the peninsula oposite Flores. And I went to Tikal. Very impressive Maya site with big big temples.
- At last, on thursday we could go on our hiking tour, with the 8 of us. Julio, Michael, Jody, Jonathan, Cedric, Robert, Karly and I. Very different people, also from different countrys: Spain, Germany, France, USA and Holland.
Our guide, Raul, a small, tough guy who knew everything of the woods and of the Mayas and their sites. And Don Jose, the mules driver with our luggage.
2 days hiking to El Mirador, the biggest Maya site, lays 65 km from the nearest village, so a tough trip.
Visiting these very very big temples, the highest, La Danta, is 72 m, is an impressive experience.
The fourth day we were not able to leave because of heavy rainfall, Jeronimo was passing by. So on the fifth day we started on mules, until the first camping place and from there we hiked. The paths were very muddy and looked sometimes more like rivers than like paths. It took us 11 ours to arrive in La Carmelita again. Tired but satisfied. This experience will never disappear from my memory.
The next day I started to go for Lanquin, but on my way I changed my plans and paused in Coban. I was quite tired, the driver drove the car like crazy and I was in a time squeeze because I would meet my foster child these days and the possibility of shifting this appointment was unsure.
After Coban, not a very interesting town I went on to Salam, equally not so interesting, but at least near the meeting place with Waldemar.
From Salama I visited El Biotopo de Quetzal, and especially Los Faltas de Chilasco, the highest cascades of central America. A beautiful hiking. And at least I have heard the Quetzal singing, only I did not see him.
I am completely of the backpackers route, so now I have to speak Spanish, because noboduy here speaks English. The type of contact is also rather different, not touristic any more.
Thursday, July 1, 2010
Salama via Coban
Ik was aan het proberen om de afspraak met mijn Foster kind, via Plan, Waldemar, die op 1 juli gepland staat een dag naar achter te verschuiven. Dat viel niet echt mee door een lastige communicatie. Dus verder plannen van deze week werd een beetje lastig. Als het zou lukken zou ik nog net een dag in Semuc Champey en Lanquin kunnen doorbrengen. Maar goed ik ben dus in de shuttle gestapt en op wweg naar Lanquin. De chauffeur reed crazy over slechte wegen, we zaten opgesloten als haringen in een ton en de chauffeur gaf ons nauwelijks gelegenheid de benen te strekken, zelfs niet toen we voor een veerpont stonden te wachten en ik was behoorlijk moe nog van de wandeling. In Coban, na 4 uur, heb ik dus maar besloten om deze reis die nog 2 uur extra zou duren te onderbreken en even rust te nemen. Ik was drijfnat en misselijk, dus mijn conditie was niet opperbest. In het hotel waar ik aankwam bleken ze tijdelijk geen water te hebben, de gemeentelijke voorziening was stuk. Er werd water met trucks aangevoerd. Wasserijen deden het dus ook niet en dat is na zo een wandeltocht een eerste levensbehoefte, ik stonk als de hel. Gelukkig had ik nog wel wat schoons bewaard, maar daar komt ook een einde aan.
Verapaz was na de Spaanse inval in het land erg weerbarstig en de Spanjaarden konden het Achi-Maya volk wat hier woonde niet onder de duim krijgen. Fray Bartolome de Las Casas, de apostel van de Mayas heeft dat werk voor elkaar gekregen door gewoon vriendschap met ze te sluiten, ze te Kerstenen en vervolgens over te leveren aan de macht van de Spanjaarden, als makke schapen, zou ik zeggen. De provincie heet Verapaz, echte vrede, naar deze actie. Alles hier, hotels restaurants e.d., staat in het teken van monnikken.
Coban is geen wereldschokkende stad, dus ben ik de volgende dag verder gereisd naar Salama, nog minder wereldschokkend, maar de plaats waar de ontmoeting met Waldemar gaat plaats vinden. Inmiddels heeft Plan akkoord gegeven op vrijdag als ontmoetingsdag.
Woensdag ben ik in Salama aangekomen, het eerste beste hotel dat me geschikt leek heb ik maar genomen, dit keer met wat uitgebreidere luxe, eigen badkamer. Samen met de eigenaar ben ik op zoek gegaan naar informatie hoe ik deze twee dagen door kan brengen. Het is woensdag feestdag, dus info is gesloten. We komen aan bij Francisco Guzman een muziek leraar, speciaal op de marimba, natuurliefhebber, gids, medeoprichter van de Biotopo de Quetzal etc. etc. Een bijzondere man. Hij laat ons genieten van zijn marimba muziek kennis en natuurkennis en adviseert mij om naar Las Faltas de Chilasco te gaan, de hoogste watervallen van midden Amerika en die liggen in de Biotopo de Quetzal.
Woensdagmiddag ben ik eerst nog even naar San Jeronimo geweest voor het bezichtigen van een oude suikerfabriek. Oorspronkelijk was dit een wijngoed van een Dominicaans klooster, na de reconquista, met exquise wijn. Maar die zijn in de 19e eeuw het land uit gezet en daarna is het een suikerfabriek geworden van een Engelsman. Het spul doet het allemaal niet meer, maar de suikerrietpers en waterrad staan er nog en nog wat gebouwen en ketels. Het is nu een museum. Leuk om even door te brengen.
Vanochtend vroeg, 6:00 stap ik in de collectivo naar Chilasco. De helper van het busje vindt het maar vreemd dat ik haren op mijn armen heb en in mijn gezicht, dat leidt tot heel wat lachen. Inderdaad de lokalen hier hebben geen haren op de armen en nauwelijks baardgroei. Ik heb in diverse landen wel eens collectivos gezien, capaciteit 14 mensen die afgeladen waren en gedacht dat dat niet echt confortabel is. Maar nu zat ik er zelf in. Ik heb maar even geteld hoe vol vol dan is: 25 mensen en het hulpje op de buitentrap. Een voordeel: het is lekker warm, hier toch al niet zo een probleem, maar je hoeft je niet vast te houden, want bewegen gaat niet. En dat een uur lang. Wel gezellig.
In Chilasco is een kantoortje van het park, daar moet ik even wachten voor dat het om 7:00 open gaat. Dus raak ik aan de praat met Janet en haar moeder. Janet blijkt ook Foster kind te zijn van Plan, met Nederlandse Padrinos, dat is toevallig. Plan blijkt hier erg goed aangeschreven te zijn en mensen zijn erg blij met hun activiteiten.
