Zo goed als de bussen hier aansluiten, zo slecht starten de lanchas op tijd. Om 8:00 zit ik dus trouw te wachten in de lancha die over 10 minuten vertrekt (volgens zeggen, ja ja dat zal wel, de vorige keer werd dat een uur!). Ik ben Nederlander op reis dus gewend aan 'manana', en in Nederland dus gauw geergerd. Maar nu zaten de lokalen zich te ergeren omdat hij al een half uur eerder had moeten vertrekken. Het werd toch 10 minuten, dus boven verwachting.
In Panajachel werd mij dus diverse busjes aangeboden naa Antigua, maar ik durf het niet aan (voor mijn buik). Ik pak dus de chicken bus, met 3 keer overstappen en halsbrekende toeren net mijn rugzak (niet door mij maar door het hulpje, die doen van alles op en achter een crossende bus, alsof hun leven er van afhangt. Ineens, met 100 km per uur gaat de achterdeur open en komt het hulpje naar binnen, alsof het de boze geest zelf is. Zal wel van het dak zijn gekomen.). Uiteindelijk ben ik om 12:00 in Antigua en ik laat mij meetronen naar het dichtstbijzijnde redelijke hotel. Wel een rustig hotel, maar goed voorzien. Er hoort ook een reisbureau bij (zoals bij de meeste) en hij wil mij de Pacaya laten zien, die stond nog op mijn lijstje, voor Q125. Ik zal later beslissen en ga eerst maar even bij Claudia informeren (reis naar Flores en geadviseerd door de school). Die biedt aan voor Q100. Terug in het hotel valt het de man wel tegen, maar dat is businbess doen. Hij zou het ook wel voor Q100 hebben gedaan, zei hij. Te laat ... :-)! Ik verwacht niet zo heel veel van de excursie want het schijnt maar heel beperkt toegankelijk te zijn.
Ik geniet een heerlijke maaltijd (penne met Champignonsaus) en ga daarna naar Rainbow. Daar zit een prima zanger/gitarist ons prachtige latin liedjes te presenteren.
Ik moet om 6:00 met het busje mee, dus de mug in mijn kamer maakte mij niet direkt rustiger daarop. Dus ben ik nog even een spuitbus gaan kopen. Verder geen last meer gehad. Het stinkt alleen en is ongezond, maar volgens mij heb ik meer ongezonde dingen gedaan.
Het busje zit propvol en over de kinderkopjes van Antigua voel ik al meteen dat dit niet goed zal gaan, dus ga ik voorin zitten. De chauffeur scheurt er 2 uur op los. Ik heb ook niet ontbeten dus als ik uit het busje stort moet ik eerst een half uur bekomen.
Wat we zien is een grote vulkaan in de wolken, dus naar de top krater gaan zou toch al geen optie zijn geweest. Er zijn bijkraters, waarvan er een goed te zien is. Deze heeft een enorme lavastroom te weeg gebracht over de hellingen en een boeren land. De boer heeft uiteraard veel schade, maar heft dus nu Q50 voor de toegang op zijn terrein. Gelijk heeft hij. We lopen over de (gestolde) lava. Brokken en platen en stukken zwavel. Het rookt, stoomt en stinkt, ik krijg meteen associaties met Hoogovens (vroeger). Hier en daar zit nog wat gloeiends dat door te poeren de houten stok in de fik steekt. Er schijnt nog steeds lava uit de bijkrater te kopmen, maar dat kunnen we niet zien.
Op de terugweg krijg ik van een Australier een paar boterhammen, dat doet me goed en de chauffeur rijdt op mijn verzoek wat minder nerveus, het is geen wedstrijd.
Om 12:00 zijn we net terug, net op tijd om nog even wat mensen van school goedendag te zeggen. Alma (lerares) is erg enthousiast en wil alles van de reis weten. Eric en diverse andere leraren komen mij ook enthousiast begroeten.
Ik koop nog wat snuisterijen bij een kind, dat vasthoudend en overtuigend is. Waarom beleef ik daar geen genoegen aan??? Ze verdienen er geld mee, maar je ziet meteen hoe uitzichtloos het voor ze is. Tegelijk houdt dit verdienen ze ook vast in hun situatie. Volgens mij gaat ze niet naar school (zal ze 10 jaar zijn), net als die vele schoenpoetsertjes (7 jaar???) die flink 'shine' lopen te roepen, zelfs naar mijn Teeva sandalen. Tegeleijk zie je ook heel veel ontwikkel- en opleidingsprojekten. Een druppel...? of toch ...?
http://picasaweb.google.com/recumbent.tom.picasa/AntiguaAgainAndPacaya#
Wednesday, July 14, 2010
Tuesday, July 13, 2010
San Pedro and Return to Antigua
The lake is marvelous it really has a spell, just like they say. From San Pedro I made some interesting trips. Chichicastenango and its thursday market was interesting. But I liked the cathedral most because of its special combination of Christian and Mayan celebrations. I have been sitting for a while looking at a Shamaan doing his prayers and later on the stairs before the church also, but then with a big smokey fire.
The journey back to San Pedro was pretty awful because I was getting sick and got nausea. Hal an hour before San Pedro the road was blocked by a DHL car which made a wrong manouevre. So I started to walk with one of mu friends. The road was in a pretty bad condition because of Agatha and the heavy rainfall afterwards. Even between that morning and afternoon the road was changed by erosion and its corruption.
I went to Santiago by boat. It has, to my opinion an even better market than Chichi. There I went also to the Maximon, (San Simon, or the bad saint). I joined (for a while, because the ceremonies last very long and are incomprehensable) a ceremony.
On saturday I visited a small museum about the history of Lago Atitlan and its culture. Of volcanic origin, since 150000 years. The circular crater has been changed into a moon sickle by the three upcoming volcanoes of later date. The original Tz'utujel Maya tribe has been conquered by the Spaniards in close cooperation with the Kaqchikel Mayas. But after some ages they divided the lake (N and S) and made peace.
During the world cup final (Ger/Uru) I decide to go to the medical centre, because my stomach did not cure (after 4 days). The nice doctor diagnosed a bacteria, so I got some medicine. A very good government service for free. The same day I was starting to feel better again.
On sunday I made a marvellous horse ride on the slopes of the San Pedro volcano, towards a black beach where I could swim in the lake. Andres (13 yrs) was my guide. I passed a place where Agatha had done her devastating work. Incredible what a hurricane like this can do.
This morning I returned back to Antigua, by 4 chicken buses, because I cannot stand the nervous movements of the small buses. This was also not very comfortable, but the buses connected perfectly and I arrived in a reasonable time, before noon.
Tomorrow I will go up the Pacaya and hope to see what this phenomenon is like.
The coming days are for chilling, so probably doing nothing but look at the people and reading somewhat.
After my two mistakes of buying a Spanish book of Isabel Allende (to complicated) and exchanging it for a Tom Claney (not interesting at all), I just exchanged it to 3 small spanish ones, hopefully of the right level.