Ik wordt zeer hartelijk ontvangen in het kantoortje, als enige toerist. Wendy wordt opgetrommeld, als mijn gids en ze krijgt een portofoon mee voor de veiligheid. Er schijnt een toerist verdwenen te zijn en dat willen ze niet nog een keer hebben. Wendy is 14 jaar en de oudste van een Marimba van kinderen, 9 in getal. De jongste is 9 maanden. Vader, 34 jaar, is ziek. De kindertjes moeten gevoed worden dus Wendy gaat na haar 10e jaar al niet meer naar school. Werken op het land en als gids. Het is nu laagseizoen, dus er wordt niet veel verdiend. Wendy is een pittige tante en we kletsen wel wat af in de 3 uur durende wandeling naar de watervallen en terug. Een prachtig pad door schitterende natuur, nevelwouden. We horen de Quetzal, maar zien hem jammer genoeg niet. Zou ook wel heel bijzonder zijn.
Om 11:00 zijn we terug. Toen ik besloot om koffie te gaan drinken rende Wendy ineens weg en kwam even later met een grote bak, veel te zoete, koffie aan. Zo hartelijk en gastvrij als de mensen hier zijn. En iedereen zegt goede dag. Ik vond Q35 voor zo een rondleiding wel wat erg weinig, dus dat is wat aangevuld. Gelukkig kreeg ze meteen na mij weer wat klandizie van Guatemalteekse klanten.
Ik ben overigens geheel van de backpackers route af en dat bevalt me eigenlijk ook wel weer. Het is wel aardig om deze mensen te ontmoeten, maar het blijft wel wat eenzijdig over dezelfde onderwerpen gaan: waar kom je vandaan, waar ga je naartoe, dat en dit is veel mooier en hoe lang ben je onderweg. En dat allemaal in het Engels. Ik moet nu wel Spaans spreken, want niemand spreekt hier Engels en het contact met de lokale mensen is veel ontspannener. Misschien ga ik maar eens niet de bekende plaatsen bezoeken, voor de laatste 2 weken, heowel dat bijna onvermijdelijk is. Ach we zullen wel zien.
De computer in dit hotel heeft wat beperkingen, dus de fotos komen later, zodra ik weer een vlotte PC tegenkom.
De foto´s toegevoegd:
http://picasaweb.google.com/recumbent.tom.picasa/CobanAndSalama#
Verapaz was na de Spaanse inval in het land erg weerbarstig en de Spanjaarden konden het Achi-Maya volk wat hier woonde niet onder de duim krijgen. Fray Bartolome de Las Casas, de apostel van de Mayas heeft dat werk voor elkaar gekregen door gewoon vriendschap met ze te sluiten, ze te Kerstenen en vervolgens over te leveren aan de macht van de Spanjaarden, als makke schapen, zou ik zeggen. De provincie heet Verapaz, echte vrede, naar deze actie. Alles hier, hotels restaurants e.d., staat in het teken van monnikken.
Coban is geen wereldschokkende stad, dus ben ik de volgende dag verder gereisd naar Salama, nog minder wereldschokkend, maar de plaats waar de ontmoeting met Waldemar gaat plaats vinden. Inmiddels heeft Plan akkoord gegeven op vrijdag als ontmoetingsdag.
Woensdag ben ik in Salama aangekomen, het eerste beste hotel dat me geschikt leek heb ik maar genomen, dit keer met wat uitgebreidere luxe, eigen badkamer. Samen met de eigenaar ben ik op zoek gegaan naar informatie hoe ik deze twee dagen door kan brengen. Het is woensdag feestdag, dus info is gesloten. We komen aan bij Francisco Guzman een muziek leraar, speciaal op de marimba, natuurliefhebber, gids, medeoprichter van de Biotopo de Quetzal etc. etc. Een bijzondere man. Hij laat ons genieten van zijn marimba muziek kennis en natuurkennis en adviseert mij om naar Las Faltas de Chilasco te gaan, de hoogste watervallen van midden Amerika en die liggen in de Biotopo de Quetzal.
Woensdagmiddag ben ik eerst nog even naar San Jeronimo geweest voor het bezichtigen van een oude suikerfabriek. Oorspronkelijk was dit een wijngoed van een Dominicaans klooster, na de reconquista, met exquise wijn. Maar die zijn in de 19e eeuw het land uit gezet en daarna is het een suikerfabriek geworden van een Engelsman. Het spul doet het allemaal niet meer, maar de suikerrietpers en waterrad staan er nog en nog wat gebouwen en ketels. Het is nu een museum. Leuk om even door te brengen.
Vanochtend vroeg, 6:00 stap ik in de collectivo naar Chilasco. De helper van het busje vindt het maar vreemd dat ik haren op mijn armen heb en in mijn gezicht, dat leidt tot heel wat lachen. Inderdaad de lokalen hier hebben geen haren op de armen en nauwelijks baardgroei. Ik heb in diverse landen wel eens collectivos gezien, capaciteit 14 mensen die afgeladen waren en gedacht dat dat niet echt confortabel is. Maar nu zat ik er zelf in. Ik heb maar even geteld hoe vol vol dan is: 25 mensen en het hulpje op de buitentrap. Een voordeel: het is lekker warm, hier toch al niet zo een probleem, maar je hoeft je niet vast te houden, want bewegen gaat niet. En dat een uur lang. Wel gezellig.
In Chilasco is een kantoortje van het park, daar moet ik even wachten voor dat het om 7:00 open gaat. Dus raak ik aan de praat met Janet en haar moeder. Janet blijkt ook Foster kind te zijn van Plan, met Nederlandse Padrinos, dat is toevallig. Plan blijkt hier erg goed aangeschreven te zijn en mensen zijn erg blij met hun activiteiten.
Ik wordt zeer hartelijk ontvangen in het kantoortje, als enige toerist. Wendy wordt opgetrommeld, als mijn gids en ze krijgt een portofoon mee voor de veiligheid. Er schijnt een toerist verdwenen te zijn en dat willen ze niet nog een keer hebben. Wendy is 14 jaar en de oudste van een Marimba van kinderen, 9 in getal. De jongste is 9 maanden. Vader, 34 jaar, is ziek. De kindertjes moeten gevoed worden dus Wendy gaat na haar 10e jaar al niet meer naar school. Werken op het land en als gids. Het is nu laagseizoen, dus er wordt niet veel verdiend. Wendy is een pittige tante en we kletsen wel wat af in de 3 uur durende wandeling naar de watervallen en terug. Een prachtig pad door schitterende natuur, nevelwouden. We horen de Quetzal, maar zien hem jammer genoeg niet. Zou ook wel heel bijzonder zijn.