Thursday will be my flight back home.
The journey back to San Pedro was pretty awful because I was getting sick and got nausea. Hal an hour before San Pedro the road was blocked by a DHL car which made a wrong manouevre. So I started to walk with one of mu friends. The road was in a pretty bad condition because of Agatha and the heavy rainfall afterwards. Even between that morning and afternoon the road was changed by erosion and its corruption.
I went to Santiago by boat. It has, to my opinion an even better market than Chichi. There I went also to the Maximon, (San Simon, or the bad saint). I joined (for a while, because the ceremonies last very long and are incomprehensable) a ceremony.
On saturday I visited a small museum about the history of Lago Atitlan and its culture. Of volcanic origin, since 150000 years. The circular crater has been changed into a moon sickle by the three upcoming volcanoes of later date. The original Tz'utujel Maya tribe has been conquered by the Spaniards in close cooperation with the Kaqchikel Mayas. But after some ages they divided the lake (N and S) and made peace.
During the world cup final (Ger/Uru) I decide to go to the medical centre, because my stomach did not cure (after 4 days). The nice doctor diagnosed a bacteria, so I got some medicine. A very good government service for free. The same day I was starting to feel better again.
On sunday I made a marvellous horse ride on the slopes of the San Pedro volcano, towards a black beach where I could swim in the lake. Andres (13 yrs) was my guide. I passed a place where Agatha had done her devastating work. Incredible what a hurricane like this can do.
This morning I returned back to Antigua, by 4 chicken buses, because I cannot stand the nervous movements of the small buses. This was also not very comfortable, but the buses connected perfectly and I arrived in a reasonable time, before noon.
Tomorrow I will go up the Pacaya and hope to see what this phenomenon is like.
The coming days are for chilling, so probably doing nothing but look at the people and reading somewhat.
After my two mistakes of buying a Spanish book of Isabel Allende (to complicated) and exchanging it for a Tom Claney (not interesting at all), I just exchanged it to 3 small spanish ones, hopefully of the right level.
Thursday will be my flight back home.
Monday, July 12, 2010
Lago Atitlan en San Pedro deel 2
Ik raak het gevoel voor tijd helemaal kwijt!!! Zaterdag ochtend dacht ik dat het beter met me ging, maar ik moet me toch maar een beetje rustig houden. Dus ben ik rustig langs het meer gaan wandelen en heb cafe La puerta ontdekt, een wonderschoon plekje waar je helemaal relaxed kunt zitten en koffie kunt drinken etc. Tijd ook weer voor museum bezoek. Er is een heel aardig museum over het ontstaan van het meer en de historie. Dit meer is van vulkanische oorsprong. Ongeveer 150000 jaar geleden is hier een gigantische vulkanische eruptie geweest die een ronde diepe krater heeft veroorzaakt. Veel later zijn er aan de rand van die krater 3 nieuwe vulkanen ontstaan die van de cirkel een soort maansikkel hebben gemaakt. Dat gat is volgelopen met water en op alle hellingen is heel veel bos gegroeid. Zie hier Laga Atitlan. Het is het diepste meer van midden Amerika, de berichten verschillen van 350 m tot 600 m diep. Er stroomt wel water in, maar de uitgang is niet zichtbaar want dat moet ergens op het diepste punt zitten. Waarom het meer dan niet leegloopt weet ik niet, dat is mij nog een raadsel. Lang geleden heeft zich hier de Tz'utujel Maya stam gevestigd en de hellingen van de vulkanen bewoonbaar gemaakt. Toen de Spanjaarden kwamen hebben die in samenwerking met een vijandige Maya stam, de Kaqchikel indianen de Tz'utujel stam een kopje kleiner gemaakt. Uiteindelijk hebben de twee stammen vrede gesloten en het meer verdeeld. Het noorden is voor de Kaqchikel en het zuiden voor de oorspronkelijke bewoners. Dat was mijn culturele activiteit in de morgen. Ik ben nog even het dorp in gelopen op zoek naar een farmacia. Het gaat nog steeds niet goed en medicijnen zijn hier te kust en te keur zonder recept te koop. Toen ik echter geen behoorlijke bijsluiter (echt Nederlands) kon krijgen of minstens een beetje uitleg heb ik maar besloten om niets te kopen. Daarna ben ik even naar Duitsland Uruguay gaan kijken en ontmoet daar Carlos en Mila, een aardig Baskisch stel, dat ik in het busje naar Chichi ook al had ontmoet en zeer regelmatig tegenkom, bv naar Santiago. We raken weer aan de praat, maar ik voel me steeds beroerder en besluit toch maar een dokter te raadplegen. Dus op zateraag op naar het Centro de Salud. Een zeer vriendelijke arts stelt vast dat ik een darm infectie heb, dus anti biotica een diarhee stopper en rehydratatie is het voorschrift. Het consult is gratis (overheid) en de farmacie heeft het hele spul voor een prikkie. Dat is hier goed geregeld.
Ik heb niet geluncht, want ik kan maar geen trek krijgen. Later in de middag ga ik echter toch maar even bij Zoola langs, een Israelisch hotel met volgens mijn informanten een uitstekende keuken. Dat klopt. De sandwich is tenminste goed gewoon brood met een heerlijk beleg. Dit is een speciaal hotel met een bijzondere stijl en sfeer. Het is nu te laat, maar als ik dat eerder had geweten was ik hier ingetrokken (mijn hotel is wel goed, maar heeft weinig bijzonders)
In het begin van de avond kom ik Carlos en Mila weer tegen en we gaan een wijntje drinken. De eerste medicijnen doen al snel hun werk en ik knap snel een beetje op.
Inmiddels heb ik voor zondag ochtend een paardrijtocht gereserveerd, onder de conditie dat ik mij goed genoeg voel. Iedere keer als ik Julian, de organisator ergens in de straat tegenkom vraagt hij naar mijn gezondheid, ongetwijfeld niet omdat dat het belangrijkste is (of misschien toch wel), maar de prijs van de rit is aanzienlijk (3 uur voor 15 euro) en dat wil hij graag incasseren denk ik.
Zondagochtend voel ik me weer veel beter en na het ontbijt ga ik terug naar mijn kamer en staat Julian ineens enthousiast voor mijn raam te zwaaien: gaat het paardrijden nog door?
Andres van 13 jaar is mijn gids en ik ben de enige klant. Een schitterende tocht op de hellingen van de San Pedro vulkaan, door de bossen, naar een zwart strandje waar het lekker zwemmen is. We komen langs de strook land waar Agatha overheen is gekomen. Een strook van ca 50 m breed, dwars op de kustlijn van het meer, waar alles vernietigd is, kompleet kaalgeslagen en vol met rotsblokkem die van de berg zijn losgeslagen en omlaag gerold. Ongelooflijk wat een orkaan kan aanrichten. Mijn paard Luna is een tamelijk zelfstandig dier en heeft honger, wat af en toe leidt tot rooftochten door de maisvelden. Het kost me behoorlijk wat moeite om haar te overtuigen om van de mais af te blijven. En zowaar, ik wordt een vaardig ruiter. Prima tocht.