Om 11:00 zijn we terug. Toen ik besloot om koffie te gaan drinken rende Wendy ineens weg en kwam even later met een grote bak, veel te zoete, koffie aan. Zo hartelijk en gastvrij als de mensen hier zijn. En iedereen zegt goede dag. Ik vond Q35 voor zo een rondleiding wel wat erg weinig, dus dat is wat aangevuld. Gelukkig kreeg ze meteen na mij weer wat klandizie van Guatemalteekse klanten.
Ik ben overigens geheel van de backpackers route af en dat bevalt me eigenlijk ook wel weer. Het is wel aardig om deze mensen te ontmoeten, maar het blijft wel wat eenzijdig over dezelfde onderwerpen gaan: waar kom je vandaan, waar ga je naartoe, dat en dit is veel mooier en hoe lang ben je onderweg. En dat allemaal in het Engels. Ik moet nu wel Spaans spreken, want niemand spreekt hier Engels en het contact met de lokale mensen is veel ontspannener. Misschien ga ik maar eens niet de bekende plaatsen bezoeken, voor de laatste 2 weken, heowel dat bijna onvermijdelijk is. Ach we zullen wel zien.
De computer in dit hotel heeft wat beperkingen, dus de fotos komen later, zodra ik weer een vlotte PC tegenkom.
De foto´s toegevoegd:
http://picasaweb.google.com/recumbent.tom.picasa/CobanAndSalama#
Wednesday, June 30, 2010
El Mirador
Dit was zo een intensieve belevenis, dat ik het maar gewoon chronologisch weergeef, dan komt het misschien nog een beetje goed.
Dag 1.
We zouden met 6 mensen gaan, Julio(Sp),Michael (D), Karly en Robert (USA), Jody (Au) en ik. Gisteren avond kwamen er nog twee jongelui aan die misschien meegingen, Jonathan en Cedric (Fr). Vanochtend om 4:45 moesten we dus bij het bureau zijn en het bleek dat de laatste twee toch meegingen. Jody is vannacht ziek geworden, voedselvergiftiging. Gisteren bij het canoen heeft ze een kipsandwich gegeten, die toch niet goed is geweest. Dus ze liep leeg en was tot niets in staat. Ze ging toch mee, maar wat zou dat worden???
De gids heet Raul en de muilezeldrijver Don Jose. Allebei oude rotten in het vak. Het is 2,5 uur rijden naar La Carmelita een dorpje aan het begin van het regenwoud. In La Carmelita worden voorraden ingeslagen en de equipment gehuurd en op 4 muilezels geladen. We vertrekken om 10:00 te voet. Na een uur blijkt dat Jody niet meer kan en wordt ze op de muilezel van Don Jose gezet.
Onderweg passeren ons heel veel arbeiders en muilezels met voorraden voor de opgravingen in El Mirador. Daar werken behalve de Archeologen normaal ca 300 arbeiders, nu (waarschijnlijk wegens geldgebrek) maar ca 50.
In dit regenwoud wordt en werd Gom getapt. Dat komt van de Chico Zapato (geloof ik). Die Gom werd gekookt en vormde dan een bal, werd naar de USA verscheept, geraffineerd en daar werd (m.b.v. suikertoevoeging) chewing gum van gemaakt. Chico, Chiclets. De gomtappers heten Chicleros. Die Chicleros hebben een heel padenstelsel gekapt. In die gomballen wilden ze ook nog wel eens Maya artefacten meesmokkelen, natuurlijk verboden, maar wie houdt het tegen?
We komen bij het einde van de beschaving terecht. Maar natuurlijk passeert ons een muilezeldrijver met het WK op zijn radio. En boven ons hoofd horen we de helikopter van de hoofdarcheoloog Dr. Richard Hansen, die in deze tijd zou aankomen. Hanson is al 30 jaar met de ontwikkeling van het Mirador bassin bezig, een gigantisch regenwoud, helemaal vol met Maya ruines. Je kunt nergens kijken of je ziet wel een bult waaronder een tempel of een graftombe zit. Duizenden!!! Hanson, die we later zullen ontmoeten is zeer bevlogen bezig ook met het regenwoud te beschermen, dat in hoog tempo wordt opgeslokt door boeren en houtkap. En de boeren komen ook weer, vooral veetelers met kudden die betaald zijn met drugsgeld. Wat een wereld. Hansen denkt dat het Mirador bassin alleen maar beschermd kan worden door het tourisme echt te ontwikkelen op een niet bedreigende wijze, dus geen autoweg, maar een smalspoorbaan, en El Mirrador goed zichtbaar maken.
Om 16:30, na ca. 25 km, komen we in Tintal aan, ook een tempelcomplex. Het regent af en toe en er is dus helaas geen zonsondergang te zien op de top van de tempel, die boven het woud uitsteekt.
De aankomst is wat chaotisch, want het lijkt erop dat er niets is geregeld voor onze slaapplaatsen. Raul is uitgeput en zegt dat alles wel goed komt. Raul is 54 jaar, heeft 7 jaar geleden een motor ongeluk gehad en loopt zo mank als het maar kan. Dus gaan we betrekkelijk langzaam, ik denk 4 km-hr, maar je merkt duidelijk dat dit heel zwaar voor hem is. Raul weet wel gigantisch veel van zowel de opgravingen, de Maya´s en het bos.
Hangmatten met muskietennetten installeren, eten en vroeg naar bed (19:00).
Ik moet een goede nacht maken, want tijdens het lopen val ik af en toe half in slaap, omdat het zo langzaam gaat, en dan ga ik onzorgvuldig lopen.
Dag 2
4:45 opstaan. Ontbijten, inpakken en wegwezen. Jody is wat beter, maar nog erg slap, ze gaat dus nog een gedeelte van de dag op de muilezel. De graftombes onderweg zijn van familieleden van de heersers van de Maya´s. Alles (nagenoeg, behalve wat nog niet ontdekt is) is leeggeroofd.
Onderweg zien we af en toe wat wild, apen (brulapen en spidermonkeys), herten e.d. We horen wel veel. We komen een opgraving van Petrochlyphen tegen, een heeltablet in de grond met allerlei tekens en symbolen. Vroeger lag deze weg ca. 1- 2 m lager. Dat is hoger gekomen door eeuwen afstervend woud. Kleine delen van dit pad hebben ze opgegraven.
Als we na 35 km, bekaf en doorweekt, vooral van zweet, aankomen wacht ons een verrassing. De mooiste douche die je je kunt voorstellen: een emmer met regenwater en een bakje erin om over je heen te gieten. Verrukkelijk!!!!!! Ik heb een douche nog nooit zo gewaardeerd. We gaan nog even de El Tigre tempel op, mat hetzelfde teleurstellende weer resultaat. Zonsonder en opgang zal ons niet gegund zijn. Maar wat een imposante aanblik, zover het oog rijkt bos.
Dag 3.
Uitslapen !!!! Om 8:00 krijgen we een rondleiding over het tempelcomplex. Dit complex, het grootste tempelcomplex van de Maya´s is rond 300 v C gestart en is lange tijd de overheersende stad geweest. Rond ca 150 nC is het verlaten, waarschijnlijk als gevolg van een ecologische crisis waardoor het voedsle opraakte. Ach waar hebben we meer ondergangen van rijken,door eigen toedoen, zien gebeuren. En zien we het nog?
La Danta (staat voor de Tapir, het grootste dier in dit regenwoud.), is de grootste tempel, feitelijk een heel complex aan tempels, samen met o.a. El Tigre, op allerlei manieren georienteerd opde zon. Maar het is ook de grootste piramide ter wereld ) groter dan Cheops. Hij is nu 72 m hoog,maar is hoger geweest. Pas een klein stuk is pas opgegraven en gereconstrueerd. Bij La Danta komen we Richard Hanson tegen, meteen groepnieuwe archeologen. Een uiterst vriendelijke, rustige man, die heel veel vertelt en ook zeer belangstellend naar ons is en het erg waardeert dat we deze tocht hebben gemaakt. Hansen heeft in Guatemala (en de wereld) veel aanzien, maar de bijbehorende arrogantie ontbreekt totaal. Hij verwelkomt Raul als een oude vrienden spreekt zijn waardering uit over deze taaie rakker. Raul is helemaal idolaat van Hanson, wat ons vooraf wel wat vooroordelen bezorgde, maar die zijn weggevallen.
In dit hele gebied, zich uitstrekkend over Yucatan, Chiapas, Guatemala, Honduras hebben 2000 jaar geleden almiljoenen mensen gewoond, stukken met eenbevolkingsdichtheid die vergelijkbaar is met die van Nederland nu.
Er zijn hier gigantische oorlogen gevoerd en de macht is gevallen en overgenomen door Tikal.
De rondleiding duurt tot ca 16:00, dan is het tijd voor rust. Niets wordt meer droog, alleen aan je eigen lijf kun je nog wat drogen.
Het is weer eten en vroeg naar bed. De hangmat die ik nu heb is een grote verschrikking, de hele nacht is een vechtpartij om enig comfort te vinden. Julio en Michael slapen in de tent. In de avond gaat het harder regenen. Jeronymo raast over het land. Wat in nederland regendruppels zijn, zijn hier bakken. Het eerst droge land verandert in een meer. We hangen gelukkig boven de grond en er ligt een dammetje om ons afdak heen, dus wij overstromen niet.
Dag 4.
Raulbesluit dat het te gevaarlijk is om te gaan, het hoogtepunt van de storm zal rond 11:00 liggen. Dat wordt een saaie dag. In de ochtend zijn we al onze hulpmiddelen geschikt aan het maken voor een verblijf in stromende regen. Modder weggraven, afschermingen verbeteren. We doen wat spelletjes, slapen af en toe en wat moet je nog meer doen????
Raulbelooft iedere keer dat hij met Hanson gaat praten om van drogere verblijven gebruik te kunnen maken (capaciteit voor 300 en in gebruik maar ca 50). Maar Hanson is andere dingen aan het doen en niet bereikbaar.
Morgen gaan we, tegen betaling met muilezels onderweg, tenminste 6 van ons. Jonathan en Cedric besluiten om te gaan lopen.
Apart stel.Jonathan is 22, resit ontzettend veel, een beetje een vrijbuiter, ziet er ook zo uit. Cedric zijn broertje van 14 jaar komt in de vakanties naar hem toe en reist dan mee. Een heelbijzonder stel. Alle vraagtekens over verantwoord of niet zijn besproken en beantwoord. Ze lijken het te redden en lopen niet in 7 sloten tegelijk, behalve hier dan.
Dag 5
We zouden om 6:00 vertrekken, dat wordt door het wachten op de muilezels dus 7:45. Hoogst irritant. Slechts een paar muilezels hebben echte zadels, die reserveren we voor de dames.Dat wordt dus rijden op een dekzeil en zonder stijgbeugels. Er bestaan comfortabelere manieren. Er bestaan 4 houdingen: wijdbeens, knieen vooruit, of 1 knie vooruit halfwijdbeens. De ezel is de baas over de weg en laat zich mondjesmaat bijsturen d.m.v. het touw. Dat leidt af en toe tot duikpartijen onder takken door, waarbij je net niet uit het dekzeil wordt gewipt.
Na een uurtje komen we in het deel van de overstromingen, pittige rivieren waar eerst alleen een pad lag. Die beesten kunnen wel wat aan.
Ook dit wordt wel door de schommeling wat slaapverwekkend, maar daar mag je niet aan toegeven, vanwege de eerder genoemde verrassingen. Ook bergaf is behoorlijk oppassen en vastgrijpen.
Om 13:00 komen wein Tintal aan. Jonathan en Cedric blijken er al te zijn. Zij vonden het wel meevallen. Lunch en tegen onze verwachting besluit dedrijver dat hij niet verder gaat.Beloofd was dat we zouden proberen La Carmelita te halen. Hij zegt dat het gaat regenen, wij denken dat hij geen passagiers meemag nemen van de eigenaar. We betalen de helft en besluiten verder te gaan lopen.
Mijn kleine teen doet behoorlijk zeer van de heenweg, maar alles went, zalwel een stevige blaar worden. Raul waarschuwt dat het zwaar wordt,maar dat hebben we eerder gehoord.Hijzelf gaat welop een muilezel, met verontschuldigingen. Gelukkig maar, want hij zou ons maar enorm vertragen.
Langzaam aan splitsen we ons op in kleinere groepjes of vallen helemaaluit elkaar. De route is eenvoudig, maar het terrein wordt heel zwaar. De modderpoelen worden diep en met leemklompen aan je voeten van 2 kg is geen pretje om te lopen. Dan komen de plassen. Ik heb waterdichte wandellaarzen aan,maar na verloop van tijd loopt het er gewoon overheen. Nou vooruit dan maar, dit zal ook wel weer overgaan. Karluy en Robert hebben halopen wandelsandalen. Dat gaat dus helemaal fout. Het laatste uur hebben ze opblote voeten gelopen.