Dan natuurlijk de finale. Gezellig met een grote groep mensen in D'Noz naar het grote scherm kijken. Tot nog toe was ik als Nederlander de held zelve. Na de wedstrijd beklaagde de eerste Guatemalteek die ik tegenkwam zich dat ik een Nederlander was. Maar ach, de Spanjaarden hebben volgens mijn leke mening verdiend gewonnen en 'wij' hebben het ook niet slecht gedaan. Morgen ziet het er allemaal weer zonnig uit.
Ik ben wel weer even de eenzaamheid gaan opzoeken bij het prachtige La Puerta, langs het meer. Daar komen een heleboel kinderen vissen, en het lijkt wel of ze allemaal Felipe heten. Ik deel mijn net gekochte chocolade cake maar aan ze uit, dan krijg je een glimmende lach terug.
Morgen ga ik weer op weg, tenminste langzamerhand weer op de terugweg, maar ik kan San Pedro natuurlijk niet verlaten zonder een Maya massage te nemen. Een uur heerlijk verwennen, dat doet goed.
Het weer is nog steeds heel behoorlijk. Het regent best wel veel, maar niet op momenten waarop ik activiteiten wil ondernemen, het is redelijk voorspelbaar en voor die tijd heb ik me al goed voorbereid.
Hier zijn de foto´s:
http://picasaweb.google.com/recumbent.tom.picasa/SanPedro#
Ik heb niet geluncht, want ik kan maar geen trek krijgen. Later in de middag ga ik echter toch maar even bij Zoola langs, een Israelisch hotel met volgens mijn informanten een uitstekende keuken. Dat klopt. De sandwich is tenminste goed gewoon brood met een heerlijk beleg. Dit is een speciaal hotel met een bijzondere stijl en sfeer. Het is nu te laat, maar als ik dat eerder had geweten was ik hier ingetrokken (mijn hotel is wel goed, maar heeft weinig bijzonders)
In het begin van de avond kom ik Carlos en Mila weer tegen en we gaan een wijntje drinken. De eerste medicijnen doen al snel hun werk en ik knap snel een beetje op.
Inmiddels heb ik voor zondag ochtend een paardrijtocht gereserveerd, onder de conditie dat ik mij goed genoeg voel. Iedere keer als ik Julian, de organisator ergens in de straat tegenkom vraagt hij naar mijn gezondheid, ongetwijfeld niet omdat dat het belangrijkste is (of misschien toch wel), maar de prijs van de rit is aanzienlijk (3 uur voor 15 euro) en dat wil hij graag incasseren denk ik.
Zondagochtend voel ik me weer veel beter en na het ontbijt ga ik terug naar mijn kamer en staat Julian ineens enthousiast voor mijn raam te zwaaien: gaat het paardrijden nog door?
Andres van 13 jaar is mijn gids en ik ben de enige klant. Een schitterende tocht op de hellingen van de San Pedro vulkaan, door de bossen, naar een zwart strandje waar het lekker zwemmen is. We komen langs de strook land waar Agatha overheen is gekomen. Een strook van ca 50 m breed, dwars op de kustlijn van het meer, waar alles vernietigd is, kompleet kaalgeslagen en vol met rotsblokkem die van de berg zijn losgeslagen en omlaag gerold. Ongelooflijk wat een orkaan kan aanrichten. Mijn paard Luna is een tamelijk zelfstandig dier en heeft honger, wat af en toe leidt tot rooftochten door de maisvelden. Het kost me behoorlijk wat moeite om haar te overtuigen om van de mais af te blijven. En zowaar, ik wordt een vaardig ruiter. Prima tocht.
Dan natuurlijk de finale. Gezellig met een grote groep mensen in D'Noz naar het grote scherm kijken. Tot nog toe was ik als Nederlander de held zelve. Na de wedstrijd beklaagde de eerste Guatemalteek die ik tegenkwam zich dat ik een Nederlander was. Maar ach, de Spanjaarden hebben volgens mijn leke mening verdiend gewonnen en 'wij' hebben het ook niet slecht gedaan. Morgen ziet het er allemaal weer zonnig uit.
Ik ben wel weer even de eenzaamheid gaan opzoeken bij het prachtige La Puerta, langs het meer. Daar komen een heleboel kinderen vissen, en het lijkt wel of ze allemaal Felipe heten. Ik deel mijn net gekochte chocolade cake maar aan ze uit, dan krijg je een glimmende lach terug.
Morgen ga ik weer op weg, tenminste langzamerhand weer op de terugweg, maar ik kan San Pedro natuurlijk niet verlaten zonder een Maya massage te nemen. Een uur heerlijk verwennen, dat doet goed.
Het weer is nog steeds heel behoorlijk. Het regent best wel veel, maar niet op momenten waarop ik activiteiten wil ondernemen, het is redelijk voorspelbaar en voor die tijd heb ik me al goed voorbereid.
Hier zijn de foto´s:
http://picasaweb.google.com/recumbent.tom.picasa/SanPedro#
Saturday, July 10, 2010
Lago Atitlan
In Rio Dulce was beloofd door Linea Dorada (de bus), dat er in Guatemala nog een aansluitende bus naar Panajachel zou zijn. Mooi niet dus, om 18:00 aangekomen kan ik in Guatemala blijven of een bus pakken naar Antigua. Guatemala vind ik te onveilig, dus neem ik de taxi naar het busstation. Voor Q50 ($5) zou hij mij wegbrengen, maar naar Antigua kost Q200. Dat laat ik mij geen 2 keer zeggen. In Antigua aangekomen snel een hotelletje opgezocht en naar Rainbow om te eten. Bekende plek. Daar komt na enige tijd Zack (mijn logeer genoot bij de familie tijdens de cursus) aanlopen met nog een heel stel mensen van de school, waaronder Jorge (de manus van alles van de school). Dat werd dus een heel gezellige bijpraat avond.
De volgende ochtend zou er een rechtstreekse Pullman bus vertrekken van mijn hotel naar Panajachel, mooier kan ik het niet hebben, om 6:30. De bus kwam helaas niet opdagen wegens panne en er werd om 7:00 een chicken bus ingezet als vervanger. Men had gewaarschuwd dat de chicken bussen gevaarlijk konden zijn omdat die zo vaak zouden stoppen en dan kunnen er dieven instappen. Deze zou rechtstreeks doorrijden, ook mooi niet dus. Nou geef het maar over, bepaalde dingen zijn niet te beinvloeden. Een behoorlijk stevige rit, deels over slechte wegen, maar om 10:00 ben ik in het mooie Panajachel aan Lago Atitlan. Nu nog de lancha naar San Pedro, een beetje Jan de belovers wat betreft de vertrektijd, maar hij vaart wel snel, oversteektijd een half uur.
Om 12:00 kan ik mij goed en wel installeren in Hotel Gran Sueño (grote droom, dat klinkt veelbelovend), een goede kamer met douche en toilet en TV voor Q100, niet te duur zou ik zeggen. San Pedro is een gezellig plaatsje waar de hippies altijd naar toe zijn getrokken en dt zie je nog. Het is zeer populair en zeer goedkoop.
In de middag is de match Duitsland/Spanje die ik in D'Noz op groot scherm bekijk. Ik raak aan de praat met Israelische Netta die al 2 jaar in midden Amerika voor allerlei organisaties (eerst vrijwilligers en later licht betaald) werk doet. Leuk om te horen hoe dat hier gaat. Er zijn ontzettend veel vrijwilligers voor langere of kortere tijd in Guate aan het werk. Ik zal Netta mijn Rwanda rapport toesturen, want daar staat info in die zij goed kan gebruiken, zij is ook in de energie bezig.
In de avond begin ik wat last te krijgen van mijn maag en darmen. I ga dus op zoek naar iets anders dan het, voor mij, zware Guatemalteekse eten. Waar vind ik een pizzeria??? Het is inmiddelas behoorlijk gaan regenen en in het donker dwalen door dit ingewikkelde dorp, zonder het vooraf te hebben verkend is behoorlijk lastig. Uiteindelijk vind ik een soort afhaal pizzeria, niet de gezelligste plek, maar ze hebben wel goede pizza's. Het water komt met bakken uit de lucht. Op de feria, een soort marktplein staat een grote marimba band muziek te maken met een geluid installatie van hier tot gunder. Het lijkt wel massage voor mijn buik. Ik ben de enige toehoorder (vanwege de regen).
Later in de avond ga ik weer terug naar D'Noz waar ze iedere avond op datzelfde projectiescherm een film draaien, nu Alice in Wonderland. Ik kom toevallig naast Mieke te zitten (Amsterdam), al 3 maanden onderweg in C Amerika. Weinig van de film gezien, want kletsen was gezelliger. Donderdag ochtend is er markt in Chichicastenango, een wereldberoemde markt, volgens zeggen de beste van Guatemala. Mieke heeft zich al opgegeven en als er plaats is ga ik ook mee. Donderdag ochtend om 8:00 vertrekt het busje, ik kon er nog net bij. De wegen zijn weer slecht en het is 2 uur rijden. Mijn ingewanden zijn er niet beter op geworden, dus dat wordt minder gezellig, ik kan de boel maar net binnen houden. In Chichi ga ik eerst proberen iets kalmerends te nuttigen. De markt is echt groot en ik kan hier wel de nodige inkopen doen voor de kleinkinderen. Ach waarom hier, terwijl in Antigua dezelfde spullen te koop zijn??? De kerk is hier een interessant gebouw, vooral wat er voor en in gebeurt. De Maya{s zijn wel overgegaan tot het Christendom, maar ze hebben veel oude rituelen en geloofselementen meegenomen. Het is een soort mix geworden. In en voor de kerk kun je dus Sjamanen bezig zien met hun gebedsrituelen op lage grond altaartjes in het middenpad van de kerk. Er worden heel veel kaarsen gebrand, bloemblaadjes geworpen, (sterke) drank gesprenkeld en gebeden gereciteerd. Dezelfde Sjamaan zie ik later op de toegangstrappen van de kerk een groot walmend vuur stoken, want kennelijk was hij nog niet klaar met zijn ritueel.
De weg terug is nog beroerder dan de heenweg, ik wordt nu echt misselijk en hou het kotszakje maar gereed. Na 1,5 uur rijden we vast vanwege de DHL truc die voor ons rijdt is gestrand over de hele breedte van de weg. Zijn achterwielen zijn in een bocht los van de weg gekomen. Mieke en ik besluiten te gaan lopen (zou nog ongeveer een uur kunnen zijn). Alles is beter dan in dat busje zitten. Na een kwartier komt toch het verkeer weer op gang en stappen we toch maar weer in het busje. Een uur is wat laag geschat volgens mij. Het laatste stuk van de weg blijkt behoorlijk veranderd te zijn. Inmiddels is er een deel van de weg ingestort door de wateroverlast. Dat is hier relatief normaal en na de Agatha storm was dit al in grote delen van het land gebeurd. Er zijn ook wat grote rotsblokken op de weg erbij gekomen. Daar moet je niet onder komen.
Uiteindelijk komen we in San Pedro een half uur later aan dan gepland. Ik ga direkt te bed, want ik ben nu echt beroerd.
In de avond gaan Mieke en ik nog wel eten, bij El Jardin, een uitstekend restaurant. Brochettes met een Griekse salade is het enige wat ik denk ik aan kan. En om 21:00 lig ik in mijn bed. In de nacht wordt ik behoorlijk wakker gehouden door blaffende honden. Een hond is niet zo erg, want die houdt op een bepaald moment wel op. Maar deze geven elkaar antwoord. Oorpropjes bieden uitkomst.
Inmiddels ben ik wel helemaal leeggelopen.
Vrijdagochtend gaat het weer iets beter, en nu moet ik maar even een bodempje opbouwen. De buik is nog niet helemaal in orde, maar ik voel me minder slap.
Ik ga naar Santiago de Laguna een minstens zo interessant dorp. De boot doet er een half uur over. Het is daar ook marktdag. Santiago heeft in de nadagen van de burgeroorlog, waarbij door militairen 300 mensen zijn doodgeschoten een stevige rol vervuld door het leger uit de stad te jagen. Ze hebben ze gewoon met een paar duizend mensen geisoleerd van inkopen en sanitair en onder internationale druk heeft de bevolking dit gewonnen. Die truuk hebben ze later met de politie ook uitgehaald.
Ik vind de markt leuker om over heen te lopen dan die van Chichi. Ook hier een opvallende kerk. In de sacristie is een kappel ingericht waar heel veel devote mensen knielen. Dat gaat hier op een bijzoindere manier en wordt zeer hardop gebeden, maar dat lijkt op huilen en schreeuwen. Er komt in ieder geval veel emotie aan te pas.
Er is een nieuw museumpje in Santiago over de heup weeftechniek, dat is een bedreigde kunst en men probeert het hiermee in stand te houden.
Bij de haven laat ik iemand mij naar Maximon (San Simon, of de slechte heilige) begeleiden. Een van oorsprong Maya heilige, die ze nooit hebben verlaten. Het beeld heeft wel wat weg van Tio in Bolivia, ook zo een soort afgod ionder het mom van: als god ons niet helpt, of misschien toch niet bestaat, dan zal Maximon het wel doen. Maximon verhuist ieder jaar naar een andere woning en wordt bewaakt door de Confraters. Bij de gevedsrituelen komt ook veel drank te pas, vuur, kaarsen en Maximon rookt altijd een sigaar.Ik mag bij de ceremonie zijn (tegen betaling) en mag ook foto's maken (ook tegen betaling). Dat is lastig want het is heel rokerig. Ik moet per foto betalen, maar kom overeen dat dat wel per gelukte foto zal zijn.