Om 18:15 komen Jody en ik eindelijk aan. Het laatste stuk was ongelooflijk zwaar, vooral mentaal, doordat je niet kunt inschatten hoe ver het nog is. De jongens zijn er al een uur. En Karly en Robert komen een half uur na ons.
Gelukkig staat de shuyttle opons te wachten. En om 22:00 zijn we thuis. Moe maar voldaan van deze enorme belevenis. Jonathan en Cedric hebben 63 km gelopen, dat is wat.
Ik heb geen tijd gehad om de foto´s te screenen en van kommentaar te voorzien,dat doe ik later.
http://picasaweb.google.es/recumbent.tom.picasa/ElMirador#
Dag 1.
We zouden met 6 mensen gaan, Julio(Sp),Michael (D), Karly en Robert (USA), Jody (Au) en ik. Gisteren avond kwamen er nog twee jongelui aan die misschien meegingen, Jonathan en Cedric (Fr). Vanochtend om 4:45 moesten we dus bij het bureau zijn en het bleek dat de laatste twee toch meegingen. Jody is vannacht ziek geworden, voedselvergiftiging. Gisteren bij het canoen heeft ze een kipsandwich gegeten, die toch niet goed is geweest. Dus ze liep leeg en was tot niets in staat. Ze ging toch mee, maar wat zou dat worden???
De gids heet Raul en de muilezeldrijver Don Jose. Allebei oude rotten in het vak. Het is 2,5 uur rijden naar La Carmelita een dorpje aan het begin van het regenwoud. In La Carmelita worden voorraden ingeslagen en de equipment gehuurd en op 4 muilezels geladen. We vertrekken om 10:00 te voet. Na een uur blijkt dat Jody niet meer kan en wordt ze op de muilezel van Don Jose gezet.
Onderweg passeren ons heel veel arbeiders en muilezels met voorraden voor de opgravingen in El Mirador. Daar werken behalve de Archeologen normaal ca 300 arbeiders, nu (waarschijnlijk wegens geldgebrek) maar ca 50.
In dit regenwoud wordt en werd Gom getapt. Dat komt van de Chico Zapato (geloof ik). Die Gom werd gekookt en vormde dan een bal, werd naar de USA verscheept, geraffineerd en daar werd (m.b.v. suikertoevoeging) chewing gum van gemaakt. Chico, Chiclets. De gomtappers heten Chicleros. Die Chicleros hebben een heel padenstelsel gekapt. In die gomballen wilden ze ook nog wel eens Maya artefacten meesmokkelen, natuurlijk verboden, maar wie houdt het tegen?
We komen bij het einde van de beschaving terecht. Maar natuurlijk passeert ons een muilezeldrijver met het WK op zijn radio. En boven ons hoofd horen we de helikopter van de hoofdarcheoloog Dr. Richard Hansen, die in deze tijd zou aankomen. Hanson is al 30 jaar met de ontwikkeling van het Mirador bassin bezig, een gigantisch regenwoud, helemaal vol met Maya ruines. Je kunt nergens kijken of je ziet wel een bult waaronder een tempel of een graftombe zit. Duizenden!!! Hanson, die we later zullen ontmoeten is zeer bevlogen bezig ook met het regenwoud te beschermen, dat in hoog tempo wordt opgeslokt door boeren en houtkap. En de boeren komen ook weer, vooral veetelers met kudden die betaald zijn met drugsgeld. Wat een wereld. Hansen denkt dat het Mirador bassin alleen maar beschermd kan worden door het tourisme echt te ontwikkelen op een niet bedreigende wijze, dus geen autoweg, maar een smalspoorbaan, en El Mirrador goed zichtbaar maken.
Om 16:30, na ca. 25 km, komen we in Tintal aan, ook een tempelcomplex. Het regent af en toe en er is dus helaas geen zonsondergang te zien op de top van de tempel, die boven het woud uitsteekt.
De aankomst is wat chaotisch, want het lijkt erop dat er niets is geregeld voor onze slaapplaatsen. Raul is uitgeput en zegt dat alles wel goed komt. Raul is 54 jaar, heeft 7 jaar geleden een motor ongeluk gehad en loopt zo mank als het maar kan. Dus gaan we betrekkelijk langzaam, ik denk 4 km-hr, maar je merkt duidelijk dat dit heel zwaar voor hem is. Raul weet wel gigantisch veel van zowel de opgravingen, de Maya´s en het bos.
Hangmatten met muskietennetten installeren, eten en vroeg naar bed (19:00).
Ik moet een goede nacht maken, want tijdens het lopen val ik af en toe half in slaap, omdat het zo langzaam gaat, en dan ga ik onzorgvuldig lopen.
Dag 2
4:45 opstaan. Ontbijten, inpakken en wegwezen. Jody is wat beter, maar nog erg slap, ze gaat dus nog een gedeelte van de dag op de muilezel. De graftombes onderweg zijn van familieleden van de heersers van de Maya´s. Alles (nagenoeg, behalve wat nog niet ontdekt is) is leeggeroofd.
Onderweg zien we af en toe wat wild, apen (brulapen en spidermonkeys), herten e.d. We horen wel veel. We komen een opgraving van Petrochlyphen tegen, een heeltablet in de grond met allerlei tekens en symbolen. Vroeger lag deze weg ca. 1- 2 m lager. Dat is hoger gekomen door eeuwen afstervend woud. Kleine delen van dit pad hebben ze opgegraven.
Als we na 35 km, bekaf en doorweekt, vooral van zweet, aankomen wacht ons een verrassing. De mooiste douche die je je kunt voorstellen: een emmer met regenwater en een bakje erin om over je heen te gieten. Verrukkelijk!!!!!! Ik heb een douche nog nooit zo gewaardeerd. We gaan nog even de El Tigre tempel op, mat hetzelfde teleurstellende weer resultaat. Zonsonder en opgang zal ons niet gegund zijn. Maar wat een imposante aanblik, zover het oog rijkt bos.
Dag 3.
Uitslapen !!!! Om 8:00 krijgen we een rondleiding over het tempelcomplex. Dit complex, het grootste tempelcomplex van de Maya´s is rond 300 v C gestart en is lange tijd de overheersende stad geweest. Rond ca 150 nC is het verlaten, waarschijnlijk als gevolg van een ecologische crisis waardoor het voedsle opraakte. Ach waar hebben we meer ondergangen van rijken,door eigen toedoen, zien gebeuren. En zien we het nog?