Je moet met dit soort rituelen wel voldoende respectvol zijn. Het schijnt dat in Chichi een tijd geleden een Amerikaan is gelyncht omdat hij zich niet helemaal gedroeg volgens de etiquette.
IN de middag ga ik maar lunchen bij D'Noz en raak aan de praat met een Israelisch stel (van het busje gisteren) en een Australisch stel. Aan contacten hier geen gebrek.
De stroom valt een paar keer uit als ik aan het interentten ben en dat is knap vervelend, dus ik weiger te betalen. De beheerder, geen onaardige knul schijnt zich meer bezig te houden met dat het zijn schuld niet is, dan dat ik niets heb kunnen doen. Maar dat soort kwaliteitsideeen zijn hier nog ver te zoeken.
De foto's van Lago Atitlan en diverse activiteiten:
http://picasaweb.google.com/recumbent.tom.picasa/LagoAtitlan#
De volgende ochtend zou er een rechtstreekse Pullman bus vertrekken van mijn hotel naar Panajachel, mooier kan ik het niet hebben, om 6:30. De bus kwam helaas niet opdagen wegens panne en er werd om 7:00 een chicken bus ingezet als vervanger. Men had gewaarschuwd dat de chicken bussen gevaarlijk konden zijn omdat die zo vaak zouden stoppen en dan kunnen er dieven instappen. Deze zou rechtstreeks doorrijden, ook mooi niet dus. Nou geef het maar over, bepaalde dingen zijn niet te beinvloeden. Een behoorlijk stevige rit, deels over slechte wegen, maar om 10:00 ben ik in het mooie Panajachel aan Lago Atitlan. Nu nog de lancha naar San Pedro, een beetje Jan de belovers wat betreft de vertrektijd, maar hij vaart wel snel, oversteektijd een half uur.
Om 12:00 kan ik mij goed en wel installeren in Hotel Gran Sueño (grote droom, dat klinkt veelbelovend), een goede kamer met douche en toilet en TV voor Q100, niet te duur zou ik zeggen. San Pedro is een gezellig plaatsje waar de hippies altijd naar toe zijn getrokken en dt zie je nog. Het is zeer populair en zeer goedkoop.
In de middag is de match Duitsland/Spanje die ik in D'Noz op groot scherm bekijk. Ik raak aan de praat met Israelische Netta die al 2 jaar in midden Amerika voor allerlei organisaties (eerst vrijwilligers en later licht betaald) werk doet. Leuk om te horen hoe dat hier gaat. Er zijn ontzettend veel vrijwilligers voor langere of kortere tijd in Guate aan het werk. Ik zal Netta mijn Rwanda rapport toesturen, want daar staat info in die zij goed kan gebruiken, zij is ook in de energie bezig.
In de avond begin ik wat last te krijgen van mijn maag en darmen. I ga dus op zoek naar iets anders dan het, voor mij, zware Guatemalteekse eten. Waar vind ik een pizzeria??? Het is inmiddelas behoorlijk gaan regenen en in het donker dwalen door dit ingewikkelde dorp, zonder het vooraf te hebben verkend is behoorlijk lastig. Uiteindelijk vind ik een soort afhaal pizzeria, niet de gezelligste plek, maar ze hebben wel goede pizza's. Het water komt met bakken uit de lucht. Op de feria, een soort marktplein staat een grote marimba band muziek te maken met een geluid installatie van hier tot gunder. Het lijkt wel massage voor mijn buik. Ik ben de enige toehoorder (vanwege de regen).
Later in de avond ga ik weer terug naar D'Noz waar ze iedere avond op datzelfde projectiescherm een film draaien, nu Alice in Wonderland. Ik kom toevallig naast Mieke te zitten (Amsterdam), al 3 maanden onderweg in C Amerika. Weinig van de film gezien, want kletsen was gezelliger. Donderdag ochtend is er markt in Chichicastenango, een wereldberoemde markt, volgens zeggen de beste van Guatemala. Mieke heeft zich al opgegeven en als er plaats is ga ik ook mee. Donderdag ochtend om 8:00 vertrekt het busje, ik kon er nog net bij. De wegen zijn weer slecht en het is 2 uur rijden. Mijn ingewanden zijn er niet beter op geworden, dus dat wordt minder gezellig, ik kan de boel maar net binnen houden. In Chichi ga ik eerst proberen iets kalmerends te nuttigen. De markt is echt groot en ik kan hier wel de nodige inkopen doen voor de kleinkinderen. Ach waarom hier, terwijl in Antigua dezelfde spullen te koop zijn??? De kerk is hier een interessant gebouw, vooral wat er voor en in gebeurt. De Maya{s zijn wel overgegaan tot het Christendom, maar ze hebben veel oude rituelen en geloofselementen meegenomen. Het is een soort mix geworden. In en voor de kerk kun je dus Sjamanen bezig zien met hun gebedsrituelen op lage grond altaartjes in het middenpad van de kerk. Er worden heel veel kaarsen gebrand, bloemblaadjes geworpen, (sterke) drank gesprenkeld en gebeden gereciteerd. Dezelfde Sjamaan zie ik later op de toegangstrappen van de kerk een groot walmend vuur stoken, want kennelijk was hij nog niet klaar met zijn ritueel.
De weg terug is nog beroerder dan de heenweg, ik wordt nu echt misselijk en hou het kotszakje maar gereed. Na 1,5 uur rijden we vast vanwege de DHL truc die voor ons rijdt is gestrand over de hele breedte van de weg. Zijn achterwielen zijn in een bocht los van de weg gekomen. Mieke en ik besluiten te gaan lopen (zou nog ongeveer een uur kunnen zijn). Alles is beter dan in dat busje zitten. Na een kwartier komt toch het verkeer weer op gang en stappen we toch maar weer in het busje. Een uur is wat laag geschat volgens mij. Het laatste stuk van de weg blijkt behoorlijk veranderd te zijn. Inmiddels is er een deel van de weg ingestort door de wateroverlast. Dat is hier relatief normaal en na de Agatha storm was dit al in grote delen van het land gebeurd. Er zijn ook wat grote rotsblokken op de weg erbij gekomen. Daar moet je niet onder komen.
Uiteindelijk komen we in San Pedro een half uur later aan dan gepland. Ik ga direkt te bed, want ik ben nu echt beroerd.
In de avond gaan Mieke en ik nog wel eten, bij El Jardin, een uitstekend restaurant. Brochettes met een Griekse salade is het enige wat ik denk ik aan kan. En om 21:00 lig ik in mijn bed. In de nacht wordt ik behoorlijk wakker gehouden door blaffende honden. Een hond is niet zo erg, want die houdt op een bepaald moment wel op. Maar deze geven elkaar antwoord. Oorpropjes bieden uitkomst.