La Danta (staat voor de Tapir, het grootste dier in dit regenwoud.), is de grootste tempel, feitelijk een heel complex aan tempels, samen met o.a. El Tigre, op allerlei manieren georienteerd opde zon. Maar het is ook de grootste piramide ter wereld ) groter dan Cheops. Hij is nu 72 m hoog,maar is hoger geweest. Pas een klein stuk is pas opgegraven en gereconstrueerd. Bij La Danta komen we Richard Hanson tegen, meteen groepnieuwe archeologen. Een uiterst vriendelijke, rustige man, die heel veel vertelt en ook zeer belangstellend naar ons is en het erg waardeert dat we deze tocht hebben gemaakt. Hansen heeft in Guatemala (en de wereld) veel aanzien, maar de bijbehorende arrogantie ontbreekt totaal. Hij verwelkomt Raul als een oude vrienden spreekt zijn waardering uit over deze taaie rakker. Raul is helemaal idolaat van Hanson, wat ons vooraf wel wat vooroordelen bezorgde, maar die zijn weggevallen.
In dit hele gebied, zich uitstrekkend over Yucatan, Chiapas, Guatemala, Honduras hebben 2000 jaar geleden almiljoenen mensen gewoond, stukken met eenbevolkingsdichtheid die vergelijkbaar is met die van Nederland nu.
Er zijn hier gigantische oorlogen gevoerd en de macht is gevallen en overgenomen door Tikal.
De rondleiding duurt tot ca 16:00, dan is het tijd voor rust. Niets wordt meer droog, alleen aan je eigen lijf kun je nog wat drogen.
Het is weer eten en vroeg naar bed. De hangmat die ik nu heb is een grote verschrikking, de hele nacht is een vechtpartij om enig comfort te vinden. Julio en Michael slapen in de tent. In de avond gaat het harder regenen. Jeronymo raast over het land. Wat in nederland regendruppels zijn, zijn hier bakken. Het eerst droge land verandert in een meer. We hangen gelukkig boven de grond en er ligt een dammetje om ons afdak heen, dus wij overstromen niet.
Dag 4.
Raulbesluit dat het te gevaarlijk is om te gaan, het hoogtepunt van de storm zal rond 11:00 liggen. Dat wordt een saaie dag. In de ochtend zijn we al onze hulpmiddelen geschikt aan het maken voor een verblijf in stromende regen. Modder weggraven, afschermingen verbeteren. We doen wat spelletjes, slapen af en toe en wat moet je nog meer doen????
Raulbelooft iedere keer dat hij met Hanson gaat praten om van drogere verblijven gebruik te kunnen maken (capaciteit voor 300 en in gebruik maar ca 50). Maar Hanson is andere dingen aan het doen en niet bereikbaar.
Morgen gaan we, tegen betaling met muilezels onderweg, tenminste 6 van ons. Jonathan en Cedric besluiten om te gaan lopen.
Apart stel.Jonathan is 22, resit ontzettend veel, een beetje een vrijbuiter, ziet er ook zo uit. Cedric zijn broertje van 14 jaar komt in de vakanties naar hem toe en reist dan mee. Een heelbijzonder stel. Alle vraagtekens over verantwoord of niet zijn besproken en beantwoord. Ze lijken het te redden en lopen niet in 7 sloten tegelijk, behalve hier dan.
Dag 5
We zouden om 6:00 vertrekken, dat wordt door het wachten op de muilezels dus 7:45. Hoogst irritant. Slechts een paar muilezels hebben echte zadels, die reserveren we voor de dames.Dat wordt dus rijden op een dekzeil en zonder stijgbeugels. Er bestaan comfortabelere manieren. Er bestaan 4 houdingen: wijdbeens, knieen vooruit, of 1 knie vooruit halfwijdbeens. De ezel is de baas over de weg en laat zich mondjesmaat bijsturen d.m.v. het touw. Dat leidt af en toe tot duikpartijen onder takken door, waarbij je net niet uit het dekzeil wordt gewipt.
Na een uurtje komen we in het deel van de overstromingen, pittige rivieren waar eerst alleen een pad lag. Die beesten kunnen wel wat aan.
Ook dit wordt wel door de schommeling wat slaapverwekkend, maar daar mag je niet aan toegeven, vanwege de eerder genoemde verrassingen. Ook bergaf is behoorlijk oppassen en vastgrijpen.
Om 13:00 komen wein Tintal aan. Jonathan en Cedric blijken er al te zijn. Zij vonden het wel meevallen. Lunch en tegen onze verwachting besluit dedrijver dat hij niet verder gaat.Beloofd was dat we zouden proberen La Carmelita te halen. Hij zegt dat het gaat regenen, wij denken dat hij geen passagiers meemag nemen van de eigenaar. We betalen de helft en besluiten verder te gaan lopen.
Mijn kleine teen doet behoorlijk zeer van de heenweg, maar alles went, zalwel een stevige blaar worden. Raul waarschuwt dat het zwaar wordt,maar dat hebben we eerder gehoord.Hijzelf gaat welop een muilezel, met verontschuldigingen. Gelukkig maar, want hij zou ons maar enorm vertragen.
Langzaam aan splitsen we ons op in kleinere groepjes of vallen helemaaluit elkaar. De route is eenvoudig, maar het terrein wordt heel zwaar. De modderpoelen worden diep en met leemklompen aan je voeten van 2 kg is geen pretje om te lopen. Dan komen de plassen. Ik heb waterdichte wandellaarzen aan,maar na verloop van tijd loopt het er gewoon overheen. Nou vooruit dan maar, dit zal ook wel weer overgaan. Karluy en Robert hebben halopen wandelsandalen. Dat gaat dus helemaal fout. Het laatste uur hebben ze opblote voeten gelopen.
Om 18:15 komen Jody en ik eindelijk aan. Het laatste stuk was ongelooflijk zwaar, vooral mentaal, doordat je niet kunt inschatten hoe ver het nog is. De jongens zijn er al een uur. En Karly en Robert komen een half uur na ons.
Gelukkig staat de shuyttle opons te wachten. En om 22:00 zijn we thuis. Moe maar voldaan van deze enorme belevenis. Jonathan en Cedric hebben 63 km gelopen, dat is wat.
Ik heb geen tijd gehad om de foto´s te screenen en van kommentaar te voorzien,dat doe ik later.
http://picasaweb.google.es/recumbent.tom.picasa/ElMirador#
Thursday, June 24, 2010
To El Mirador
At last I seem to have success in arranging my hiking trip towards El MIrador. I tried to get into contact with people who also wanted to hike. Most people do not have enough time for that. But at last, I will start tomorrow with Julio (Sp), Michael (Ger), Jody (Austr) and Carly and Robert (USA). Seems to be a nice team. From tomorrow I am for 5 days part of the rainforest and the world of the Mayas.