Inmiddels ben ik wel helemaal leeggelopen.
Vrijdagochtend gaat het weer iets beter, en nu moet ik maar even een bodempje opbouwen. De buik is nog niet helemaal in orde, maar ik voel me minder slap.
Ik ga naar Santiago de Laguna een minstens zo interessant dorp. De boot doet er een half uur over. Het is daar ook marktdag. Santiago heeft in de nadagen van de burgeroorlog, waarbij door militairen 300 mensen zijn doodgeschoten een stevige rol vervuld door het leger uit de stad te jagen. Ze hebben ze gewoon met een paar duizend mensen geisoleerd van inkopen en sanitair en onder internationale druk heeft de bevolking dit gewonnen. Die truuk hebben ze later met de politie ook uitgehaald.
Ik vind de markt leuker om over heen te lopen dan die van Chichi. Ook hier een opvallende kerk. In de sacristie is een kappel ingericht waar heel veel devote mensen knielen. Dat gaat hier op een bijzoindere manier en wordt zeer hardop gebeden, maar dat lijkt op huilen en schreeuwen. Er komt in ieder geval veel emotie aan te pas.
Er is een nieuw museumpje in Santiago over de heup weeftechniek, dat is een bedreigde kunst en men probeert het hiermee in stand te houden.
Bij de haven laat ik iemand mij naar Maximon (San Simon, of de slechte heilige) begeleiden. Een van oorsprong Maya heilige, die ze nooit hebben verlaten. Het beeld heeft wel wat weg van Tio in Bolivia, ook zo een soort afgod ionder het mom van: als god ons niet helpt, of misschien toch niet bestaat, dan zal Maximon het wel doen. Maximon verhuist ieder jaar naar een andere woning en wordt bewaakt door de Confraters. Bij de gevedsrituelen komt ook veel drank te pas, vuur, kaarsen en Maximon rookt altijd een sigaar.Ik mag bij de ceremonie zijn (tegen betaling) en mag ook foto's maken (ook tegen betaling). Dat is lastig want het is heel rokerig. Ik moet per foto betalen, maar kom overeen dat dat wel per gelukte foto zal zijn.
Je moet met dit soort rituelen wel voldoende respectvol zijn. Het schijnt dat in Chichi een tijd geleden een Amerikaan is gelyncht omdat hij zich niet helemaal gedroeg volgens de etiquette.
IN de middag ga ik maar lunchen bij D'Noz en raak aan de praat met een Israelisch stel (van het busje gisteren) en een Australisch stel. Aan contacten hier geen gebrek.
De stroom valt een paar keer uit als ik aan het interentten ben en dat is knap vervelend, dus ik weiger te betalen. De beheerder, geen onaardige knul schijnt zich meer bezig te houden met dat het zijn schuld niet is, dan dat ik niets heb kunnen doen. Maar dat soort kwaliteitsideeen zijn hier nog ver te zoeken.
De foto's van Lago Atitlan en diverse activiteiten:
http://picasaweb.google.com/recumbent.tom.picasa/LagoAtitlan#
Tuesday, July 6, 2010
Summary between El Mirador and my trip to Lago Atitlan
After my hiking to El Mirador I first wanted to go to Lanquin and Semuc Champey, but after a terrible drive of 4 hours I discovered that I needed a day of. So I decided to go to Coban and one day later to Salama. In Coban is not very much to see, neither in Salama, but Salama is the town from which I would meet my Foster child Waldemar, for the first time.
There are worse places in the world than Salama and I made some nice trips to San Jeronimo (an old sugar mill) and Las Cataractes (Saltas) de Chilasco, a beautiful hiking to the highest cascades of central America.
On June 2nd it was the big day, I would meet my foster child. I sponsor the family (village) by Plan International.
http://plan-international.org/, since about 12 years, and Waldemar is now 16 years old.
I went to the Salama office of Plan and a translator (Alma), the family coach (Fransisco) and the driver (Arturo) brought me to Cimientos 3 Cruces, a small village far away and high up in the mountains. I had expected only to meet the family, but we drove to the schoolyard and there I discovered that half the village was present. In their best suites and it looked like a big party. Several speeches were held (the president of a committee, the head master etc.) and after that a performance started of all classes, singing and dancing. At the end I myself speeched, again by heart, in Spanish and the father of Waldemar speeched also.
Then we went to the house of the family (not their own house anymore, because the family has moved to Cubulco, because of the study of Waldemar) for lunch. After lunch we went to Cubulco and I gave the family some presents (food etc. from the supermarket) and to the boys (Waldemar and his brother Julio) a football shirt. This was a day never to forget. I appreciate very much the work Plan is doing and I am glad to be part of it.
The next day I left for Rio Dulce and after several busses and a lancha trip I arrived around 17:00 in Finca Tatin, a very nice jungle lodge with a perfect atmosphere. It is an eco-lodge with nice guests, good food, lots of activity possibilities and a very good Cabana. From there we made some trips to Livingston, La Playa Blanca (a marvellous caribean beach), the Seven Altars (cascades in which we could swim) and a Q'eqchi-Maya village (including a nice dive in a cave-lake).
After 3 days I unfortunately had to leave again, heading for other surprises. Without a real plan I arrived this morning in Rio Dulce again and decided to go to Lago Atitlan, probably to a completely other kind of world. I am still enjoying this trip very much.
There are worse places in the world than Salama and I made some nice trips to San Jeronimo (an old sugar mill) and Las Cataractes (Saltas) de Chilasco, a beautiful hiking to the highest cascades of central America.
On June 2nd it was the big day, I would meet my foster child. I sponsor the family (village) by Plan International.
http://plan-international.org/, since about 12 years, and Waldemar is now 16 years old.
I went to the Salama office of Plan and a translator (Alma), the family coach (Fransisco) and the driver (Arturo) brought me to Cimientos 3 Cruces, a small village far away and high up in the mountains. I had expected only to meet the family, but we drove to the schoolyard and there I discovered that half the village was present. In their best suites and it looked like a big party. Several speeches were held (the president of a committee, the head master etc.) and after that a performance started of all classes, singing and dancing. At the end I myself speeched, again by heart, in Spanish and the father of Waldemar speeched also.
Then we went to the house of the family (not their own house anymore, because the family has moved to Cubulco, because of the study of Waldemar) for lunch. After lunch we went to Cubulco and I gave the family some presents (food etc. from the supermarket) and to the boys (Waldemar and his brother Julio) a football shirt. This was a day never to forget. I appreciate very much the work Plan is doing and I am glad to be part of it.
The next day I left for Rio Dulce and after several busses and a lancha trip I arrived around 17:00 in Finca Tatin, a very nice jungle lodge with a perfect atmosphere. It is an eco-lodge with nice guests, good food, lots of activity possibilities and a very good Cabana. From there we made some trips to Livingston, La Playa Blanca (a marvellous caribean beach), the Seven Altars (cascades in which we could swim) and a Q'eqchi-Maya village (including a nice dive in a cave-lake).
After 3 days I unfortunately had to leave again, heading for other surprises. Without a real plan I arrived this morning in Rio Dulce again and decided to go to Lago Atitlan, probably to a completely other kind of world. I am still enjoying this trip very much.
Pictures added
I added pictures to the postings of Coban/Salama, my meeting with Waldemar and Finca Tatin
Finca Tatin, deel 2
Mijn ritimpressie van Salama naar Finca Tatin:
Guatemala heeft prima openbaar busvervoer. Er zijn allerlei soorten, van zeert luxe tot rammelkasten. De meest zichtbare zijn de Chicken busses, oude Amerikaanse schoolbussen. Stevige apparaten die kennelijk niet kapot te krijgen zijn. Van Salama vandaan heb ik eerst zo een Chicken bus genomen. Kost bijna niets. In El Rancho moest ik overstappen. De volgende bus stond al klaar, eigenlijk een gewoon exemplaar, beetje oud, maar doet het nog goed. Alternatief was de zeer luxe bus die direct doorrijd, maar pas heel laat zou vertrekken. Dan zou ik zeker de boot naar Finca Tatin niet halen, terwijl ik daarvoor juist om 7:00 was vertrokken in Salama. Dus de gewone lijnbus maar genomen, kost ook een poep en een scheet, stopt wel een paar keer, maar rijdt heel stabbiel zonder wagenziek te worden. Daarna nog een keer overstappen in Rio Hondo (allemaal keurige aansluitingen) en totaal 6 uur later ben ik in Rio Dulce, ruim op tijd voor de lancha (boot) die maar 2x per dag vaart.
De andere bussen zijn de al genoemde luxe bussen die ik van Guatemala naar Flores heb gehad en de collectivos (kleine 14 passagiers busjes) en speciale charterbusjes. Allemaal best wel goed busjes, maar ze rijden als gekken en daar hou ik in de bergen niet zo van, zeker met slechte wegen wort ik kennelijk wagenziek.
Rio Dulce is een belangrijk knooppunt, eigenlijk een drukke straat vol met winkels. Een heel hoge brug over de Lago de Izabal en heel veel Lanchas.
Om 14:00 vertrekt de lancha eindelijk (moeswt 13:30 zijn). De boot gaat met een vaartje van ca 50 km per uur over het meer, soms gaat hij wat langzamer om wat minder golven te veroorzaken of om ons de gelegenheid te geven wat foto´s te nemen. Er zijn behoorlijk wat golven en dus klapt de boot enorm op het water, vergt wel enige zitkunst. Na een uur varen leggen we even aan bij Finca Tatin, waar ik dus aan wal ga, samen met Angela en Mariella, moeder en dochter uit Argentinie.
In de Finca zijn leuke gezellige gasten, het grootste deel uit Israel, de 2 al genoemde Argentijnse dames en later nog een Amerikaanse familie, moeder, tante en 2 dochters. Er valt heel wat af te praten en we maken in wisselende samenstellingen dagtripjes.
Een dagtrip (samen met de Israeliers en de Argentijnse dames) gaat naat de 7 Altares, de Playa Blanca en Livingston. Allemaal met de lancha over de Caribische zee. De 7 Altares zijn een aantal plateaus in een rivier, waarlangs prima te wandelen is en waarin je ook lekker kunt zwemmen. Grote hilariteit natuurlijk bij de eerste hoge sprong in een van de poelen. La Playa Blanca is een echt Caribisch strand, daar zou je niet meer weg willen. Prima zwemmen, te heet om te zonnen en gewoon luieren. Daarna hebben we Livingston nog bezocht, een stadje dat volledig geisoleerd ligt en feitelijk alleen met de lancha te bereiken is. Het bijzondere aan dit stadje is dat het wordt vbewoond door de Garifunas, de voormalige negerslaven die ook ergens moesten wonen na het afschaffen van de slavernij (net als Belize). De typische muziek van de Garifunas is een mengeling van Reggae, en marimba (denk ik, want ik hoor van alles). Livingston is aardig om even een uurtje doorheen te lopen, maar niet meer dan dat.
Het avondeten in de Finca wordt samen genuttigd, keuze uit twee soorten (vlees/vis - vegetarisch), uitstekend en gezellig.
De volgende dag samen met 2 Israelische meiden en een gids gewandeld naar een Q´eqchi-Maya dor. Een mooie wandeling door het schitterende regenwoud.De gids had een verrassing voor ons in petto, een duik in een meer in een donkere grot. Vergt wel wat voorbereiding, maar dan heb je ook wat. Er moest een ladder mee om er weer uit te komen. Ik ben even naar achter in de grot gegaqan, waar het water in de diepte verdwijnt, maar toen ik vleermuizen zag, dacht ik maar beter weer naar voren te gaan, je weet maar nooit of ze Rabiës hebben (de kans is niet groot, maar je bent nagenoeg zeker ten dode opgeschreven, heb ik begrepen). Het water was heerlijk en het was ook wel spannend. Ik ben niet naar Lanquin en Semuc Champey geweest waar je vergelijkbaar vertier hebt, maar dan op veel grotere schaal, waar alle toeristen naar toe gaan, maar ik vond dit minstens zoveel charme hebben, maar dan zonder toeristen.
Het Q´eqchi Maya dorp maakt deel uit van een grote gemeenschap van dorpen, ca 9000 inwoners, die onder de naam Ak´tenamit zichzelf ontwikkelen en dat betalen uit de opbrengst van de Artesania. Er is een hospitaal en een speciaal opleidingsinstituut voor handwerkers. Ziet er allemaal prima uit, primitief, maar duidelijk een goede ontwikkeling.
Gisteren avond leuk zitten praten met de nieuw aangekomen Amerikaanse dames (Laura, Della en 2 prachtige dochters), met veel gemeenschappelijke belangstellingen (Avatar, reizen e.d.). Daarna heb ik besloten om weer verder te trekken, waarnaartoe weet ik nog niet, maar in de richting van Rio Dulce en daarna naar Lago Atitlan.
Vanochtend een zware en zeer natte boottocht gehad, met de boot van de Finca. Als ik vooraf had geweten hoe nat dat zou worden, van overspattend water, had ik mijn nog natte kleren aangetrokken. Helemaal zijknat, dus. Maar goed alles droogt.
In Rio Dulce ben ik een beetje lost en heb niet echt een plan. Vlak bij is de Canon de Boqueron, maar om een of andere reden denk ik dat ik eigenlijk maar mijn volgende plek moet zoeke bij Lago Atitlan en San Pedro. Deze reis is ook een kwestie van keuzes maken, ik zie meer niet dan wel, maar dat voelt goed. Dus om 13:00 vertrekt mijn (luxe) bus naar het westen. Ik heb de luxe bus maar genomen ($12,50), omdat die continu doorrijdt en in Guatemala moet ik nog overstappen, dus ik zal wel laat in Panajachel aankomen (liever niet, maar het is niet anders).