In between I have done a lot of things around Flores. Tikal was great, impressive. I walked, canoed. swam around, in and on the lake. Visited the zoo and the parque where they try to reintegrate wild animals. Very interesting.
The hostal is a big success and I feel very at home in this place where you can meet so much people of different kind, with only one common passion, gues what.
In between I have done a lot of things around Flores. Tikal was great, impressive. I walked, canoed. swam around, in and on the lake. Visited the zoo and the parque where they try to reintegrate wild animals. Very interesting.
The hostal is a big success and I feel very at home in this place where you can meet so much people of different kind, with only one common passion, gues what.
Naar El Mirador
Na vele dagen wachten en contacten leggen gaat dan toch de hiking tour naar El Mirador gebeuren. Inmiddels zijn we met z´n zessen: Jody (Australie), Michael (Dtslnd), Julio (Spanje), Carly en Robert (USA). Heel wat georganiseer en heel wat onderhandelen heeft ons een goede prijs bezorgd en we vertrouwen er op dat het een succes zal worden. We hebben er dus zin in. Morgenochtend gaan we op weg. Ik ben 5 dagen dus niet meer in de bewoonde wereld maar tussen de brulapen, spider monkeys, toekans, jaguars, panthers, slangen en Macays. De wereld van de Mayas zal voorlopig even mijn wereld zijn en ik hoop dat het niet te hard zal regenen, zodat de modder niet tot de knieen zal komen, maar slechts tot de enkels. Aan de temperatuur zal het niet liggen, want het is bloedheet. Mijn eerste bericht zal pas ergens op 28/6 verschijnen, hopelijk een mooie ervaring rijker.
Vandaag, na het bespreken op de agency zijn Jody en ik op het meer gaan kanoen. Prachtig en een beetje heet. Maar ik heb m´n fitness dus wel weer gehad, want het was een heel eind. Ik heb zo trouwens helemaal niet te klagen over een tekort aan lichaamsbeweging.
Vandaag, na het bespreken op de agency zijn Jody en ik op het meer gaan kanoen. Prachtig en een beetje heet. Maar ik heb m´n fitness dus wel weer gehad, want het was een heel eind. Ik heb zo trouwens helemaal niet te klagen over een tekort aan lichaamsbeweging.
Wednesday, June 23, 2010
Arcas, de Zoo en Radio Peten
IK heb inmiddels contact met twee jongens uit Spanje en Duitsland (Michael en Julio) die ook naar El Mirador willen. Zij hebben iemand gevonden die een gids aanbeveelt (vanuit eigen ervaring). Als het goed is gaat Julio vandaag proberen om een trip te arrangeren voor morgen. Dan gaat het nog net lukken.
Vandaag weer een hele actieve dag gehad. Als eerste eindelijk weer even uitgeslapen (tot 7 uur, haha wat actief). Vervolgens naar de markt, altijd wel aardig, maar deze was wat kleiner dan ik had verwacht. Op het schiereiland (bij San Miguel) ligt ook een dierentuin. Dus overgestoken met de Lancha. Die schipper wilde me naqtuurlijk graag helemaal wegbrengen, dan liegen de prijzen er niet om, en ik wil liever wandelen. Het pad was behoorlijk gecompliceerd en stevig, met diverse verdwaalkansen. Maar als je wie dan ook tegenkomt zijn ze altijd behulpzaam en vriendelijk. Op zoek naar de Zoo stootte ik op een dierenpark waar verwaardloosde of kansarme dieren worden opgevangen en rijp gemaakt voor terugkeer in de natuur. Prachtig werk wat ze daar doen en triest om te zien hoe kortzichtig mensen met de dieren omgaan. Ik werd rondgeleid door Kyra (Denemarken) en Kate (USA), beide vrijwilligers. Indrukwekkend hoe ze tegen de bierkaai moeten knokken. Een Jaguar gezien, die al heel lang rijp is voor terugkeer, maar er wordt zoveel oerwoud gekapt dat dat waarschijnlijk niet gaat lukken, te weinig ruimte.En over de grens (naar Belize) mag niet. Ook spider monkeys gezien. Als jongen zijn ze schattig. Als ze volwassen worden worden ze opstandig en ze zijn ontzettend sterk. Dat gaat dus niet. Maar terug in de natuur kan ook niet want daar weten ze niets van. Kansarme apen zullen we maar zeggen.
Vervolgens naar de Zoo gelopen, ook nog een heel eind door smalle paadjes. Ik had inmiddels gezelscchap gekregen van een hond, die me trouw bleef volgen. In de Zoo zat ook een Puma, die toen hij mijn metgezel ontdekte behoorlijk onrustig werd en eigenlijk wel wilde gaan jagen. In de zoo werkt een hele groep ´Seminaristas´, middelbare scholieren in de laatste klas die verplicht zijn een half jaar goede diensten te bewijzen aan het land, in dit geval schoonmaken in de dierentuin). Ik heb een hele tijd op het strand, wachtend op de lancha met hun zitten praten. Mecanica Naranja (ons voetbal team) en Amsterdam, wat ze alleen van de softdrugs kennen, waren natuurlijk populaire onderwerpen. Ik mocht met hun boot meevaren. Ik heb nog even met mijn metgezel de ingang van de zoo opgezocht en daar geprobeerd hem terug te sturen naar waar hij vandaan kwam, maar zij verstond geen Nederlands en mijn honden Spaans is niet echt goed. Ze keek mij dus triest, niet begrijpend aan, en bleef iets verder weg nu, maar toch wel achter mij aan gaan. De leider ontdekte dat ik een eilandje nog niet had gezien dus mocht ik nog even snel daarheen (je krijgt 2 minuten!). Toen ik terug keerde zaten ze al met z´n allen in de lancha op mij te wachten. Dat werd dus een echte Mecanica Naranja run. Al wegvarende konden we mijn metgezel eindelijk achter laten. In de boot hebben we uitgebreid ons voorgesteld, wat veel hilariteit te weeg bracht, 15 18 jarigen, kun je wel iets bij voorstellen.Ik werd uiteindelijk helemaal naar het hotel gebracht, lancha, auto.
Na de lunch (een heerlijke zeer gezonde vruchtenmix, ben ik naar een eilandje gevaren, waar een museum gevestigd is.