Foto´s van Finca Tatin en activiteiten:
http://picasaweb.google.com/recumbent.tom.picasa/FincaTatin#
Guatemala heeft prima openbaar busvervoer. Er zijn allerlei soorten, van zeert luxe tot rammelkasten. De meest zichtbare zijn de Chicken busses, oude Amerikaanse schoolbussen. Stevige apparaten die kennelijk niet kapot te krijgen zijn. Van Salama vandaan heb ik eerst zo een Chicken bus genomen. Kost bijna niets. In El Rancho moest ik overstappen. De volgende bus stond al klaar, eigenlijk een gewoon exemplaar, beetje oud, maar doet het nog goed. Alternatief was de zeer luxe bus die direct doorrijd, maar pas heel laat zou vertrekken. Dan zou ik zeker de boot naar Finca Tatin niet halen, terwijl ik daarvoor juist om 7:00 was vertrokken in Salama. Dus de gewone lijnbus maar genomen, kost ook een poep en een scheet, stopt wel een paar keer, maar rijdt heel stabbiel zonder wagenziek te worden. Daarna nog een keer overstappen in Rio Hondo (allemaal keurige aansluitingen) en totaal 6 uur later ben ik in Rio Dulce, ruim op tijd voor de lancha (boot) die maar 2x per dag vaart.
De andere bussen zijn de al genoemde luxe bussen die ik van Guatemala naar Flores heb gehad en de collectivos (kleine 14 passagiers busjes) en speciale charterbusjes. Allemaal best wel goed busjes, maar ze rijden als gekken en daar hou ik in de bergen niet zo van, zeker met slechte wegen wort ik kennelijk wagenziek.
Rio Dulce is een belangrijk knooppunt, eigenlijk een drukke straat vol met winkels. Een heel hoge brug over de Lago de Izabal en heel veel Lanchas.
Om 14:00 vertrekt de lancha eindelijk (moeswt 13:30 zijn). De boot gaat met een vaartje van ca 50 km per uur over het meer, soms gaat hij wat langzamer om wat minder golven te veroorzaken of om ons de gelegenheid te geven wat foto´s te nemen. Er zijn behoorlijk wat golven en dus klapt de boot enorm op het water, vergt wel enige zitkunst. Na een uur varen leggen we even aan bij Finca Tatin, waar ik dus aan wal ga, samen met Angela en Mariella, moeder en dochter uit Argentinie.
In de Finca zijn leuke gezellige gasten, het grootste deel uit Israel, de 2 al genoemde Argentijnse dames en later nog een Amerikaanse familie, moeder, tante en 2 dochters. Er valt heel wat af te praten en we maken in wisselende samenstellingen dagtripjes.
Een dagtrip (samen met de Israeliers en de Argentijnse dames) gaat naat de 7 Altares, de Playa Blanca en Livingston. Allemaal met de lancha over de Caribische zee. De 7 Altares zijn een aantal plateaus in een rivier, waarlangs prima te wandelen is en waarin je ook lekker kunt zwemmen. Grote hilariteit natuurlijk bij de eerste hoge sprong in een van de poelen. La Playa Blanca is een echt Caribisch strand, daar zou je niet meer weg willen. Prima zwemmen, te heet om te zonnen en gewoon luieren. Daarna hebben we Livingston nog bezocht, een stadje dat volledig geisoleerd ligt en feitelijk alleen met de lancha te bereiken is. Het bijzondere aan dit stadje is dat het wordt vbewoond door de Garifunas, de voormalige negerslaven die ook ergens moesten wonen na het afschaffen van de slavernij (net als Belize). De typische muziek van de Garifunas is een mengeling van Reggae, en marimba (denk ik, want ik hoor van alles). Livingston is aardig om even een uurtje doorheen te lopen, maar niet meer dan dat.
Het avondeten in de Finca wordt samen genuttigd, keuze uit twee soorten (vlees/vis - vegetarisch), uitstekend en gezellig.
De volgende dag samen met 2 Israelische meiden en een gids gewandeld naar een Q´eqchi-Maya dor. Een mooie wandeling door het schitterende regenwoud.De gids had een verrassing voor ons in petto, een duik in een meer in een donkere grot. Vergt wel wat voorbereiding, maar dan heb je ook wat. Er moest een ladder mee om er weer uit te komen. Ik ben even naar achter in de grot gegaqan, waar het water in de diepte verdwijnt, maar toen ik vleermuizen zag, dacht ik maar beter weer naar voren te gaan, je weet maar nooit of ze Rabiës hebben (de kans is niet groot, maar je bent nagenoeg zeker ten dode opgeschreven, heb ik begrepen). Het water was heerlijk en het was ook wel spannend. Ik ben niet naar Lanquin en Semuc Champey geweest waar je vergelijkbaar vertier hebt, maar dan op veel grotere schaal, waar alle toeristen naar toe gaan, maar ik vond dit minstens zoveel charme hebben, maar dan zonder toeristen.
Het Q´eqchi Maya dorp maakt deel uit van een grote gemeenschap van dorpen, ca 9000 inwoners, die onder de naam Ak´tenamit zichzelf ontwikkelen en dat betalen uit de opbrengst van de Artesania. Er is een hospitaal en een speciaal opleidingsinstituut voor handwerkers. Ziet er allemaal prima uit, primitief, maar duidelijk een goede ontwikkeling.
Gisteren avond leuk zitten praten met de nieuw aangekomen Amerikaanse dames (Laura, Della en 2 prachtige dochters), met veel gemeenschappelijke belangstellingen (Avatar, reizen e.d.). Daarna heb ik besloten om weer verder te trekken, waarnaartoe weet ik nog niet, maar in de richting van Rio Dulce en daarna naar Lago Atitlan.
Vanochtend een zware en zeer natte boottocht gehad, met de boot van de Finca. Als ik vooraf had geweten hoe nat dat zou worden, van overspattend water, had ik mijn nog natte kleren aangetrokken. Helemaal zijknat, dus. Maar goed alles droogt.
In Rio Dulce ben ik een beetje lost en heb niet echt een plan. Vlak bij is de Canon de Boqueron, maar om een of andere reden denk ik dat ik eigenlijk maar mijn volgende plek moet zoeke bij Lago Atitlan en San Pedro. Deze reis is ook een kwestie van keuzes maken, ik zie meer niet dan wel, maar dat voelt goed. Dus om 13:00 vertrekt mijn (luxe) bus naar het westen. Ik heb de luxe bus maar genomen ($12,50), omdat die continu doorrijdt en in Guatemala moet ik nog overstappen, dus ik zal wel laat in Panajachel aankomen (liever niet, maar het is niet anders).
Foto´s van Finca Tatin en activiteiten:
http://picasaweb.google.com/recumbent.tom.picasa/FincaTatin#
Subscribe to:
Posts (Atom)