Ook hier probeerde de lancha schipper mij af te zetten (normale prijs naar San Miguel Q5 (50 cent). Over de zelfde afstand naar het eiland wilde hij wel mij voor Q100 brengen en op mij wachten. Daar had ik dus geen zin in. We zijn er wel uitgekomen voor Q10.
Het museum leek meer op een soort rariteiten kabinet. Luis een 43 jarige zoon des huizes leidde mij rond. Het hele eilandje was in 65 door zijn vader gekochyt en die had er van alles mee gedaan. Er waren heel veel Maya artefacten. Interessant, maar kennelijk was het wel een echt museum, want ze werden in een dik boek over Maya kunst diverse keren vernoemd. Wat het het rariteiten kabinet maakte is dat er heel veel heel oude zend en ontvang apparaten stonden, motoren en een oude gramofoon, met 78 toerenplaten. Later kwam ik er achter dat de familie een radio zender bedrijft, Radio Peten. Overigens wel met moderne hulpmiddelen. Luis was erg vriendelijk, zag er een beetje uit als Joep van t Hek, en was geloof ik ook wel erg een moederskindje. Heel bijzonder. Een van de personeelsleden heeft me uiteindelijk gewoon weer met de lancha over gezet.
Een welbestede dag. In het hotel zijn Michael en Julio nog niet terug van Tikal, dus dat wordt afwachten.
De foto´s
http://picasaweb.google.com/recumbent.tom.picasa/ArcasEnRadioPeten#
Vandaag weer een hele actieve dag gehad. Als eerste eindelijk weer even uitgeslapen (tot 7 uur, haha wat actief). Vervolgens naar de markt, altijd wel aardig, maar deze was wat kleiner dan ik had verwacht. Op het schiereiland (bij San Miguel) ligt ook een dierentuin. Dus overgestoken met de Lancha. Die schipper wilde me naqtuurlijk graag helemaal wegbrengen, dan liegen de prijzen er niet om, en ik wil liever wandelen. Het pad was behoorlijk gecompliceerd en stevig, met diverse verdwaalkansen. Maar als je wie dan ook tegenkomt zijn ze altijd behulpzaam en vriendelijk. Op zoek naar de Zoo stootte ik op een dierenpark waar verwaardloosde of kansarme dieren worden opgevangen en rijp gemaakt voor terugkeer in de natuur. Prachtig werk wat ze daar doen en triest om te zien hoe kortzichtig mensen met de dieren omgaan. Ik werd rondgeleid door Kyra (Denemarken) en Kate (USA), beide vrijwilligers. Indrukwekkend hoe ze tegen de bierkaai moeten knokken. Een Jaguar gezien, die al heel lang rijp is voor terugkeer, maar er wordt zoveel oerwoud gekapt dat dat waarschijnlijk niet gaat lukken, te weinig ruimte.En over de grens (naar Belize) mag niet. Ook spider monkeys gezien. Als jongen zijn ze schattig. Als ze volwassen worden worden ze opstandig en ze zijn ontzettend sterk. Dat gaat dus niet. Maar terug in de natuur kan ook niet want daar weten ze niets van. Kansarme apen zullen we maar zeggen.
Vervolgens naar de Zoo gelopen, ook nog een heel eind door smalle paadjes. Ik had inmiddels gezelscchap gekregen van een hond, die me trouw bleef volgen. In de Zoo zat ook een Puma, die toen hij mijn metgezel ontdekte behoorlijk onrustig werd en eigenlijk wel wilde gaan jagen. In de zoo werkt een hele groep ´Seminaristas´, middelbare scholieren in de laatste klas die verplicht zijn een half jaar goede diensten te bewijzen aan het land, in dit geval schoonmaken in de dierentuin). Ik heb een hele tijd op het strand, wachtend op de lancha met hun zitten praten. Mecanica Naranja (ons voetbal team) en Amsterdam, wat ze alleen van de softdrugs kennen, waren natuurlijk populaire onderwerpen. Ik mocht met hun boot meevaren. Ik heb nog even met mijn metgezel de ingang van de zoo opgezocht en daar geprobeerd hem terug te sturen naar waar hij vandaan kwam, maar zij verstond geen Nederlands en mijn honden Spaans is niet echt goed. Ze keek mij dus triest, niet begrijpend aan, en bleef iets verder weg nu, maar toch wel achter mij aan gaan. De leider ontdekte dat ik een eilandje nog niet had gezien dus mocht ik nog even snel daarheen (je krijgt 2 minuten!). Toen ik terug keerde zaten ze al met z´n allen in de lancha op mij te wachten. Dat werd dus een echte Mecanica Naranja run. Al wegvarende konden we mijn metgezel eindelijk achter laten. In de boot hebben we uitgebreid ons voorgesteld, wat veel hilariteit te weeg bracht, 15 18 jarigen, kun je wel iets bij voorstellen.Ik werd uiteindelijk helemaal naar het hotel gebracht, lancha, auto.
Na de lunch (een heerlijke zeer gezonde vruchtenmix, ben ik naar een eilandje gevaren, waar een museum gevestigd is.
Ook hier probeerde de lancha schipper mij af te zetten (normale prijs naar San Miguel Q5 (50 cent). Over de zelfde afstand naar het eiland wilde hij wel mij voor Q100 brengen en op mij wachten. Daar had ik dus geen zin in. We zijn er wel uitgekomen voor Q10.
Het museum leek meer op een soort rariteiten kabinet. Luis een 43 jarige zoon des huizes leidde mij rond. Het hele eilandje was in 65 door zijn vader gekochyt en die had er van alles mee gedaan. Er waren heel veel Maya artefacten. Interessant, maar kennelijk was het wel een echt museum, want ze werden in een dik boek over Maya kunst diverse keren vernoemd. Wat het het rariteiten kabinet maakte is dat er heel veel heel oude zend en ontvang apparaten stonden, motoren en een oude gramofoon, met 78 toerenplaten. Later kwam ik er achter dat de familie een radio zender bedrijft, Radio Peten. Overigens wel met moderne hulpmiddelen. Luis was erg vriendelijk, zag er een beetje uit als Joep van t Hek, en was geloof ik ook wel erg een moederskindje. Heel bijzonder. Een van de personeelsleden heeft me uiteindelijk gewoon weer met de lancha over gezet.
Een welbestede dag. In het hotel zijn Michael en Julio nog niet terug van Tikal, dus dat wordt afwachten.
De foto´s
http://picasaweb.google.com/recumbent.tom.picasa/ArcasEnRadioPeten#
Subscribe to:
Posts (Atom)